ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Γιώργος Νικητιάδης: «Η πολιτική χρειάζεται ξανά νόημα, σχέδιο και εμπιστοσύνη»

Νατάσα Παμπρή 12 λεπτά ανάγνωση
ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ
Η πολιτική χρειάζεται ξανά νόημα, σχέδιο και εμπιστοσύνη

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΙΚΗΤΙΑΔΗΣ

Σε μια περίοδο όπου η αβε­βαιό­τητα, η ακρί­βεια και η κρίση εμπι­στο­σύ­νης προς τους θεσμούς δια­μορ­φώ­νουν ένα ασφυ­κτικό περι­βάλ­λον για την κοι­νω­νία, ο Γιώργος Νικη­τιά­δης επι­χει­ρεί να επα­να­το­πο­θε­τή­σει τη συζή­τηση στο πεδίο των αξιών και της πολι­τι­κής ουσίας. Με αφε­τη­ρία τις σύγ­χρο­νες κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες και τη διεθνή γεω­πο­λι­τική ρευ­στό­τητα, ο βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου του ΠΑΣΟΚ ανα­δει­κνύει την ανάγκη επι­στρο­φής σε αρχές που, όπως υπο­στη­ρί­ζει, παρα­μέ­νουν απο­λύ­τως επί­και­ρες.

Στη σημε­ρινή του συνέ­ντευξη στη «δ» δεν περιο­ρί­ζε­ται σε μια δια­πί­στωση της κρίσης, αλλά επι­χει­ρεί να χαρ­το­γρα­φή­σει το πολι­τικό και κοι­νω­νικό τοπίο, ασκώ­ντας κριτική τόσο στη σημε­ρινή κυβέρ­νηση όσο και στις παθο­γέ­νειες του παρελ­θό­ντος. Παράλ­ληλα, θέτει το πλαίσιο για την επόμενη ημέρα της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης, εστιά­ζο­ντας στο στοί­χημα της αξιο­πι­στίας, της πολι­τι­κής αυτο­νο­μίας και της δια­μόρ­φω­σης μιας ολο­κλη­ρω­μέ­νης εναλ­λα­κτι­κής πρό­τα­σης δια­κυ­βέρ­νη­σης. Με ιδιαί­τερη αναφορά στη Δωδε­κά­νησο και τα δια­χρο­νικά προ­βλή­ματα της νησιω­τι­κό­τη­τας, ο κ. Νικη­τιά­δης ανα­δει­κνύει τις ανι­σό­τη­τες της περι­φέ­ρειας, επι­μέ­νο­ντας ότι η πολι­τική πειθώ κρί­νε­ται τελικά στην καθη­με­ρι­νό­τητα του πολίτη. Από την υγεία και την ακρί­βεια έως τη δια­φά­νεια και τη λει­τουρ­γία του κράτους, η συνέ­ντευξη επι­χει­ρεί να συν­δέ­σει τη μεγάλη εικόνα με τις πραγ­μα­τι­κές ανάγκες της κοι­νω­νίας.

Ανα­λυ­τικά η συνέ­ντευξη:

Κύριε Νικη­τιάδη, στο συνέ­δριο περι­γρά­ψατε την εποχή ως περίοδο αστά­θειας και αβε­βαιό­τη­τας. Ποια είναι τα συγκε­κρι­μένα χαρα­κτη­ρι­στικά αυτής της συγκυ­ρίας που καθι­στούν ανα­γκαία την επι­στροφή στις σοσια­λι­στι­κές αρχές;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η αβε­βαιό­τητα απο­τε­λεί καθη­με­ρινή εμπει­ρία του πολίτη. Είναι η ακρί­βεια που εξα­ντλεί το εισό­δημα πριν τελειώ­σει ο μήνας κα Παμπρή. Είναι η ανα­σφά­λεια των νέων ανθρώ­πων, που βλέπουν ότι εργά­ζο­νται περισ­σό­τερο και αμεί­βο­νται λιγό­τερο. Είναι η πίεση στη μεσαία τάξη, που καλεί­ται να σηκώσει δυσα­νά­λογα βάρη. Είναι η κρίση εμπι­στο­σύ­νης προς τους θεσμούς, όταν μεγάλα ζητή­ματα, όπως η δια­φά­νεια, το κράτος δικαίου και η ισο­νο­μία, τίθε­νται διαρκώς εν αμφι­βόλω. Και είναι, βεβαίως, ένα διεθνές περι­βάλ­λον γεω­πο­λι­τι­κής αστά­θειας, που επι­βα­ρύ­νει ακόμη περισ­σό­τερο τις οικο­νο­μίες και τις κοι­νω­νίες. Καθη­με­ρι­νώς γινό­μα­στε μάρ­τυ­ρες της επι­κρά­τη­σης του δίκαιου του ισχυρού. Γι’ αυτό, όταν μιλώ για επι­στροφή στις σοσια­λι­στι­κές αρχές, δεν εννοώ επι­στροφή σε συν­θή­ματα του παρελ­θό­ντος. Εννοώ επι­στροφή σε αξίες που απο­δει­κνύ­ο­νται σήμερα απο­λύ­τως σύγ­χρο­νες όπως κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, ισχυρό κοι­νω­νικό κράτος, ρύθμιση της αγοράς εκεί όπου η ασυ­δο­σία παράγει ανι­σό­τη­τες, στήριξη της εργα­σίας, δημό­σιες υπη­ρε­σίες που λει­τουρ­γούν. Η μεγάλη αντί­θεση της εποχής μας είναι ότι ενώ η τεχνο­λο­γία και ο παρα­γό­με­νος πλούτος αυξά­νο­νται, ο άνθρω­πος αισθά­νε­ται πιο αδύ­να­μος. Εκεί ακριβώς έρχεται ο δημο­κρα­τι­κός σοσια­λι­σμός να ξανα­δώ­σει νόημα στην πολι­τική. Οι ιδρυ­τι­κές αρχές του ΠΑΣΟΚ, η λαϊκή κυριαρ­χία, η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, η δημο­κρα­τία με ενεργό συμ­με­τοχή του πολίτη, είναι η πολι­τική απά­ντηση σε μια εποχή που ζητά περισ­σό­τερη προ­στα­σία, περισ­σό­τερη λογο­δο­σία και περισ­σό­τερη αξιο­πρέ­πεια στην καθη­με­ρινή ζωή.

Υπο­στη­ρί­ξατε ότι το ΠΑΣΟΚ φέρει τη σφρα­γίδα των μεγάλων μεταρ­ρυθ­μί­σεων της χώρας. Πώς μπορεί αυτή η ιστο­ρική παρα­κα­τα­θήκη να γίνει πει­στικό εργα­λείο για τις νεό­τε­ρες γενιές;

Η ιστο­ρική παρα­κα­τα­θήκη έχει αξία μόνο όταν μετα­φρά­ζε­ται με τα σημε­ρινά δεδο­μένα. Οι νέες γενιές δεν συγκι­νού­νται αυτο­μά­τως από τη μνήμη. Δικαίως ζητούν απο­δεί­ξεις ότι μια παρά­ταξη μπορεί και σήμερα να αλλάξει τη ζωή τους. Επο­μέ­νως, το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να απευ­θύ­νε­ται στους νέους με νοσταλ­γία αλλά με αξιο­πι­στία. Να τους λέει, ναι, είμαστε η παρά­ταξη που άφησε θετικό και βαθύ θεσμικό απο­τύ­πωμα στη χώρα, αλλά αυτό μας δεσμεύει να είμαστε και σήμερα δύναμη μεταρ­ρύθ­μι­σης. Διότι οι μεγάλες αλλαγές δεν ήταν τυχαίες. Το ΕΣΥ, το ΑΣΕΠ, τα ΚΕΠ, η ΔΙΑΥΓΕΙΑ, κρί­σι­μες παρεμ­βά­σεις στη σχέση κράτους και πολίτη, δεν ήταν απλές διοι­κη­τι­κές κινή­σεις. Ήταν πολι­τική επιλογή υπέρ της ισό­τη­τας, της προ­σβα­σι­μό­τη­τας, της δια­φά­νειας και της αξιο­κρα­τίας. Αυτό πρέπει να το θυμί­ζουμε, ως από­δειξη ικα­νό­τη­τας. Να δεί­χνουμε δηλαδή ότι όταν η χώρα χρειά­στηκε μεγάλες τομές, η δημο­κρα­τική παρά­ταξη ήταν εκεί.

Από εκεί και πέρα, το κρίσιμο είναι η γέφυρα με το σήμερα. Για έναν εικο­σά­χρονο ή τρια­ντά­χρονο, το ερώτημα δεν είναι τι έγινε τη δεκα­ε­τία του ’80 ή του 2010, αλλά αν θα μπο­ρέ­σει να βρει δουλειά με αξιο­πρεπή αμοιβή, να νοι­κιά­σει σπίτι, να φτιάξει οικο­γέ­νεια, να μη ζει με το άγχος της μόνιμης επι­σφά­λειας. Το μήνυμα οφείλει και πρέπει να είναι ξεκά­θαρο, όπως τότε δημιουρ­γή­θη­καν θεσμοί που ανα­βάθ­μι­σαν τη χώρα, έτσι και τώρα χρειά­ζο­νται νέες μεταρ­ρυθ­μί­σεις για τη στέγη, την εργασία, την παιδεία, την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη, την ψηφιακή δια­φά­νεια, τη συμ­με­το­χική δημο­κρα­τία. Η νέα γενιά δεν θέλει να της μιλάς αφ’ υψηλού. Θέλει να της απο­δεί­ξεις ότι την ακούς και ότι μπορείς να της δώσεις προ­ο­πτική. Εκεί πιστεύω ότι το ΠΑΣΟΚ έχει μεγάλο συγκρι­τικό πλε­ο­νέ­κτημα καθώς συν­δυά­ζει ιστο­ρική εμπει­ρία, θεσμική σοβα­ρό­τητα και δυνα­τό­τητα ανα­νέ­ω­σης.

Μιλή­σατε και για τις «πληγές του λαϊ­κι­σμού» της περιό­δου του ΣΥΡΙΖΑ. Πού εντο­πί­ζετε τις πιο σοβαρές συνέ­πειες αυτής της περιό­δου στη σημε­ρινή πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα κι επίσης αυτή σας η αναφορά δεν κλείνει την όποια συνερ­γα­σία με την απο­κα­λού­μενη κεντρο­α­ρι­στερά;

Οι σοβα­ρό­τε­ρες συνέ­πειες εκείνης της περιό­δου είναι, κατά τη γνώμη μου, τρεις. Πρώτον, η απα­ξί­ωση της αλή­θειας στην πολι­τική. Καλ­λιερ­γή­θηκε η αντί­ληψη ότι μπορείς να υπό­σχε­σαι τα πάντα, να λες τα αντί­θετα από όσα θα εφαρ­μό­σεις και μετά να ζητάς από την κοι­νω­νία να το ξεχάσει. Δεύ­τε­ρον, η συστη­μα­τική επέν­δυση στην πόλωση, που δηλη­τη­ρί­ασε τον δημόσιο διάλογο. Και τρίτον, η από­πειρα ηγε­μο­νίας πάνω σε όλο τον προ­ο­δευ­τικό χώρο με όρους όχι συνεν­νό­η­σης αλλά πολι­τι­κής εξό­ντω­σης του ΠΑΣΟΚ. Αυτές τις πληγές βλέ­πουμε και σήμερα, όταν τμήμα της κοι­νω­νίας αντι­με­τω­πί­ζει συνο­λι­κώς το πολι­τικό σύστημα με καχυ­πο­ψία και απο­στα­σιο­ποί­ηση. Ο λαϊ­κι­σμός άφησε πίσω του ένα βαθύ ίχνος δυσπι­στίας. Και αυτή η δυσπι­στία, όταν συναντά τη σημε­ρινή κυβερ­νη­τική αλα­ζο­νεία και τις διαρ­κείς σκιές αδια­φά­νειας, δημιουρ­γεί ένα εκρη­κτικό μείγμα απα­ξί­ω­σης της πολι­τι­κής συνο­λι­κώς.

Αυτό, όμως, δεν σημαί­νει ότι κλείνει η συζή­τηση για συνερ­γα­σίες στον ευρύ­τερο προ­ο­δευ­τικό χώρο. Το αντί­θετο. Σημαί­νει ότι οι συνερ­γα­σίες πρέπει να έχουν άλλη βάση. Όχι παρα­σκή­νιο, όχι τεχνη­τές συγκολ­λή­σεις, όχι σχέδια κορυφής χωρίς κοι­νω­νική νομι­μο­ποί­ηση. Το ΠΑΣΟΚ έχει ξεκα­θα­ρί­σει ότι δεν απο­κλείει συνερ­γα­σίες, αλλά αυτές μπορούν να υπάρ­ξουν μόνο με πολι­τικό περιε­χό­μενο, προ­γραμ­μα­τική καθα­ρό­τητα και πλήρη σεβασμό στην πολι­τική του αυτο­νο­μία. Δεν μπορεί να οικο­δο­μη­θεί αξιό­πι­στη κεντρο­α­ρι­στερά πάνω στην αμνησία, ούτε πάνω σε μηχα­νι­σμούς που δοκι­μά­στη­καν και απέ­τυ­χαν. Άρα, η κριτική μας στον λαϊ­κι­σμό είναι ένας όρος σοβα­ρό­τη­τας για να υπάρξει οποιοσ­δή­ποτε διά­λο­γος.

Πάμε στο κρίσιμο ερώτημα, γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν έχει ακόμη κεφα­λαιο­ποι­ή­σει τη φθορά της κυβέρ­νη­σης. Ποια είναι τα βασικά ελλείμ­ματα στην επι­κοι­νω­νία του κόμ­μα­τος;

Θα είμαι ειλι­κρι­νής. Το ΠΑΣΟΚ δεν πάσχει από έλλειψη θέσεων. Πάσχει, εν μέρει, από το ό,τι δεν έχει ακόμη μετα­τρέ­ψει με την απαι­τού­μενη ένταση και ταχύ­τητα το προ­γραμ­μα­τικό του βάθος σε καθη­με­ρινό πολι­τικό ρεύμα. Έχει γίνει σημα­ντική δουλειά, μέσα από συν­δια­σκέ­ψεις, προ­συ­νε­δριακό διάλογο, επε­ξερ­γα­σία θέσεων, κοι­νω­νική και θεμα­τική εξω­στρέ­φεια. Αυτό απο­τυ­πώ­θηκε και στο ίδιο το συνέ­δριο. Όμως η κοι­νω­νία δεν αρκεί­ται να ξέρει ότι έχεις πρό­γραμμα. Θέλει να το ακούει καθαρά, απλά, επα­να­λη­πτι­κώς και πει­στι­κώς.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα επι­κοι­νω­νιακό έλλειμμα στην πολι­τική μετά­φραση. Δηλαδή στο πώς το σοβαρό και τεκ­μη­ριω­μένο περιε­χό­μενο γίνεται μήνυμα που αγγίζει τον πολίτη στη γλώσσα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς του. Δεν αρκεί να έχεις δίκιο στη Βουλή. Πρέπει ο πολίτης να κατα­λα­βαί­νει τι σημαί­νει αυτό για το ενοίκιό του, για τον μισθό του, για το νοσο­κο­μείο του, για το σχολείο του παιδιού του, για το αν το νησί του ή η πόλη του έχει προ­ο­πτική. Το δεύτερο ζήτημα είναι η οργα­νω­μένη, ενιαία και συνεχής παρου­σία.

Η κυβέρ­νηση δια­θέ­τει ισχυ­ρούς μηχα­νι­σμούς ανα­πα­ρα­γω­γής της ατζέ­ντας της. Το ΠΑΣΟΚ οφείλει να αντι­τά­ξει ένα μοντέλο πιο συνε­κτικό, με καθαρή ιεράρ­χηση θεμάτων, με πιο έντονη περι­φε­ρειακή παρου­σία και με καλύ­τερη δια­σύν­δεση ανάμεσα στο κεντρικό μήνυμα και στην τοπική κοι­νω­νία. Ειδικώς για εμάς που εκπρο­σω­πούμε τη Δωδε­κά­νησο, ξέρουμε καλά ότι η πολι­τική πειθώ δεν κρί­νε­ται μόνο στα στού­ντιο των Αθηνών αλλά και στο αν ακούς τον κόσμο, αν ξέρεις τις πραγ­μα­τι­κές του ανάγκες.

Το τρίτο είναι ότι πρέπει να δεί­χνουμε με ακόμα μεγα­λύ­τερη αυτο­πε­ποί­θηση ότι δεν είμαστε απλώς μια δύναμη καταγ­γε­λίας, αλλά κυβέρ­νηση εν αναμονή. Αυτό είναι το στοί­χημα της επό­με­νης περιό­δου.

Τι σημαί­νει στην πράξη «πλήρης και πει­στική εναλ­λα­κτική πρόταση εξου­σίας» και πότε εκτι­μάτε ότι θα είναι έτοιμη; Επίσης μου έκανε εντύ­πωση η ανάγκη παρου­σίας «πόρτα-πόρτα» που ανα­φέ­ρατε. Θεω­ρείτε ότι αυτό το μοντέλο πολι­τι­κής επι­κοι­νω­νίας μπορεί να είναι απο­τε­λε­σμα­τικό στη σημε­ρινή ψηφιακή εποχή;

Πλήρης και πει­στική εναλ­λα­κτική πρόταση εξου­σίας σημαί­νει να μπορείς να απα­ντή­σεις με σαφή­νεια στο ερώτημα. Τι θα κάνεις την πρώτη ημέρα, τον πρώτο μήνα, τον πρώτο χρόνο δια­κυ­βέρ­νη­σης. Σημαί­νει πρό­γραμμα κοστο­λο­γη­μένο, θεσμι­κώς επε­ξερ­γα­σμένο, κοι­νω­νι­κώς δίκαιο και πολι­τι­κώς καθαρό. Σημαί­νει συγκε­κρι­μέ­νες λύσεις για την ακρί­βεια, την ενί­σχυση του εισο­δή­μα­τος, την υγεία, την παιδεία, τη στέγη, την περι­φε­ρειακή ανά­πτυξη, τη μεταρ­ρύθ­μιση του κράτους, τη δια­φά­νεια και την παρα­γω­γική ανα­συ­γκρό­τηση. Και σημαί­νει, επίσης, ότι αυτό το σχέδιο δεν απο­τε­λεί ένα άθροι­σμα απο­σπα­σμα­τι­κών εξαγ­γε­λιών αλλά μία πλήρως οργα­νω­μένη συνε­κτική εθνική στρα­τη­γική. Το συνέ­δριο ακριβώς αυτό επι­δί­ωξε να ανα­δεί­ξει. Ότι υπάρχει πλέον ώριμη πολι­τική βάση για να παρου­σια­στεί η εναλ­λα­κτική κυβερ­νη­τική πρόταση του ΠΑΣΟΚ. Σε ό,τι αφορά στον χρόνο, θα έλεγα ότι ο βασικός κορμός είναι ήδη παρών. Το ζητού­μενο τώρα είναι η περαι­τέρω εξει­δί­κευση, η κοι­νω­νική διάχυση και η αδιά­κοπη πολι­τική υπε­ρά­σπισή του. Δηλαδή, να πάψει το πρό­γραμμα να είναι κείμενο για τους μυη­μέ­νους και να γίνει εργα­λείο κινη­το­ποί­η­σης της κοι­νω­νίας.

Ως προς το «πόρτα-πόρτα», όχι μόνο το θεωρώ επί­καιρο, αλλά πιστεύω ότι είναι σήμερα ανα­γκαίο περισ­σό­τερο από ποτέ. Η ψηφιακή εποχή δίνει ταχύ­τητα, δεν δίνει όμως αυτο­μά­τως εμπι­στο­σύνη. Τα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης πολ­λα­πλα­σιά­ζουν την πλη­ρο­φο­ρία, αλλά δεν αντι­κα­θι­στούν την ανθρώ­πινη σχέση. Ο πολίτης θέλει να δει ότι δεν τον θυμάσαι μόνο προ­ε­κλο­γι­κώς. Θέλει επαφή, παρου­σία, συνέ­πεια, διάλογο. Θέλει να σε ακούσει και να τον ακού­σεις. Άρα, το σύγ­χρονο μοντέλο δεν είναι ή ψηφια­κώς ή δια ζώσης. Είναι και τα δύο μαζί. Ισχυρή ψηφιακή παρου­σία, αλλά και φυσική παρου­σία σε γει­το­νιές, χωριά, πόλεις, χώρους εργα­σίας, νησιά. Εκεί ξανα­χτί­ζε­ται η εμπι­στο­σύνη.

Με αφορμή στοι­χεία που είδαν το φως της δημο­σιό­τη­τας, το κίνημα κάνει λόγο για «πάρτι δημο­σίου χρή­μα­τος» μέσω απευ­θείας ανα­θέ­σεων. Ποιες θεσμι­κές παρεμ­βά­σεις προ­τεί­νει το ΠΑΣΟΚ για την ενί­σχυση της δια­φά­νειας στις δημό­σιες συμ­βά­σεις;

Το θέμα των απευ­θείας ανα­θέ­σεων είναι ένα θέμα βαθύ­τατα πολι­τικό και θεσμικό. Όταν στο πρώτο εξάμηνο του 2025 οι απευ­θείας ανα­θέ­σεις ξεπέ­ρα­σαν το 74% του συνόλου των δημο­σίων συμ­βά­σεων, δεν μιλάμε για κάτι μεμο­νω­μένο υπο συν­θή­κες «έκτα­κτης ανάγκης» αλλά για μοντέλο δια­κυ­βέρ­νη­σης. Μιλάμε για ένα κράτος που αντί να οργα­νώ­νει ανοι­κτές, αντα­γω­νι­στι­κές και δια­φα­νείς δια­δι­κα­σίες, επι­λέ­γει την εύκολη οδό της αδια­φά­νειας, της ευνοιο­κρα­τίας και της ανα­κύ­κλω­σης ενός κλει­στού συστή­μα­τος ημε­τέ­ρων. Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ είναι σαφής. Πρώτον, μείωση των ορίων των απευ­θείας ανα­θέ­σεων από 30.000 σε 20.000 ευρώ και από 60.000 σε 30.000 ευρώ, χωρίς ΦΠΑ. Δεύ­τε­ρον, θέσπιση πραγ­μα­τι­κού «κόφτη», ώστε η συνο­λική αξία των απευ­θείας ανα­θέ­σεων να μην υπερ­βαί­νει το 5% των δια­θέ­σι­μων πιστώ­σεων κάθε ανα­θέ­του­σας αρχής. Τρίτον, εφαρ­μογή του μέτρου ορι­ζο­ντίως, χωρίς εξαι­ρέ­σεις και παρα­θυ­ρά­κια. Αυτές δεν είναι γενι­κό­λο­γες δια­κη­ρύ­ξεις. Είναι συγκε­κρι­μέ­νες θεσμι­κές παρεμ­βά­σεις που έχουν ήδη τεθεί από το ΠΑΣΟΚ.

Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη επίπεδο. Το κράτος πρέπει να ξανα­πο­κτή­σει διοι­κη­τική επάρ­κεια. Δεν μπορεί κάθε κρίσιμη λει­τουρ­γία να εκχω­ρεί­ται σε εξω­τε­ρι­κούς συμ­βού­λους και ιδιω­τικά γραφεία. Χρειά­ζε­ται ενί­σχυση των δημό­σιων δομών, ψηφιακή ιχνη­λα­σι­μό­τητα, επέ­κταση της λογικής της «ΔΙΑΥΓΕΙΑΣ» παντού και θεσμικά αντί­βαρα που δεν θα επι­τρέ­πουν στην εκά­στοτε κυβέρ­νηση να μετα­χει­ρί­ζε­ται το δημόσιο χρήμα ως κομ­μα­τικό εργα­λείο. Η δια­φα­νής αρχι­τε­κτο­νική κανόνων και κυρίως όταν μιλάμε για δημόσιο χρήμα που η Νέα Δημο­κρα­τία το κατα­σπα­τα­λάει σε ημέ­τε­ρους.

Κάθε φορά που έχουμε συνέ­δριο ακού­γε­ται η Τοπική Αυτο­διοί­κηση ως στρα­τη­γική προ­τε­ραιό­τητα. Ποιες είναι οι πρώτες πρω­το­βου­λίες που πρέπει να ανα­λη­φθούν ώστε το ΠΑΣΟΚ να ανα­κτή­σει την επιρροή του στον χώρο της Αυτο­διοί­κη­σης;

Η πρώτη προ­ϋ­πό­θεση είναι να ξανα­μι­λή­σουμε για την Αυτο­διοί­κηση με όρους ουσίας και όχι απλώς με θεσμι­κές ανα­φο­ρές. Το ΠΑΣΟΚ έχει ιστο­ρική σχέση με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση, διότι ήταν η παρά­ταξη που της έδωσε πνοή και θεσμικό βάθος. Αν θέλουμε, όμως, να ξανα­γί­νουμε η μεγάλη δύναμη του χώρου, πρέπει να απο­δεί­ξουμε ότι έχουμε σύγ­χρονο και εφαρ­μό­σιμο σχέδιο. Οι πρώτες πρω­το­βου­λίες είναι συγκε­κρι­μέ­νες. Πλήρης απο­σα­φή­νιση του ρόλου των τριών επι­πέ­δων διοί­κη­σης, ώστε να στα­μα­τή­σει το χάος αρμο­διο­τή­των. Πραγ­μα­τική οικο­νο­μική αυτο­νο­μία των ΟΤΑ, με εργα­λεία όπως η πιλο­τική απόδοση του ΕΝΦΙΑ, η ενερ­γο­ποί­ηση τοπικών εσόδων και ένα σταθερό πλαίσιο χρη­μα­το­δό­τη­σης. Και, πάνω απ’ όλα, καμία νέα αρμο­διό­τητα χωρίς τους αντί­στοι­χους ανθρώ­πι­νους, οικο­νο­μι­κούς και τεχνι­κούς πόρους. Αυτά είναι ο πυρήνας μιας σοβαρής αυτο­διοι­κη­τι­κής μεταρ­ρύθ­μι­σης. Από εκεί και πέρα, η πολι­τική ανα­συ­γκρό­τηση του χώρου θέλει διαρκή δουλειά. Ανοιχτό κόμμα, ανοι­χτός τομέας Αυτο­διοί­κη­σης, προ­σέλ­κυση νέων ανθρώ­πων, αυτο­διοι­κη­τι­κών στε­λε­χών, επι­στη­μό­νων, ανθρώ­πων της πράξης. Το πρό­σφατο ανοικτό κάλεσμα του ΠΑΣΟΚ για συν­δια­μόρ­φωση προ­γράμ­μα­τος είναι θετική κίνηση και πρέπει να απο­κτή­σει συνέ­χεια, βάθος και περι­φε­ρειακή γείωση.

Και βεβαίως, η Αυτο­διοί­κηση συν­δέ­ε­ται με τα μεγάλα στρα­τη­γικά ζητή­ματα της χώρας, το δημο­γρα­φικό, την ερήμωση της περι­φέ­ρειας, τις ανι­σό­τη­τες, την ποιό­τητα ζωής στα αστικά κέντρα, τη νησιω­τι­κό­τητα. Για εμάς, που γνω­ρί­ζουμε από πρώτο χέρι τις ανάγκες της Δωδε­κα­νή­σου, αυτό είναι ακόμη πιο σαφές. Μια ισχυρή Αυτο­διοί­κηση είναι όρος κοι­νω­νι­κής συνοχής, τοπικής ανά­πτυ­ξης και εθνικής ανθε­κτι­κό­τη­τας.

Κύριε Νικη­τιάδη, η Δωδε­κά­νη­σος πολλές φορές αισθά­νε­ται ότι παρα­μέ­νει στο περι­θώ­ριο των κεντρι­κών απο­φά­σεων. Ποια θεω­ρείτε ότι είναι σήμερα τα μεγα­λύ­τερα προ­βλή­ματα που απα­σχο­λούν τα νησιά μας και ποιες είναι οι άμεσες προ­τε­ραιό­τη­τες για την αντι­με­τώ­πισή τους;

Ξεκινώ από την Υγεία, γιατί εκεί απο­τυ­πώ­νε­ται με τον πιο σκληρό τρόπο η εγκα­τά­λειψη των νησιών μας. Δεν μπορεί η κυβέρ­νηση να μιλά για ανά­πτυξη και του­ρι­στικά ρεκόρ, όταν βασικές δημό­σιες δομές παρα­μέ­νουν υπο­στε­λε­χω­μέ­νες και το ιατρείο στο αερο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» της Ρόδου έχει μετα­τρα­πεί σε σύμβολο κρα­τι­κής ανε­πάρ­κειας, και δεν έχει ακόμη ιατρό. Το έχω ανα­δεί­ξει επα­νει­λημ­μέ­νως στη Βουλή, γιατί για εμένα η υγειο­νο­μική κάλυψη είναι ζήτημα ασφά­λειας, αξιο­πρέ­πειας και ισό­τη­τας για κατοί­κους, εργα­ζο­μέ­νους και επι­σκέ­πτες.

Αμέσως μετά έρχεται η ακρί­βεια, που στη νησιω­τική Ελλάδα γίνεται ακόμη πιο άδικη. Οι τιμές στα καύσιμα, το αυξη­μένο μετα­φο­ρικό κόστος και η συνο­λική επι­βά­ρυνση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας πιέζουν ασφυ­κτι­κώς νοι­κο­κυ­ριά, επαγ­γελ­μα­τίες και μικρο­με­σαίες επι­χει­ρή­σεις. Και ενώ αυτά συμ­βαί­νουν, η κυβέρ­νηση ανα­κυ­κλώ­νει απο­τυ­χη­μένα μέτρα, αρνού­μενη να αγγίξει τον ΕΦΚ και τον ΦΠΑ στα καύσιμα. Μέσα σε αυτή την κατά­σταση, η επιμονή μας για τους μειω­μέ­νους συντε­λε­στές ΦΠΑ αποκτά ακόμη μεγα­λύ­τερη σημασία. Δεν είναι δυνατόν να μιλά κανείς για νησιω­τι­κό­τητα και συγ­χρό­νως να αφήνει εκτός τη Ρόδο, δηλαδή το μεγα­λύ­τερο μέρος της Δωδε­κα­νή­σου. Και αυτό το θέμα το έχω φέρει κατ’ επα­νά­ληψη στη Βουλή, γιατί δεν μπορεί η Δωδε­κά­νη­σος να πλη­ρώ­νει ακρι­βό­τερα τα πάντα και να εισπράτ­τει λιγό­τερα από το κράτος.

Υπάρ­χουν όμως και άλλα μεγάλα μέτωπα. Ο πρω­το­γε­νής τομέας ασφυ­κτιά στην Κω και στη Ρόδο από το αυξη­μένο κόστος παρα­γω­γής και μετα­φο­ράς, η ακτο­πλοϊκή σύνδεση σε ορι­σμένα νησιά εξα­κο­λου­θεί να κινεί­ται στα όρια του απο­κλει­σμού και, συνο­λι­κώς, απου­σιά­ζει μια συνε­κτική νησιω­τική πολι­τική για τη Δωδε­κά­νησο. Παραλ­λή­λως, παρα­μέ­νουν ανοικτά κρίσιμα εργα­σιακά ζητή­ματα, όπως η ανάγκη χρο­νι­κής επε­κτά­σεως του επι­δό­μα­τος ανερ­γίας των ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων και των επο­χι­κώς εργα­ζο­μέ­νων, η απο­κα­τά­σταση του εφάπαξ, που από τα 20 χρόνια μετα­φέρ­θηκε στα 40, αλλά και η σοβαρή έλλειψη τεχνι­κών επι­θε­ω­ρη­τών εργα­σίας, την ώρα που τα ζητή­ματα ασφά­λειας στους χώρους δου­λειάς και τα εργα­τικά ατυ­χή­ματα είναι απο­λύ­τως υπαρκτά και δεν επι­τρέ­πουν άλλη αδια­φο­ρία. Για όλα αυτά τα ζητή­ματα έχω ανα­λά­βει κοι­νο­βου­λευ­τι­κές πρω­το­βου­λίες, με αλλε­πάλ­λη­λες Ερω­τή­σεις και Επί­και­ρες Ερω­τή­σεις στη Βουλή. Τα προ­βλή­ματα που έχει σωρεύ­σει η Ν.Δ. στη Δωδε­κά­νησο και εξα­κο­λου­θεί να μην επιλύει είναι, δυστυ­χώς, πάρα πολλά. Και εδώ ακριβώς βρί­σκε­ται η μεγάλη διαφορά. Το ΠΑΣΟΚ δεν περιο­ρί­ζε­ται στην καταγ­γε­λία, αλλά αντι­πα­ρα­θέ­τει συγκε­κρι­μένο πρό­γραμμα, τεκ­μη­ριω­μέ­νες προ­τά­σεις και εφαρ­μό­σι­μες λύσεις για τη νησιω­τική Ελλάδα.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.