• Η υπόθεση αφορούσε στη VOLTON Α.Ε. και ανακοπή ανώνυμης ξενοδοχειακής εταιρείας, με το Δικαστήριο να κρίνει ότι λογαριασμοί και καρτέλα πελάτη χωρίς υπογραφή δεν επαρκούν για τη διαδικασία, ενώ επιδικάστηκαν έξοδα 1.560 ευρώ
Μια νέα δικαστική απόφαση επανέφερε στο προσκήνιο το βασικό προαπαιτούμενο της διαδικασίας διαταγής πληρωμής, δηλαδή την ανάγκη η απαίτηση και το ακριβές ποσό της να προκύπτουν με σαφήνεια από έγγραφα που έχουν την απαιτούμενη αποδεικτική ισχύ. Στον πυρήνα της υπόθεσης βρέθηκε διαφορά για οφειλές που αποδόθηκαν σε παροχή ηλεκτρικής ενέργειας, με το Δικαστήριο να ακυρώνει τελικά διαταγή πληρωμής ποσού 52.411,75 ευρώ, κρίνοντας ότι τα έγγραφα που είχαν προσκομιστεί για την έκδοσή της δεν κάλυπταν τις αυστηρές δικονομικές προϋποθέσεις.
Η εταιρεία ενέργειας που αφορά η υπόθεση είναι η «VOLTON Ελληνική Ενεργειακή Ανώνυμη Εταιρεία» με διακριτικό τίτλο «VOLTON Α.Ε.», η οποία εμφανίστηκε ως καθ’ ης η ανακοπή. Στη δικογραφία καταγράφεται ότι ενήργησε υπό την ιδιότητά της ως καθολική διάδοχος άλλης εταιρείας ενέργειας, στο πλαίσιο εταιρικής συγχώνευσης που επικαλείται.
Απέναντί της βρέθηκε ανώνυμη ξενοδοχειακή τουριστική εταιρεία με έδρα στη Ρόδο, η οποία άσκησε ανακοπή κατά διαταγής πληρωμής που είχε εκδοθεί σε βάρος της.
Για την ανακόπτουσα ανώνυμη εταιρεία παραστάθηκε ως πληρεξούσιος δικηγόρος ο κ. Φώτιος Ρωμαίος.
Η ανακόπτουσα ζήτησε να ακυρωθεί Διαταγή Πληρωμής του Πρωτοδικείου Ρόδου. Η διαταγή πληρωμής είχε διατάξει την καταβολή ποσού 52.411,75 ευρώ, με νόμιμο τόκο υπερημερίας από 22-08-2023, που αναφέρεται ως η επομένη της λήξης προθεσμίας πληρωμής διορθωτικού τελικού λογαριασμού.
Στο επίπεδο της ουσίας, το αίτημα της ανακοπής στηρίχθηκε στην άποψη ότι δεν πληρούνταν οι νόμιμες προϋποθέσεις για να εκδοθεί διαταγή πληρωμής, επειδή η απαίτηση δεν προέκυπτε εγγράφως με τον τρόπο που απαιτείται σε αυτή τη διαδικασία.
Η απόφαση εστιάζει στο αυστηρό πλαίσιο της διαταγής πληρωμής, όπου δεν αρκεί μια γενική επίκληση συναλλαγών ή μια συνολική εικόνα οφειλής. Απαιτείται η ίδια η απαίτηση και το ποσό της να προκύπτουν από έγγραφα με αποδεικτική δύναμη, ώστε ο δικαστής που εκδίδει τη διαταγή να μην χρειάζεται να προβεί σε αξιολογική στάθμιση ή να εξαγάγει συμπεράσματα με έμμεσο τρόπο.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι έγγραφα που συντάσσονται μονομερώς από τον φερόμενο δανειστή, όπως λογαριασμοί ή εσωτερικές καρτέλες, δεν επαρκούν από μόνα τους όταν δεν έχουν στοιχεία αποδοχής από την άλλη πλευρά, ιδιαίτερα όταν λείπει η υπογραφή εκείνου στον οποίο αποδίδεται η οφειλή.
Στη δικογραφία αναφέρονται ως βάση της απαίτησης και του ποσού συγκεκριμένα έγγραφα που τέθηκαν υπόψη για την έκδοση της διαταγής πληρωμής. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται σύμβαση παροχής ηλεκτρικής ενέργειας, τελικός λογαριασμός, διορθωτικός τελικός λογαριασμός, προηγούμενοι οφειλόμενοι λογαριασμοί και σχετική καρτέλα πελάτη, καθώς και έγγραφα εταιρικής δημοσιότητας που αφορούν στην εταιρεία ενέργειας.
Το Δικαστήριο αναγνώρισε ότι η σύμβαση παροχής, όπως προσκομίστηκε, έφερε υπογραφές και μπορούσε να αποδείξει την ύπαρξη συμβατικής σχέσης. Ωστόσο, η κρίσιμη διάκριση έγινε στο επόμενο βήμα, δηλαδή στο αν από τα έγγραφα αποδεικνυόταν ειδικά η κατανάλωση που αντιστοιχούσε στο ποσό των λογαριασμών και συνεπώς η γέννηση της συγκεκριμένης χρηματικής αξίωσης στο ύψος που ζητήθηκε.
Το κομβικό εύρημα ήταν ότι οι λογαριασμοί κατανάλωσης και η καρτέλα πελάτη, όπως αναφέρονται στην απόφαση, είχαν εκδοθεί από την πλευρά της εταιρείας ενέργειας, αλλά δεν έφεραν υπογραφή της ανακόπτουσας εταιρείας. Έτσι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, δεν μπορούσαν να λειτουργήσουν ως έγγραφα που αποδεικνύουν υπέρ της αιτούσας την έκδοση της διαταγής πληρωμής την ύπαρξη της απαίτησης και το ύψος της, με τον τρόπο που απαιτείται στη διαδικασία της διαταγής πληρωμής.
Η απόφαση επισημαίνει ακόμη ότι, παρότι μια διαταγή πληρωμής μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να στηριχθεί σε συνδυασμό εγγράφων, αυτό προϋποθέτει πως από τον συνδυασμό τους προκύπτουν άμεσα τα στοιχεία της απαίτησης, χωρίς να απαιτείται ερμηνευτική ή αξιολογική εργασία που ξεπερνά τα όρια της συγκεκριμένης διαδικασίας. Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο έκρινε ότι η τεκμηρίωση δεν ήταν τέτοια.
Στο σκεπτικό καταγράφεται ότι δεν προέκυπτε ειδική συμφωνία μεταξύ των μερών που να καθιστά πλήρη απόδειξη τους λογαριασμούς ή αποσπάσματα από βιβλία του προμηθευτή για τις απαιτήσεις του. Γίνεται επίσης ειδική αναφορά σε όρο της σύμβασης, ο οποίος, όπως εκτιμήθηκε, αφορούσε στα μετρητικά δεδομένα που αποστέλλονται από τον διαχειριστή του δικτύου και όχι κατ’ ανάγκη στους λογαριασμούς ως τέτοιους ή εσωτερικές καρτέλες.
Παράλληλα, στο κείμενο αναφέρεται ότι δεν προέκυπτε σαφώς ο τρόπος και ο χρόνος αποστολής του τελικού λογαριασμού, στοιχείο που εντάσσεται στο συνολικό πλαίσιο της κρίσης περί επάρκειας της έγγραφης απόδειξης στο στάδιο της διαταγής πληρωμής.
