H δήλωση της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη για την απώλεια της Μαρινέλλας

Η Υπουρ­γός Πο­λι­τι­σμού Λίνα Μεν­δώ­νη πλη­ρο­φο­ρού­με­νη την απώ­λεια της Μα­ρι­νέλ­λας, έκανε την ακό­λου­θη δή­λω­ση:

Με θλίψη και αι­σθή­μα­τα απώ­λειας απο­χαι­ρε­τώ τη Μα­ρι­νέλ­λα, τη με­γά­λη καλ­λι­τέ­χνι­δα, την εξέ­χου­σα ερ­μη­νεύ­τρια της ελ­λη­νι­κής λαϊ­κής μου­σι­κής, αλλά ταυ­τό­χρο­να κι έναν εξαι­ρε­τι­κά ευαί­σθη­το  άν­θρω­πο, που για σχε­δόν 70 χρό­νια  κυ­ριάρ­χη­σε  στο λαϊκό μας τρα­γού­δι, το οποίο της χρω­στά πολλά, ακόμη και την ανα­νέ­ω­σή του. Έφυγε αφή­νο­ντας πίσω της ένα έργο μο­να­δι­κό από ερ­μη­νεί­ες σε εκα­το­ντά­δες δί­σκους, κι­νη­μα­το­γρα­φι­κές, θε­α­τρι­κές και τη­λε­ο­πτι­κές πα­ρου­σί­ες. Τα­ξί­δε­ψε σ’ όλο τον κόσμο απο­σπώ­ντας δι­θυ­ραμ­βι­κές κρι­τι­κές, αλλά  και την αγάπη του απα­ντα­χού Ελ­λη­νι­σμού.

Με πάθος, φωνή γήινη και δυ­να­τή, με μο­να­δι­κή σκη­νι­κή πα­ρου­σία, ερ­μη­νεύ­ο­ντας τα τρα­γού­δια  με τον προ­σω­πι­κό της  τόνο  ξε­κί­νη­σε επαγ­γελ­μα­τι­κά, το 1956. Κα­θο­ρι­στι­κή για την κα­ριέ­ρα της υπήρ­ξε η  συ­νά­ντη­σή της, το 1957,  με τον Στέ­λιο Κα­ζαν­τζί­δη,  τόσο στο πάλκο όσο και στη ζωή. Η Μα­ρι­νέλ­λα συ­νερ­γά­στη­κε με όλους ανε­ξαι­ρέ­τως τους με­γά­λους Έλ­λη­νες συν­θέ­τες. Τα τρα­γού­δια της έγι­ναν με­γά­λες επι­τυ­χί­ες και τρα­γου­δή­θη­καν  από το με­γά­λο κοινό που την λά­τρε­ψε. Η συ­νέ­πεια  και ο τρό­πος που αντι­με­τώ­πι­ζε τη δου­λειά της την έκανε να ξε­χω­ρί­ζει. Επέ­λε­γε πάντα τους κα­λύ­τε­ρους μου­σι­κούς, συ­νερ­γα­ζό­ταν με με­γά­λες ορ­χή­στρες, διά­λε­γε τους κα­λύ­τε­ρους επαγ­γελ­μα­τί­ες ήχου και φω­τι­σμού, επι­βάλ­λο­ντας στα κέ­ντρα τα οποία εμ­φα­νι­ζό­ταν, ενός άλλου εί­δους δια­σκέ­δα­ση αλλά και τις κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας για όλους.  Κρά­τη­σε την προ­σω­πι­κή της ζωή μα­κριά από τη δη­μο­σιό­τη­τα, όπως και το φι­λαν­θρω­πι­κό της έργο.

Οι ερ­μη­νεί­ες της  Μα­ρι­νέλ­λας που διέ­τρε­ξαν 70 χρό­νια καλ­λι­τε­χνι­κής δη­μιουρ­γί­ας θα απο­τε­λούν ψη­φί­δες της σύγ­χρο­νης ιστο­ρί­ας μας. Μας αφή­νει ένα βαθύ  καλ­λι­τε­χνι­κό απο­τύ­πω­μα, ένα τε­ρά­στιο ερ­μη­νευ­τι­κό έργο, αλλά και τη μνήμη μιας ζω­ντα­νής και θαρ­ρα­λέ­ας γυ­ναί­κας, που έγρα­ψε ιστο­ρία, διευ­ρύ­νο­ντας και επι­βάλ­λο­ντας τη γυ­ναι­κεία πα­ρου­σία στην ποιο­τι­κή λαϊκή δια­σκέ­δα­ση. Μόνη της έγνοια ήταν να προ­σφέ­ρει  χαρά σε όλους τους Έλ­λη­νες.

Στην κόρη της, στην οι­κο­γέ­νειά της, στους φί­λους και στους συ­νερ­γά­τες της, εκ­φρά­ζω τα ει­λι­κρι­νή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια.