Η δήλωση της Υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη για την απώλεια του Ιωάννη Χ. Παπαχριστοδούλου

Πλη­ρο­φο­ρού­μενη την απώλεια του του Ιωάννη Χ. Παπα­χρι­στο­δού­λου, η Υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακό­λουθη δήλωση:

Με μεγάλη θλίψη πλη­ρο­φο­ρή­θηκα την απώλεια του Ιωάννη Χ. Παπα­χρι­στο­δού­λου, εξαί­ρε­του αρχαιο­λό­γου και υπο­δειγ­μα­τι­κού δημό­σιου λει­τουρ­γού. Ο Ιωάννης Παπα­χρι­στο­δού­λου, μετά από τις σπουδές του στη Φιλο­σο­φική Σχολή του Πανε­πι­στη­μίου Αθηνών, εισήχθη στην Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία δια­γρά­φο­ντας μια λαμπρή και άκρως καρ­πο­φόρα στα­διο­δρο­μία. Ξεκι­νώ­ντας από τις ανα­σκα­φές στην τότε Δ’ Εφορεία Κλα­σι­κών Αρχαιο­τή­των, στην Αργο­λίδα, συνέ­χισε με τον ίδιο ζήλο στην Αττική, συμ­με­τέ­χο­ντας στην απο­κά­λυψη τμή­μα­τος του Μακρού Τείχους. Μετά από ένα συντο­μό­τατο πέρασμα από τις Κυκλά­δες, γύρισε στην Ρόδο, την πατρίδα του, όπου θήτευσε ως επι­με­λη­τής, έφορος και, εντέλει, προϊ­στά­με­νος της τοπικής Εφο­ρείας Αρχαιο­τή­των, με την οποία και ταύτισε το μεγα­λύ­τερο μέρος της δρα­στη­ριό­τη­τάς του. Άφησε μια λαμπρή κλη­ρο­νο­μιά, που περι­λαμ­βά­νει ανα­σκα­φές, εκθέ­σεις, συνερ­γα­σίες με πανε­πι­στή­μια και αρχαιο­λο­γι­κές σχολές, ελλη­νι­κές και ξένες, και, ασφαλώς, τα πρώτα δια­χρο­νικά μουσεία της Δωδε­κα­νή­σου, στο Καστε­λό­ριζο, τη Σύμη, την Αστυ­πά­λαια και τη Λέρο. Ένα πραγ­μα­τικό έργο ζωής, που  το πλαι­σί­ωσε με την ακα­τα­πό­νητη ερευ­νη­τική του δρα­στη­ριό­τητα, ιδίως στον τομέα της επι­γρα­φι­κής, διο­χε­τεύ­ο­ντας την σε σημα­ντι­κές δημο­σιεύ­σεις.

Ο Ιωάννης Παπα­χρι­στο­δού­λου, ο Γιάννης για τους τόσους φίλους και συνερ­γά­τες του, υπήρξε ένας ολο­κλη­ρω­μέ­νος και αφο­σιω­μέ­νος επι­στή­μο­νας, αλλά και ένας ανή­συ­χος και ευαί­σθη­τος πολίτης, με υψηλό αίσθημα ευθύνης για τη δουλειά του και μόνιμη ανη­συ­χία για τη διάχυσή της στην κοι­νω­νία. Προ­σω­πικά, είχα την τύχη η πολυ­ε­τής γνω­ρι­μία μας να εξε­λι­χθεί σε στενή συνερ­γα­σία και σε ειλι­κρινή φιλία, αλλά και σε συμ­βου­λές και συμπα­ρά­σταση που ο ίδιος μου προ­σέ­φερε απλό­χερα.

Στην οικο­γέ­νειά του και τους πολλούς φίλους του απευ­θύνω ειλι­κρι­νέ­στατα συλ­λυ­πη­τή­ρια.