Αλέξανδρος Μυρίσης: Η συμμετοχή στην επιτροπή διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ ως πρόταση διαλόγου και προγραμματικής σύγκλισης

Η συ­ζή­τη­ση για την ανα­συ­γκρό­τη­ση του προ­ο­δευ­τι­κού χώρου επα­νέρ­χε­ται με έντα­ση σε μια πε­ρί­ο­δο όπου η οι­κο­νο­μι­κή πίεση συ­νε­χί­ζει να βα­ραί­νει ση­μα­ντι­κό μέρος της κοι­νω­νί­ας και, πα­ράλ­λη­λα, η σχέση των πο­λι­τών με τους θε­σμούς δο­κι­μά­ζε­ται από ένα κλίμα αμ­φι­σβή­τη­σης και απο­στα­σιο­ποί­η­σης. Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, η συμ­με­το­χή του προ­έ­δρου της Ένω­σης Ασκού­με­νων και Νέων Δι­κη­γό­ρων Ρόδου κ. Αλέ­ξαν­δρου Μυ­ρί­ση στην Επι­τρο­πή Διεύ­ρυν­σης του ΠΑ.ΣΟ.Κ. δίνει αφορ­μή για μια συ­ζή­τη­ση που ξε­περ­νά τα στενά όρια μιας εσω­τε­ρι­κής κομ­μα­τι­κής κί­νη­σης και ανοί­γει το πεδίο σε ερω­τή­μα­τα πο­λι­τι­κής ου­σί­ας.

Ο κ. Μυ­ρί­σης το­πο­θε­τεί την επι­λο­γή του στο πλαί­σιο μιας «ορια­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας», όπου οι ανι­σό­τη­τες διευ­ρύ­νο­νται και η εμπι­στο­σύ­νη προς τους θε­σμούς δια­βρώ­νε­ται. Επι­μέ­νει ότι η πο­λι­τι­κή δεν μπο­ρεί να μένει στις δια­πι­στώ­σεις, αλλά οφεί­λει να δίνει απα­ντή­σεις με σχέ­διο, προ­ο­πτι­κή και θε­σμι­κή σο­βα­ρό­τη­τα, ενώ ταυ­τό­χρο­να υπο­γραμ­μί­ζει πως η κοι­νω­νία δεν έχει ανά­γκη από νέες δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές, αλλά από λύ­σεις που να αντέ­χουν στον χρόνο.

Με ανα­φο­ρά στη μέχρι σή­με­ρα πο­ρεία του και στη συμ­με­το­χή του στα κοινά, ση­μειώ­νει ότι η συ­νερ­γα­σία και η σύν­θε­ση των προ­ο­δευ­τι­κών δυ­νά­με­ων απο­τε­λεί στα­θε­ρή του θέση. Πα­ράλ­λη­λα, ανα­γνω­ρί­ζει τη ση­μα­σία της πο­λυ­ε­τούς συμ­με­το­χής του στα όρ­γα­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ως κομ­μά­τι της πο­λι­τι­κής του ταυ­τό­τη­τας, από την οποία κρατά εμπει­ρί­ες και συ­μπε­ρά­σμα­τα. Την πα­ρού­σα επι­λο­γή του, ωστό­σο, την πε­ρι­γρά­φει όχι ως κομ­μα­τι­κή με­τα­κί­νη­ση, αλλά ως προ­σπά­θεια να δια­μορ­φω­θούν όροι μιας νέας προ­γραμ­μα­τι­κής σύ­γκλι­σης και μιας συ­νεν­νό­η­σης που θα στη­ρί­ζε­ται σε πραγ­μα­τι­κές πο­λι­τι­κές προ­τά­σεις.

Η συ­νέ­ντευ­ξη που ακο­λου­θεί επι­χει­ρεί να απο­τυ­πώ­σει με κα­θα­ρό­τη­τα το σκε­πτι­κό πίσω από τη συμ­με­το­χή του κ. Αλέ­ξαν­δρου Μυ­ρί­ση στην Επι­τρο­πή Διεύ­ρυν­σης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., το πε­ριε­χό­με­νο που απο­δί­δει ο ίδιος στη δια­δι­κα­σία διεύ­ρυν­σης και το πώς αντι­λαμ­βά­νε­ται τη συμ­βο­λή του σε έναν νέο κύκλο ου­σια­στι­κού δια­λό­γου, με κρι­τή­ριο τη θε­σμι­κή αξιο­πι­στία και την κοι­νω­νι­κή ευ­θύ­νη.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη του Αλέ­ξαν­δρου Μυ­ρί­ση

• Μετά από μια δια­δρο­μή στα όρ­γα­να του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τι σας οδή­γη­σε στην από­φα­ση να συμ­με­τέ­χε­τε ενερ­γά στην Επι­τρο­πή Διεύ­ρυν­σης του ΠΑΣΟΚ;

Την απά­ντη­ση στο ερώ­τη­μα αυτό τη δίνει η ίδια η πο­λι­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, και η προ­σω­πι­κή μου ευ­θύ­νη ως ενερ­γός πο­λί­της. Η χώρα έχει ανά­γκη από μια ισχυ­ρή και αξιό­πι­στη δύ­να­μη που να μπο­ρεί να ασκή­σει ου­σια­στι­κό έλεγ­χο στην κυ­βέρ­νη­ση, η οποία πα­ρά­γει ένα έργο κοι­νω­νι­κά άδικο και θε­σμι­κά εγκλη­μα­τι­κό.

Το έλ­λειμ­μα αξιο­πι­στί­ας της αντι­πο­λί­τευ­σης έχει κα­τα­γρα­φεί ως κοι­νω­νι­κή αί­σθη­ση και δεν μπο­ρεί να αγνοη­θεί. Πρό­κει­ται για έναν προ­βλη­μα­τι­σμό που ανα­δει­κνύ­ει την ανά­γκη για νέες συν­θέ­σεις, με σο­βα­ρό­τη­τα και προ­γραμ­μα­τι­κή συ­νέ­πεια.

Σε αυτό το πλαί­σιο, η πρω­το­βου­λία του ΠΑΣΟΚ να απευ­θύ­νει ένα ευρύ προ­σκλη­τή­ριο απο­κτά ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία. Είναι γε­γο­νός ότι αντί­στοι­χες προ­σπά­θειες διεύ­ρυν­σης έχουν επι­χει­ρη­θεί και στο πα­ρελ­θόν και η ανά­γκη γι’ αυτές ήταν εξί­σου επι­τα­κτι­κή και τότε. Ωστό­σο, οι ση­με­ρι­νές συν­θή­κες δεν αφή­νουν κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο για επα­νά­λη­ψη της αδρά­νειας ή της απο­μό­νω­σης που εμπό­δι­σε εκεί­νες τις προ­σπά­θειες.

Αν δεν δια­μορ­φω­θεί τώρα μια αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση, το απο­τέ­λε­σμα θα είναι μια «λευκή επι­τα­γή» στην κυ­βέρ­νη­ση για να συ­νε­χί­ζει μια πο­λι­τι­κή που εντεί­νει τις ανι­σό­τη­τες και δο­κι­μά­ζει τις αντο­χές των θε­σμών.

Η συμ­με­το­χή μου στην Επι­τρο­πή Διεύ­ρυν­σης εντάσ­σε­ται σε αυτή την προ­σπά­θεια, να συμ­βά­λω στη δια­μόρ­φω­ση μιας αξιό­πι­στης, σύγ­χρο­νης και πο­λυ­συλ­λε­κτι­κής πα­ρά­τα­ξης, που δεν αρ­κεί­ται στη δια­μαρ­τυ­ρία, αλλά διεκ­δι­κεί με αξιώ­σεις τη δια­κυ­βέρ­νη­ση του τόπου.

• Πώς κρί­νε­τε τη συ­ζή­τη­ση που έχει ανα­πτυ­χθεί γύρω από το εν­δε­χό­με­νο ίδρυ­σης νέου πο­λι­τι­κού φορέα από τον Αλέξη Τσί­πρα;

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας απο­τε­λεί αναμ­φι­σβή­τη­τα ένα ση­μα­ντι­κό πο­λι­τι­κό κε­φά­λαιο και δια­τη­ρεί ένα υπο­λο­γί­σι­μο κοι­νω­νι­κό απο­τύ­πω­μα. Αυτό είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα που δεν αφή­νει πε­ρι­θώ­ρια αντι­πα­ρά­θε­σης. Στην πο­λι­τι­κή, ωστό­σο, δεν έχει ιδιαί­τε­ρη αξία η συ­ζή­τη­ση για υπο­θε­τι­κά σε­νά­ρια για κόμ­μα­τα και φο­ρείς που δεν έχουν ακόμα δια­μορ­φω­θεί, όταν δη­μιουρ­γη­θούν θα τα κρί­νου­με όλοι. Εκεί­νο που έχει ση­μα­σία είναι τα συ­γκε­κρι­μέ­να δε­δο­μέ­να, οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέ­σεις και η δυ­να­τό­τη­τα να με­του­σιω­θούν σε εφαρ­μό­σι­μη πο­λι­τι­κή.

Σή­με­ρα, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη μπει σε μια δια­δι­κα­σία συ­γκρο­τη­μέ­νης διεύ­ρυν­σης, με σαφή προ­γραμ­μα­τι­κή λο­γι­κή και υπαρ­κτό πο­λι­τι­κό πε­ριε­χό­με­νο. Δεν συ­ζη­τά­με για θε­ω­ρη­τι­κά σχή­μα­τα, αλλά για μια υπαρ­κτή πο­λι­τι­κή προ­σπά­θεια σε εξέ­λι­ξη. Κάθε σο­βα­ρή πο­λι­τι­κή πρω­το­βου­λία στον προ­ο­δευ­τι­κό χώρο, εφό­σον επι­διώ­κει να έχει πραγ­μα­τι­κό αντί­κρι­σμα, δεν μπο­ρεί παρά να κι­νη­θεί σε έναν αντί­στοι­χο άξονα.

• Το συ­νέ­δριο του ΠΑΣΟΚ μπο­ρεί να ση­μα­το­δο­τή­σει μια ου­σια­στι­κή τομή για τη διεύ­ρυν­ση και τον επα­να­προσ­διο­ρι­σμό της πα­ρά­τα­ξης ή κιν­δυ­νεύ­ει να πε­ριο­ρι­στεί σε μια τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία;

Το συ­νέ­δριο έχει τη δυ­να­τό­τη­τα να απο­τε­λέ­σει μια πραγ­μα­τι­κή τομή, αλλά αυτό δεν θα συμ­βεί αν πε­ριο­ρι­στεί σε γε­νι­κές δια­κη­ρύ­ξεις ή σε μια τυ­πι­κή εσω­τε­ρι­κή δια­δι­κα­σία. Αυτό που απαι­τεί­ται είναι πο­λι­τι­κή κα­θα­ρό­τη­τα. Να ει­πω­θούν με σα­φή­νεια οι στό­χοι της πα­ρά­τα­ξης, το πού θέλει να πάει, σε ποιους απευ­θύ­νε­ται και με ποια συ­γκε­κρι­μέ­νη πρό­τα­ση για τη χώρα. Χωρίς υπεκ­φυ­γές, χωρίς αμ­φι­ση­μί­ες.

Η ενό­τη­τα δεν μπο­ρεί να προ­κύ­ψει με τε­χνη­τό τρόπο. Χτί­ζε­ται όταν υπάρ­χει κα­θα­ρή κα­τεύ­θυν­ση και όταν όλοι γνω­ρί­ζουν τι υπη­ρε­τούν. Μια πα­ρά­τα­ξη που δεν φο­βά­ται να πει κα­θα­ρά τι θέλει, είναι και μια πα­ρά­τα­ξη που μπο­ρεί να συ­σπει­ρώ­σει και να εμπνεύ­σει εμπι­στο­σύ­νη.

Τέλος, το συ­νέ­δριο πρέ­πει να ση­μα­το­δο­τή­σει μια πραγ­μα­τι­κή εξω­στρέ­φεια. Όχι ως επι­κοι­νω­νια­κή επι­λο­γή, αλλά ως στα­θε­ρή πο­λι­τι­κή στάση, να μι­λή­σει κα­θα­ρά στην κοι­νω­νία και να ανα­με­τρη­θεί με τα προ­βλή­μα­τά της. Αν το συ­νέ­δριο τολ­μή­σει να κάνει αυτά τα βή­μα­τα, τότε μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει αφε­τη­ρία για μια πα­ρά­τα­ξη που δεν κρύ­βε­ται, δεν αμ­φι­τα­λα­ντεύ­ε­ται και στέ­κε­ται με αξιο­πι­στία απέ­να­ντι στις ανά­γκες της χώρας.