Νικόλας Διμέλης: “Η Ρόδος χρειάζεται λύσεις, όχι εκκρεμότητες”

• Ο πρώην αυ­το­διοι­κη­τι­κός μιλά για τις κα­θυ­στε­ρή­σεις, τα έργα που κιν­δυ­νεύ­ουν και την ανά­γκη μιας πιο κο­ντι­νής στον πο­λί­τη διοί­κη­σης

Στο μέσο πε­ρί­που της δη­μο­τι­κής θη­τεί­ας, η ει­κό­να της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας στη Ρόδο μοιά­ζει να δο­κι­μά­ζει την αντο­χή πο­λι­τών και διοί­κη­σης, με τα με­γά­λα ζη­τή­μα­τα να πα­ρα­μέ­νουν ανοι­χτά και την αί­σθη­ση της στα­σι­μό­τη­τας να κα­τα­γρά­φε­ται όλο και πιο έντο­να. Υπο­δο­μές που κα­θυ­στε­ρούν, έργα που κιν­δυ­νεύ­ουν να «πα­γώ­σουν» και χρό­νια προ­βλή­μα­τα που επι­μέ­νουν, συν­θέ­τουν ένα σύν­θε­το τοπίο που απαι­τεί σα­φείς απα­ντή­σεις και επι­τά­χυν­ση των ρυθ­μών.

Ο κ. Δι­μέ­λης, με εμπει­ρία από τη δική του θη­τεία στην αυ­το­διοί­κη­ση, τ. πρό­ε­δρος της Δη­μο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Αρ­χαγ­γέ­λου, κα­τα­θέ­τει την δική του οπτι­κή για την πο­ρεία της δη­μο­τι­κής αρχής, επι­ση­μαί­νο­ντας την ανά­γκη για κα­λύ­τε­ρο συ­ντο­νι­σμό, ιε­ράρ­χη­ση προ­τε­ραιο­τή­των και με­τρή­σι­μο έργο με επί­κε­ντρο τον πο­λί­τη. Από τα με­γά­λα έργα στον Αρ­χάγ­γε­λο μέχρι τα δια­χρο­νι­κά ζη­τή­μα­τα απο­χέ­τευ­σης και τις πα­ρεμ­βά­σεις που έμει­ναν στη μέση, ανα­δει­κνύ­ει τις προ­κλή­σεις που εξα­κο­λου­θούν να βα­ραί­νουν την το­πι­κή κοι­νω­νία.

Την ίδια στιγ­μή, επα­να­φέ­ρει στο προ­σκή­νιο τη συ­ζή­τη­ση για τη δομή της αυ­το­διοί­κη­σης στη Ρόδο, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι μι­κρό­τε­ροι και πιο ευ­έ­λι­κτοι δήμοι μπο­ρούν να αντα­πο­κρι­θούν απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρα στις ανά­γκες των πο­λι­τών. Με αιχ­μές αλλά και διά­θε­ση σύν­θε­σης, μιλά για ευ­θύ­νη, συ­νερ­γα­σία και την ανά­γκη η διοί­κη­ση να απο­κα­τα­στή­σει την εμπι­στο­σύ­νη των πο­λι­τών μέσα από ου­σια­στι­κά απο­τε­λέ­σμα­τα.

Ανα­λυ­τι­κά η συ­νέ­ντευ­ξη:

• Κύριε Δι­μέ­λη πλη­σιά­ζου­με ήδη στο μέσο της θη­τεί­ας της δη­μο­τι­κής αρχής. Ποια είναι η εκτί­μη­σή σας για την πο­ρεία των πραγ­μά­των, που χρειά­ζο­νται διόρ­θω­ση, γιατί η βε­λό­να μοιά­ζει να έχει κολ­λή­σει;

Βρι­σκό­μα­στε σ’ ένα ση­μείο κυρία Πα­μπρή, όπου αρ­χί­ζει να απο­τυ­πώ­νε­ται η πο­ρεία της δη­μο­τι­κής αρχής. Είναι αλή­θεια ότι υπάρ­χουν προ­κλή­σεις και ζη­τή­μα­τα που απα­σχο­λούν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών, όμως η αυ­το­διοί­κη­ση απαι­τεί χρόνο, σχέ­διο και επι­μο­νή. Το ζη­τού­με­νο είναι να επι­τα­χυν­θούν οι ρυθ­μοί και να δο­θούν λύ­σεις με στα­θε­ρά βή­μα­τα, πάντα με γνώ­μο­να το καλό του νη­σιού. Είναι σαφές ότι η διοί­κη­ση ενός με­γά­λου και απαι­τη­τι­κού δήμου όπως της Ρόδου δεν είναι εύ­κο­λη υπό­θε­ση και απαι­τεί χρόνο, προ­σαρ­μο­γή και σωστό σχε­δια­σμό. Η Ρόδος έχει ανά­γκη από λύ­σεις, στα­θε­ρό­τη­τα και έργο που θα απο­τυ­πώ­νε­ται στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των αν­θρώ­πων της.

• Όταν οι με­τρή­σεις της κοι­νής γνώ­μης δεί­χνουν ότι το αί­σθη­μα που καλ­λιερ­γεί­ται είναι της απο­γο­ή­τευ­σης, μάλ­λον θα χρεια­στεί πολλή δου­λειά για την αλ­λα­γή, καθώς πε­ρά­σα­με δύο χρό­νια αμ­φι­σβή­τη­σης -σχε­δόν για τα πάντα- εκτι­μώ­ντας ότι η πρώην δη­μο­τι­κή αρχή άφησε πίσω κα­μέ­νη γη;

Πι­στεύω πως χρειά­ζε­ται κα­λύ­τε­ρος συ­ντο­νι­σμός και ιε­ράρ­χη­ση προ­τε­ραιο­τή­των. Τα προ­βλή­μα­τα είναι γνω­στά και δεν λύ­νο­νται από τη μία μέρα στην άλλη. Αυτό που έχει ση­μα­σία είναι να υπάρ­χει συ­νέ­πεια, συ­νερ­γα­σία και διά­θε­ση να προ­χω­ρή­σουν τα έργα που έχει ανά­γκη η το­πι­κή κοι­νω­νία. Ταυ­τό­χρο­να συ­νερ­γα­σία και θε­σμι­κή σο­βα­ρό­τη­τα, η αυ­το­διοί­κη­ση δεν είναι πεδίο αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων αλλά ευ­θύ­νης, οι συν­θέ­σεις φέρ­νουν λύ­σεις! Προ­σω­πι­κά πι­στεύω πως η συ­νε­χής επαφή με την κοι­νω­νία φέρ­νει τους πο­λί­τες πιο κοντά στην διοί­κη­ση και έτσι διορ­θώ­νο­νται πολλά λάθη και γί­νε­ται πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Αυτό που κάνει την δια­φο­ρά είναι ένα με­τρή­σι­μο έργο με επί­κε­ντρο τον πο­λί­τη.

• Ένα από τα με­γά­λα ορά­μα­τα της πε­ριο­χής ήταν και η κα­τα­σκευή μέσω ΣΔΙΤ του σχο­λεί­ου και του κλει­στού γυ­μνα­στη­ρί­ου στον Αρ­χάγ­γε­λο. Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες λένε ότι τέ­θη­κε εκτός, όμως στον Αρ­χάγ­γε­λο δεν ακού­γε­ται ψί­θυ­ρος;

Τα με­γά­λα έργα απαι­τούν ευ­θύ­νη, συ­νέ­πεια και κα­θα­ρές λύ­σεις. Το έργο του σχο­λεί­ου και του κλει­στού γυ­μνα­στη­ρί­ου στον Αρ­χάγ­γε­λο δεν είναι απλό έργο, είναι μια ου­σια­στι­κή επέν­δυ­ση στο μέλ­λον της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας. Γι’ αυτό δεν πρέ­πει να περνά σε δεύ­τε­ρη μοίρα ή να συ­νο­δεύ­ε­ται από σιωπή. Η κοι­νω­νία μπο­ρεί να μην εκ­φρά­ζε­ται πάντα με έντα­ση, αυτό όμως δεν ση­μαί­νει ότι δεν υπάρ­χει αγω­νία και προσ­δο­κία. Οι πο­λί­τες πε­ρι­μέ­νουν συ­γκε­κρι­μέ­νες απα­ντή­σεις και ξε­κά­θα­ρη κα­τεύ­θυν­ση. Τα έργα ΣΔΙΤ έχουν αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες και απαι­τούν χρόνο, αλλά αυτό δεν αναι­ρεί την ανά­γκη για διαρ­κή ενη­μέ­ρω­ση, δια­φά­νεια και πο­λι­τι­κή βού­λη­ση για να προ­χω­ρή­σουν. Σε αυτή τη φάση, το κρί­σι­μο δεν είναι να ανα­ζη­τού­με ευ­θύ­νες αλλά να δια­σφα­λί­σου­με ότι το έργο θα επα­νέλ­θει σε τρο­χιά υλο­ποί­η­σης. Ο Αρ­χάγ­γε­λος αξί­ζει λύ­σεις, όχι εκ­κρε­μό­τη­τες και το στοί­χη­μα δεν είναι τι έγινε, αλλά τι θα γίνει από εδώ και πέρα.

• Προ­σφά­τως εί­χα­με και την κα­ρα­μπό­λα του Γιώρ­γου Βα­ρέ­λη από την ενό­τη­τα. Μπο­ρεί κά­ποιος ν’ αντα­πο­κρι­θεί σ’ ένα πρώην δήμο όταν δεν γνω­ρί­ζει καν την πε­ριο­χή, όπως ισχυ­ρί­ζο­νται συ­ντο­πί­τες σας;

Οι επι­λο­γές κρί­νο­νται στο πεδίο, όχι στα λόγια. Όσον αφορά στον Γιώρ­γο Βα­ρέ­λη υπη­ρέ­τη­σε με συ­νέ­πεια και αφο­σί­ω­ση την ενό­τη­τα, προ­ω­θώ­ντας ση­μα­ντι­κά έργα υπο­δο­μών και βελ­τιώ­νο­ντας στο μέτρο του δυ­να­τού την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών.

Εγώ κυρία Πα­μπρή δεν απο­δο­μώ κα­νέ­ναν αυ­το­διοι­κη­τι­κό γιατί γνω­ρί­ζω από μέσα πόσες αν­θρω­πο­ώ­ρες αφιε­ρώ­νει ο κα­θέ­νας στα κοινά για το καλό των πο­λι­τών. Η κρίση στην άσκη­ση της εξου­σί­ας θε­ω­ρεί­ται δε­δο­μέ­νη για μένα, ωστό­σο και ο πο­λί­της καλό είναι να έχει συμ­με­το­χι­κή σχέση.

Επο­μέ­νως ο κ. Βα­ρέ­λης για μένα μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει το πα­ρα­γω­γι­κό του έργο, σε όποιο πόστο κι αν το­πο­θε­τη­θεί. Ταυ­τό­χρο­να η νέα αντι­δή­μαρ­χος, η κα Γιαν­νέ­λη έχει ήδη δεί­ξει άμεση διά­θε­ση συ­νερ­γα­σί­ας και προ­σαρ­μο­γής στην πε­ριο­χή.

• Η δη­μο­τι­κή αρχή υπο­στη­ρί­ζει ότι έλυσε το πρό­βλη­μα υδρο­δό­τη­σης του οι­κι­σμού, όμως το ζή­τη­μα της απο­χέ­τευ­σης και του βιο­λο­γι­κού πα­ρα­μέ­νει σε εκ­κρε­μό­τη­τα. Ο χρό­νος περνά και στον Μα­γκα­φά συ­νε­χί­ζουν να πέ­φτουν λύ­μα­τα;

Η πρό­ο­δος στην υδρο­δό­τη­ση είναι ση­μα­ντι­κή, όμως τα ζη­τή­μα­τα απο­χέ­τευ­σης στον Αρ­χάγ­γε­λο έχουν βα­θύ­τε­ρες ρίζες και απαι­τούν ορι­στι­κή λύση. Είναι θε­τι­κό ότι η δη­μο­τι­κή αρχή προ­χώ­ρη­σε σε πα­ρεμ­βά­σεις που βελ­τί­ω­σαν την υδρο­δό­τη­ση της πε­ριο­χής. Πρό­κει­ται για ένα χρό­νιο πρό­βλη­μα που επη­ρέ­α­ζε την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των πο­λι­τών και κάθε βελ­τί­ω­ση προς αυτή την κα­τεύ­θυν­ση είναι κα­λο­δε­χού­με­νη.

Ωστό­σο, το θέμα της απο­χέ­τευ­σης και της λει­τουρ­γί­ας βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού στον Αρ­χάγ­γε­λο δεν είναι νέο πρό­βλη­μα. Από το 2010 έχει κα­τα­σκευα­στεί εκτε­τα­μέ­νο δί­κτυο απο­χέ­τευ­σης, το οποίο δυ­στυ­χώς δεν κα­τέ­στη δυ­να­τό να λει­τουρ­γή­σει πλή­ρως επει­δή δεν υπήρ­ξε ο απα­ραί­τη­τος απο­δέ­κτης λυ­μά­των. Αυτό ση­μαί­νει ότι, ενώ έγι­ναν ση­μα­ντι­κές επεν­δύ­σεις σε υπο­δο­μές, το έργο δεν ολο­κλη­ρώ­θη­κε ποτέ ως προς τη λει­τουρ­γι­κό­τη­τά του.

Αυτή η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δη­μιουρ­γεί ένα δια­χρο­νι­κό έλ­λειμ­μα, το οποίο καμία δη­μο­τι­κή αρχή δεν κα­τά­φε­ρε μέχρι σή­με­ρα να επι­λύ­σει ορι­στι­κά. Σή­με­ρα βλέ­που­με τις συ­νέ­πειες αυτού του κενού, με φαι­νό­με­να όπως αυτά που πα­ρα­τη­ρού­νται στον Μα­γκα­φά, όπου εξα­κο­λου­θούν να εμ­φα­νί­ζο­νται λύ­μα­τα, γε­γο­νός που προ­κα­λεί ανη­συ­χία στους κα­τοί­κους και θέτει ζη­τή­μα­τα δη­μό­σιας υγεί­ας και προ­στα­σί­ας του πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Δεν πρό­κει­ται, λοι­πόν, για ένα ζή­τη­μα συ­γκυ­ρια­κό, αλλά για ένα διαρ­θρω­τι­κό πρό­βλη­μα που απαι­τεί ολο­κλη­ρω­μέ­νο σχε­δια­σμό, τε­χνι­κές λύ­σεις και δια­σφά­λι­ση του τε­λι­κού απο­δέ­κτη των λυ­μά­των, ώστε να μπο­ρέ­σει επι­τέ­λους να λει­τουρ­γή­σει το σύ­στη­μα όπως είχε αρ­χι­κά προ­βλε­φθεί. Το ζη­τού­με­νο σή­με­ρα δεν είναι η ανα­ζή­τη­ση ευ­θυ­νών για το πα­ρελ­θόν, αλλά η εξεύ­ρε­ση μίας ρε­α­λι­στι­κής και μό­νι­μης λύσης που θα κλεί­σει ορι­στι­κά ένα ζή­τη­μα δε­κα­ε­τιών.

• Ποια έργα που αφή­σα­τε δρο­μο­λο­γη­μέ­να θε­ω­ρεί­τε ότι δεν έχουν την εξέ­λι­ξη που επι­βάλ­λε­ται και κιν­δυ­νεύ­ουν να «πα­γώ­σουν» αφού δεν υπάρ­χει συ­νέ­χεια από τη διοί­κη­ση;

Σχε­τι­κά με τα έργα της δικής μου θη­τεί­ας, η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή προ­χώ­ρη­σε στη λει­τουρ­γία του νέου δη­μο­τι­κού σχο­λεί­ου στη Λει­βά­δα λόγω του ό,τι η Πε­ρι­φέ­ρεια και οι αρ­μό­διες υπη­ρε­σί­ες ενέ­κρι­ναν τη με­τα­φο­ρά των μα­θη­τών με λε­ω­φο­ρεία το 2025. Μία λύση την οποία είχα προ­τεί­νει από το κα­λο­καί­ρι του 2023 στον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη. Δυ­στυ­χώς αυτή η λύση εφαρ­μό­στη­κε ένα χρόνο μετά με την νέα δη­μο­τι­κή αρχή όπου με­τα­στέ­γα­σε το Β’ δη­μο­τι­κό σχο­λείο στην πε­ριο­χή. Προ­σω­πι­κά θα ήθελα να ευ­χα­ρι­στή­σω τον δή­μαρ­χο κ. Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη για την άμεση αντα­πό­κρι­σή του σχε­τι­κά με τη λει­τουρ­γία του νέου σχο­λεί­ου.

Τώρα, όσον αφορά στο παλιό δη­μο­τι­κό σχο­λείο, η νέα δη­μο­τι­κή αρχή ολο­κλή­ρω­σε το έργο και νο­μί­ζω πως είναι στην τε­λι­κή φάση για πα­ρά­δο­ση. Ανα­φέ­ρο­μαι στο παλιό δη­μο­τι­κό σχο­λείο, ένα έργο του 1919, που για πρώτη φορά επί θη­τεί­ας μου πή­ρα­με με χρη­σι­δά­νειο το κτή­ριο για 49 έτη από την εκ­κλη­σία του Αρ­χαγ­γέ­λου, συ­ντά­ξα­με με­λέ­τη και δη­μο­πρα­τή­σα­με το έργο, το οποίο σχε­διά­στη­κε ως κέ­ντρο πο­λι­τι­σμού. Σή­με­ρα το κτή­ριο απο­τε­λεί πραγ­μα­τι­κό στο­λί­δι στον Αρ­χάγ­γε­λο και οφεί­λου­με να πε­ρά­σου­με στο επό­με­νο βήμα, να εγκαι­νια­στεί και να απο­κτή­σει συ­γκε­κρι­μέ­νη ταυ­τό­τη­τα και λει­τουρ­γία. Επί­σης, ένα άλλο έργο που πρέ­πει να ολο­κλη­ρω­θεί είναι η ασφαλ­τό­στρω­ση του δρό­μου από Άγιο Κων­στα­ντί­νο έως Λου­τρά. Να ανα­φέ­ρω πως έχου­με συ­ντά­ξει με­λέ­τη και μπο­ρεί άμεσα οι τε­χνι­κές υπη­ρε­σί­ες να προ­χω­ρή­σουν σε δη­μο­πρά­τη­ση. Επι­πλέ­ον, ιδιαί­τε­ρης ση­μα­σί­ας είναι και η προ­ο­πτι­κή δη­μιουρ­γί­ας θε­ά­τρου 250 θέ­σε­ων εντός του ιπ­πο­τι­κού κά­στρου Αρ­χαγ­γέ­λου. Πρό­κει­ται για ένα έργο με ισχυ­ρό πο­λι­τι­σμι­κό απο­τύ­πω­μα, το οποίο θα ανα­δεί­ξει το ίδιο το μνη­μείο. Έχου­με θε­τι­κή γνω­μο­δό­τη­ση από την αρ­χαιο­λο­γι­κή υπη­ρε­σία το 2022, από την πρώην έφορο κα Μάνια Μι­χαη­λί­δου, όπου έχει δρο­μο­λο­γη­θεί η σύ­ντα­ξη αρ­χι­τε­κτο­νι­κής με­λέ­της από την πλευ­ρά του Δήμου και το­πο­γρα­φι­κής από την πλευ­ρά της αρ­χαιο­λο­γι­κής υπη­ρε­σί­ας. Το επό­με­νο βήμα είναι η ολο­κλή­ρω­ση αυτών των με­λε­τών και από τις δύο πλευ­ρές.

• Στη θη­τεία σας εί­χα­τε αμ­φι­σβη­τή­σει το μο­ντέ­λο διοί­κη­σης ζη­τώ­ντας το σπά­σι­μο του Δήμου. Αντι­λαμ­βά­νο­μαι ότι πα­ρα­μέ­νε­τε στα­θε­ρός σε αυτή την άποψη. Αυτό που πα­ρα­τη­ρεί­ται όμως είναι πε­ραι­τέ­ρω υπο­βάθ­μι­ση του ρόλου των δήμων και οι αλ­λα­γές που γί­νο­νται είναι με βάση το επι­τε­λι­κό κρά­τος και όχι την αυ­το­τέ­λεια της εγ­γύ­τε­ρης διοί­κη­σης στον πο­λί­τη;

Η θέση μου πα­ρα­μέ­νει στα­θε­ρή, μια αυ­το­διοί­κη­ση πιο κοντά στον πο­λί­τη, είναι πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κή. Η πρό­τα­ση για το «σπά­σι­μο» του Δήμου δεν είναι συ­γκυ­ρια­κή, την έχω δια­τυ­πώ­σει εδώ και τέσ­σε­ρα χρό­νια, ως μία θε­σμι­κή προ­σέγ­γι­ση που στο­χεύ­ει στην ενί­σχυ­ση της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας και της εγ­γύ­τη­τας της διοί­κη­σης προς τον πο­λί­τη. Με­γά­λοι και πο­λυ­σύν­θε­τοι δήμοι, όπως αυτός της Ρόδου, αντι­με­τω­πί­ζουν αντι­κει­με­νι­κές δυ­σκο­λί­ες στη δια­χεί­ρι­ση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας. Η από­στα­ση από τον πο­λί­τη με­γα­λώ­νει και οι ανά­γκες δεν κα­λύ­πτο­νται με τα­χύ­τη­τα που απαι­τεί­ται. Η άποψή μου πα­ρα­μέ­νει ότι μι­κρό­τε­ρες, πιο ευ­έ­λι­κτες διοι­κη­τι­κές δομές μπο­ρούν να αντα­πο­κρι­θούν πιο άμεσα, πιο απο­τε­λε­σμα­τι­κά στις ανά­γκες των το­πι­κών κοι­νω­νιών. Στο τέλος της ημέ­ρας, οι πο­λί­τες δεν ζη­τούν εξη­γή­σεις, ζη­τούν λύ­σεις.