«Ο δικός μας Καπετάνιος»: Ένας χρόνος χωρίς τον ιατρό Θεοφάνη Μούκα

Ένας χρόνος συμπλη­ρώ­νε­ται από την ημέρα που η Ρόδος απο­χαι­ρέ­τησε έναν από τους πιο αφο­σιω­μέ­νους λει­τουρ­γούς της δημό­σιας υγείας, τον ιατρό Θεοφάνη Μούκα. Η απώλεια του αγα­πη­μέ­νου συζύγου, πατέρα, αδελφού και επι­στή­μονα άφησε ένα δυσα­να­πλή­ρωτο κενό στην τοπική κοι­νω­νία του Εμπωνα και όχι μόνο, την οποία υπη­ρέ­τησε με αυτα­πάρ­νηση και ανι­διο­τέ­λεια.

Την ερχό­μενη Κυριακή, 29 Μαρτίου, μετά την πρωινή λει­τουρ­γία στον Ιερό Ναό του Έμπωνα, η οικο­γέ­νεια, οι φίλοι, οι συνά­δελ­φοι και σύσσωμο το χωριό θα συγκε­ντρω­θούν για το ετήσιο μνη­μό­συνο του ιατρού και Διευ­θυ­ντή του Κέντρου Υγείας που έφυγε νωρίς. Πρό­κει­ται για μια στιγμή από­τι­σης φόρου τιμής σε έναν άνθρωπο που, αν και δεν κατα­γό­ταν από τον Έμπωνα, αγάπησε τον τόπο και τους ανθρώ­πους του σαν να ήταν η δική του ιδιαί­τερη πατρίδα.

Ο Θεο­φά­νης Μούκας έδωσε την ψυχή του, ξεπερ­νώ­ντας συχνά τα όρια των προ­σω­πι­κών του αντοχών, για να θωρα­κί­σει τη δημόσια υγεία στη Δυτική Ρόδο. Για τους κατοί­κους, δεν υπήρξε ποτέ ένας απρό­σω­πος υπη­ρε­σια­κός παρά­γο­ντας, ήταν ο δικός τους άνθρω­πος, ο «Καπε­τά­νιος» τους, ο ακού­ρα­στος αρωγός που στάθηκε δίπλα σε κάθε ασθενή χωρίς δια­κρί­σεις. Το Κέντρο Υγείας δεν απο­τε­λούσε γι’ αυτόν έναν απλό χώρο εργα­σίας, αλλά ένα δεύτερο σπίτι.

Αυτή την ανε­κτί­μητη προ­σφορά, οι άνθρω­ποι του Έμπωνα την κρατούν ζωντανή στη συλ­λο­γική τους μνήμη. Με μια πηγαία και ανε­ξάρ­τητη πρω­το­βου­λία, οι κάτοι­κοι του χωριού προ­χω­ρούν πλέον στη συλλογή υπο­γρα­φών, ζητώ­ντας την επίσημη μετο­νο­μα­σία του Κέντρου Υγείας σε «Κέντρο Υγείας Έμπωνα – Θεο­φά­νης Μούκας».

Η κίνηση αυτή έρχεται ως συνέ­χεια της ανυ­πό­κρι­της αγάπης που παρα­κί­νησε την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου και τον αρμόδιο Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρχη κ. Νίκο Τσου­καλά να δεσμευ­τεί δημόσια για την ονο­μα­το­δο­σία. Σήμερα, η τοπική κοι­νω­νία ενώνει τη φωνή της ζητώ­ντας η δέσμευση αυτή να μετα­τρα­πεί άμεσα σε επίσημη διοι­κη­τική πράξη.

Το βιβλίο υπο­γρα­φών θα βρί­σκε­ται δια­θέ­σιμο την Κυριακή στον προ­αύ­λιο χώρο της εκκλη­σίας, απο­τε­λώ­ντας ένα ανοιχτό κάλεσμα προς όλους τους Ροδίτες να στη­ρί­ξουν το δίκαιο αίτημα της κοι­νό­τη­τας.

Μια παρα­κα­τα­θήκη

για το μέλλον

Πίσω από την παλ­λαϊκή απαί­τηση κρύ­βε­ται μια βαθιά ανθρώ­πινη ανάγκη. Η ονο­μα­το­δο­σία του Κέντρου Υγείας δεν απο­τε­λεί μια τυπική τιμή, αλλά μια πράξη ηθικής δικαιο­σύ­νης. Είναι ο τρόπος της κοι­νω­νίας να δια­σφα­λί­σει ότι τα τρία του παιδιά – ο Νικόλας, η Σοφία και η Ελευ­θε­ρία – θα νιώθουν την παρου­σία του πατέρα τους ζωντανή στον τόπο που υπη­ρέ­τησε.

Είναι η ελπίδα των κατοί­κων ότι τα παιδιά του, μεγα­λώ­νο­ντας, θα μπορούν να αντι­κρί­ζουν το όνομα του πατέρα τους στην είσοδο του Κέντρου Υγείας και να γνω­ρί­ζουν με υπε­ρη­φά­νεια πως σε αυτόν τον χώρο, ο πατέρας τους αγάπησε και αγα­πή­θηκε όσο λίγοι.

Την Κυριακή, ο Έμπωνας θυμάται, τιμά και διεκ­δι­κεί για τον δικό του «Καπε­τά­νιο».