ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Παραίτηση του Εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου και το μήνυμα για δικαστές με «Δ» κεφαλαίο

Δαμιανός Αθανασίου 4 λεπτά ανάγνωση
ευαγγελατος γιαννης προεδρος πρωτοδικων

• Η δημόσια παρέμ­βασή του μιλά για φόρτο, ποιό­τητα, αξιο­πρέ­πεια και μια μειο­ψη­φία που υπο­νο­μεύει το κύρος της Δικαιο­σύ­νης

Σαν αιφ­νι­δια­στικό γεγονός με ισχυρό απο­τύ­πωμα στην κοινή γνώμη και στον νομικό κόσμο αντι­με­τω­πί­στηκε η παραί­τηση του Εφέτη κ. Γιάννη Ευαγ­γε­λά­του από το δικα­στικό σώμα, μια εξέλιξη που χαρα­κτη­ρί­στηκε από πολλούς ως «μαύρη μέρα για τη Δικαιο­σύνη».

Η απο­χώ­ρηση απέ­κτησε πρό­σθετο βάρος επειδή συν­δέ­θηκε με δημό­σιες αιχμές για τη λει­τουρ­γία των δικα­στη­ρίων και με μια προ­σω­πική τοπο­θέ­τηση που περι­γρά­φει, με γλώσσα άμεση, την από­σταση ανάμεσα στα ιδανικά της δικα­στι­κής απο­στο­λής και στις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες καθη­με­ρι­νό­τη­τας.

Η παραί­τηση του Εφέτη, ο οποίος είχε υπη­ρε­τή­σει στη Ρόδο ως πρό­ε­δρος Πρω­το­δι­κών και είχε αφήσει τις καλύ­τε­ρες εντυ­πώ­σεις στον δικη­γο­ρικό κόσμο και στην τοπική κοι­νω­νία, δεν πέρασε ως μια τυπική διοι­κη­τική πράξη.

Αντι­θέ­τως, αντι­με­τω­πί­στηκε ως γεγονός με συμ­βο­λικό και θεσμικό φορτίο, καθώς συνέ­πεσε με μια δημόσια κατά­θεση προ­βλη­μα­τι­σμών για την πίεση του συστή­μα­τος, τον τρόπο απο­νο­μής της δικαιο­σύ­νης και την εικόνα του δικα­στι­κού λει­τουρ­γή­μα­τος στα μάτια των πολιτών.

Αυτού­σια η δήλωση του Γιάννη Ευαγ­γε­λά­του

«Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικα­στι­κής μου δια­δρο­μής, νωρί­τερα από το ανα­με­νό­μενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφ­νί­δια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…

Ανα­πό­φευ­κτα, ο νους επι­στρέ­φει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικα­στι­κών Λει­τουρ­γών και πίστευα ότι θα γινό­μουν λει­τουρ­γός της Δικαιο­σύ­νης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνεί­δησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικα­στι­κών απο­φά­σεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικα­στές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιο­σύνη, που στη συνέ­χεια τα λησμο­νή­σαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συνα­ντή­σαμε την καθη­με­ρι­νό­τητα, τον υπερ­βο­λικό φόρτο, την πίεση της ποσό­τη­τας σε βάρος της ποιό­τη­τας και τις άθλιες συν­θή­κες εργα­σίας στα δικα­στικά «μέγαρα».

Πολλές φορές, στη διάρ­κεια αυτής της δια­δρο­μής, ανα­ρω­τή­θηκα αν υπάρ­χουν στην Ελλάδα Δικα­στές. Δικα­στές με «Δ» κεφα­λαίο. Δικα­στές, που δεν συμπε­ρι­φέ­ρο­νται αλα­ζο­νικά και απα­ξιω­τικά στους δικη­γό­ρους, αντι­με­τω­πί­ζο­ντάς τους ως αντι­πά­λους και όχι ως συλ­λει­τουρ­γούς της Δικαιο­σύ­νης… Δικα­στές, που βλέπουν τους δικα­στι­κούς υπαλ­λή­λους ως μέλη της σύν­θε­σης του Δικα­στη­ρίου και όχι ως υπο­τα­κτι­κούς τους… Δικα­στές, που απο­νέ­μουν το Δίκαιο και δεν διεκ­πε­ραιώ­νουν απλώς υπο­θέ­σεις… Δικα­στές, που νιώθουν λει­τουρ­γοί της Δικαιο­σύ­νης και όχι υπάλ­λη­λοι του Υπουρ­γείου… Δικα­στές απαλ­λαγ­μέ­νοι από ναρ­κισ­σι­σμό και εγω­πά­θεια, που δεν θεωρούν ότι κατέ­χουν το αλάθητο του Πάπα… Δικα­στές που μάχο­νται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπά­ζο­νται την τυπο­λα­τρία και την αυθαι­ρε­σία… Δικα­στές που μετα­τρέ­πουν την αγωνία και τα προ­βλή­ματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προ­βλη­μα­τι­σμό…

Υπη­ρέ­τησα περισ­σό­τερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικα­στή­ρια, στην Αθήνα και στην περι­φέ­ρεια και σχη­μά­τισα την ακλό­νητη πεποί­θηση ότι υπάρ­χουν τέτοιοι Δικα­στές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Απο­τε­λούν τη συντρι­πτική πλειο­ψη­φία των Ελλήνων Δικα­στών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνί­γο­νται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνε­χί­ζουν να επι­βιώ­νουν, αλλά και κυριαρ­χούν, καθώς θορυ­βούν ως κύμβαλα αλα­λά­ζο­ντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικα­στές θα χρε­ώ­νο­νται την αδια­φο­ρία, την αναλ­γη­σία, την ανι­κα­νό­τητα, την ευθυ­νο­φο­βία των λίγων; Ως πότε θα ανέ­χο­νται να πλήττει, να προ­σβάλ­λει, να υπο­νο­μεύει το κύρος της Δικαιο­σύ­νης αυτή η θλιβερή μειο­ψη­φία; Ως πότε οι Δικα­στές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμ­βαί­νουν στον χώρο της Δικαιο­σύ­νης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικα­στής καλεί­ται να δικάσει είκοσι κακουρ­γή­ματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος ανα­λο­γεί στον κάθε κατη­γο­ρού­μενο στις πολυ­πρό­σω­πες δίκες;

Πόσες φορές πρέπει να προ­σέρ­χο­νται τα θύματα στα δικα­στή­ρια μέχρι να διε­ξα­χθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδι­κά­ζο­νται υπο­θέ­σεις ανη­λί­κων δραστών, χωρίς την παρου­σία επι­με­λη­τών ανη­λί­κων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στη­ρί­ζε­ται το οικο­δό­μημα της Δικαιο­σύ­νης στο φιλό­τιμο ορι­σμέ­νων λει­τουρ­γών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρα­κι­σμέ­νοι οι Δικα­στές για να απο­κρού­ουν τα βέλη που στρέ­φο­νται, από κάθε κατεύ­θυνση, κατά της ανε­ξαρ­τη­σίας τους.

Το δόγμα ότι «οι δικα­στές μιλούν μόνο με τις απο­φά­σεις τους» έχει αξία και εφαρ­μογή σε μια ιδανική πολι­τεία, που όλα λει­τουρ­γούν άψογα. Τότε, πράγ­ματι, οι Δικα­στές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιο­σύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνε­νοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθί­νουσα εμπι­στο­σύνη του κόσμου στη Δικαιο­σύνη.

Όλοι μας φταίμε που το τελευ­ταίο κατα­φύ­γιο του πολίτη μετα­τρέ­πε­ται σε πεδίο άγονης αντι­πα­ρά­θε­σης, όπου μόνο από τύχη ή σύμ­πτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απο­νέ­με­ται άμεσα, κάτι που σπάνια συμ­βαί­νει…

Για να ανα­τεί­λει ξανά ο ήλιος της Δικαιο­σύ­νης “θέλει δουλειά πολλή” και ίσως χρειά­ζε­ται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκο­τά­δια λάμψη», όχι ως πράξη αυτο­θυ­σίας, αλλά ως έμπρα­κτη δήλωση αυτο­σε­βα­σμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμ­βι­βα­στείς με το ελά­χι­στο, όταν οφεί­λεις το μέγιστο.

Όσοι αγά­πη­σαν αυτό το λει­τούρ­γημα και όσοι το υπη­ρέ­τη­σαν με σθένος και αυτα­πάρ­νηση, από όποια θέση κι αν βρί­σκο­νται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολι­σθαί­νει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στε­ρη­θείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυ­φα­σμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακο­λου­θή­σεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντο­τινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγ­μα­τικά ευτυ­χι­σμέ­νος μόνο αν μπορείς να απαντάς κατα­φα­τικά στο ερώτημα: “Απο­δό­θηκε Δικαιο­σύνη;”

Γιάννης Ευαγ­γε­λά­τος

τέως δικα­στι­κός λει­τουρ­γός».

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου 2 σχόλια

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

  1. Ιωαννης Ποτουριδης

    Συγγνωμη βρε σεβασμιε αλλα οχι αξιοτιμε δικαστα,λες οτι οσοι εξασκουν αυτο το λειτουργημα με σθενος κι αυταπαρνηση δεν πρεπει να επιτρεψουν αλλο να ολισθαινει.Σωστο,πολυ σωστο αλλα αυτο ειναι κατι που θα το πουν-το επιζητουν οι πολιτες απο τους δικαστικους & οχι απο εναν δικαστικο καλο(και πρωην αξιο)στο λειτουργημα του,οπου τελικα λυγισε απο την σαπια μειοψηφια & δεν αγωνιστηκε μεχρι τελους να τους εξαλειψετε οι ΠΟΛΛΟΙ!Αν κι εχω την εντυπωση οτι σ’αυτον τον κοσμο,οι αναξιοι σε καθε κλαδο,σε καθε τομεα δεν θα εκλειψουν ποτε τελικα,απλως ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ν’αντεχουμε,να τους προσπερναμε,να τους αγνοουμε,να τους λυπομαστε & να πορευομαστε με φοβο Θεου & καθαρη συνειδηση!!ΔΕΝ τα παραταμε ομως!Σου δοθηκε απο Ψηλα αυτο που εχεις,εχεις σκεφτει τι θα Του απολοφηθεις οταν σου ζητηθει λογος για την..εγκαταλειψη;Εκεινος το πηγε μεχρι τελους με οποιοδηποτε κοστος!!Το Υπερτατο κοστος!!!Το ιδιο επιζητει κι απο εμας Ιωαννη!Την αγαπη μου αλλα ΟΧΙ τα σεβη μου.

  2. mrousogiannakis

    “Τιμή σε ‘κείνους που ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες…”Κ.Π.Καβάφης.