Τρία χρόνια από την απώλεια του Νεκτάριου Σαντορινιού

• Το πολι­τικό απο­τύ­πωμα και η παρα­κα­τα­θήκη του στα νησιά

Τρία χρόνια συμπλη­ρώ­νο­νται την Παρα­σκευή από την απώλεια του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού, ενός πολι­τι­κού που άφησε ισχυρό και μετρή­σιμο απο­τύ­πωμα στη Δωδε­κά­νησο και στη νησιω­τική πολι­τική της χώρας. Ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός έφυγε από τη ζωή στις 13 Φεβρουα­ρίου 2023, σε ηλικία μόλις 50 ετών, έπειτα από γενναία μάχη με τον καρκίνο.

Η πολι­τική του δια­δρομή

Γεν­νη­μέ­νος στη Ρόδο στις 17 Μαΐου 1972, με κατα­γωγή από τη Σύμη, σπού­δασε Χημικός Μηχα­νι­κός στο Εθνικό Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο και εργά­στηκε για χρόνια τόσο στον ιδιω­τικό όσο και στον δημόσιο τομέα, κυρίως σε περι­βαλ­λο­ντι­κές μελέτες και σε συγ­χρη­μα­το­δο­τού­μενα ανα­πτυ­ξιακά προ­γράμ­ματα.

Από το 2000 υπη­ρέ­τησε στο Γραφείο Προ­γραμ­μα­τι­σμού του Δήμου Ρόδου, συμ­με­τέ­χο­ντας ενεργά στη δια­μόρ­φωση και ένταξη έργων σε ευρω­παϊκά και εθνικά χρη­μα­το­δο­τικά εργα­λεία. Η πολι­τική του δια­δρομή ήταν άρρηκτα δεμένη με την Αρι­στερά και τα νησιά. Διε­τέ­λεσε μέλος της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥΡΙΖΑ, συντο­νι­στής της Νομαρ­χια­κής Επι­τρο­πής Νότιας Δωδε­κα­νή­σου, περι­φε­ρεια­κός σύμ­βου­λος Νοτίου Αιγαίου (2012-2014) και εκλέ­χθηκε βου­λευ­τής Δωδε­κα­νή­σου στις εκλογές του 2015 και του 2019. Από τον Νοέμ­βριο του 2016 ανέλαβε υφυ­πουρ­γός Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, ενώ από τον Αύγου­στο του 2018 έως τον Ιούλιο του 2019 διε­τέ­λεσε ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός.

Στα χρόνια των μνη­μο­νίων και της αυστη­ρής δημο­σιο­νο­μι­κής επι­τή­ρη­σης, ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός βρέθηκε στην πρώτη γραμμή διεκ­δι­κή­σεων για κρίσιμα έργα υπο­δο­μής στη Ρόδο και στα νησιά.

Άφησε το στίγμα του στα νησιά

Παρα­δείγ­ματα απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας πολι­τι­κής το Μετα­φο­ρικό Ισο­δύ­ναμο, οι αφα­λα­τώ­σεις στα νησιά, ο εκσυγ­χρο­νι­σμός με την προ­μή­θεια πλωτών σκαφών του Λιμε­νι­κού Σώματος, η ίδρυση της Ακα­δη­μίας Εμπο­ρι­κού Ναυ­τι­κού (ΑΕΝ) στην Κάλυμνο και βεβαίως σε άμεση συνερ­γα­σία με τον Δήμο Ρόδου, η εμπλοκή του στην ανα­βί­ωση της Προ­γραμ­μα­τι­κής Σύμ­βα­σης για τη Μεσαιω­νική Πόλη Ρόδου. Έπειτα από πολύ­μη­νες, επί­πο­νες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις της δημο­τι­κής αρχής Φ. Χατζη­διά­κου με υπουρ­γεία και υπη­ρε­σίες, το έργο βγήκε από το «συρτάρι» και στις 3 Νοεμ­βρίου 2018, στο Καστέλο, υπε­γράφη το Μνη­μό­νιο Συνα­ντί­λη­ψης, με αφορμή τη συμπλή­ρωση 30 ετών από την ένταξη της Ρόδου στον κατά­λογο Παγκό­σμιας Πολι­τι­στι­κής Κλη­ρο­νο­μιάς της UNESCO, όσο έκλει­ναν και οι λεπτο­μέ­ρειες για την Προ­γραμ­μα­τική Σύμβαση. Στην ιστο­ρική εκείνη εκδή­λωση έδωσαν το «παρών» εκπρό­σω­ποι της κυβέρ­νη­σης, της αυτο­διοί­κη­σης και διεθνών οργα­νι­σμών, δήμαρ­χοι ιστο­ρι­κών πόλεων της Μεσο­γείου, αλλά και πολι­τικά πρόσωπα από όλο το φάσμα.

Παρά τις μετα­γε­νέ­στε­ρες ανα­τρο­πές και την επα­νε­ξέ­ταση της σύμ­βα­σης μετά την αλλαγή κυβέρ­νη­σης και δημο­τι­κής αρχής, η συμβολή του Νεκτά­ριου Σαντο­ρι­νιού θεω­ρεί­ται καθο­ρι­στική για τη θεσμική ωρί­μανση του εγχει­ρή­μα­τος.

Το έργο του, ωστόσο, δεν περιο­ρί­στηκε στη Μεσαιω­νική Πόλη. Συν­δέ­θηκε με την παρα­χώ­ρηση της Ροδια­κής Έπαυλης από την ΕΤΑΔ, την ανα­βάθ­μιση κόμβων και παρα­λια­κών υπο­δο­μών, τον ξύλινο πεζό­δρομο στο παρα­λιακό μέτωπο, την επέ­κταση της νέας μαρίνας, την απο­κα­τά­σταση του Λιμε­νι­κού Σταθμού Λίνδου. Πάνω απ’ όλα, όμως, έφερε τη σφρα­γίδα του στο μετα­φο­ρικό ισο­δύ­ναμο – ένα μέτρο-τομή για τη νησιω­τι­κό­τητα, που συνέ­δεσε ουσια­στικά νησιά και ηπει­ρω­τική Ελλάδα, δίνο­ντας οικο­νο­μική ανάσα σε πολίτες και επι­χει­ρή­σεις.

Ο Νεκτά­ριος Σαντο­ρι­νιός παρέ­μεινε ενεργός και μαχη­τι­κός μέχρι το τέλος. Αντι­με­τώ­πισε την ασθέ­νειά του με αξιο­πρέ­πεια, χωρίς να εγκα­τα­λεί­ψει τον δημόσιο λόγο και την πολι­τική του παρου­σία, μετα­δί­δο­ντας δύναμη και αισιο­δο­ξία ακόμη και στις πιο δύσκο­λες στιγμές.

Στον επι­κή­δειο λόγο του, ο πρώην πρω­θυ­πουρ­γός Αλέξης Τσίπρας τον χαρα­κτή­ρισε «έναν άνθρωπο σπάνιο, έναν σύντροφο μαχητή που άφησε ανε­ξί­τηλο ίχνος», ενώ ο τότε πρό­ε­δρος της Βουλής Κων­στα­ντί­νος Τασού­λας μίλησε για έναν πολι­τικό έντιμο, απο­τε­λε­σμα­τικό και αφο­σιω­μένο στο δημόσιο συμ­φέ­ρον. Τρία χρόνια μετά την απώλειά του, η μνήμη του παρα­μέ­νει ζωντανή μέσα από τα έργα και τις πολι­τι­κές που υλο­ποι­ή­θη­καν.

Η απόφαση του Δήμου Σύμης να δώσει το όνομά του στο λιμάνι του νησιού λει­τουρ­γεί ως μια πράξη τιμής και ιστο­ρι­κής δικαί­ω­σης – το ελά­χι­στο αντί­δωρο σε έναν άνθρωπο που υπη­ρέ­τησε με συνέ­πεια, ήθος και πάθος τα νησιά και τη νησιω­τι­κό­τητα.