Γιορτάζει ο Όσιος Μελέτιος στην Υψενή

Ο Σε­βα­σμιώ­τα­τος Μη­τρο­πο­λί­της Άρτης κ. Καλ­λί­νι­κος θα χο­ρο­στα­τή­σει σή­με­ρα Τε­τάρ­τη του πα­νη­γυ­ρι­κού Εσπε­ρι­νού της μνή­μης του Οσίου Με­λε­τί­ου στην ιερά Μονή Υψε­νής (17.30) και αύριο Πέμ­πτη 12 Φε­βρουα­ρί­ου Μνήμη του Οσίου Με­λε­τί­ου, ο Μη­τρο­πο­λί­της κ. Καλ­λί­νι­κος θα χο­ρο­στα­τή­σει του Όρ­θρου και θα προ­στεί της Τρι­σαρ­χιε­ρα­τι­κής Συλ­λει­τουρ­γί­ας μετά του Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ. Κυ­ρίλ­λου και του Θε­ο­φι­λε­στά­του Επι­σκό­που Ολύ­μπου κ. Κυ­ρίλ­λου, στην Ιερά Μονή Υψε­νής.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι στις 15 Οκτω­βρί­ου 2022 τε­λέ­σθη­καν τα εγκαί­νια του ναού του Οσίου Με­λε­τί­ου που βρί­σκε­ται δίπλα στον ναό της Πα­να­γί­ας Υψε­νής στη Λάρδο, από τον Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ.κ. Κύ­ριλ­λο, πα­ρου­σία δέκα αρ­χιε­ρέ­ων. Ο ναός είχε ξε­κι­νή­σει να κα­τα­σκευά­ζε­ται πριν από δέκα χρό­νια μέχρι την ολο­κλή­ρω­σή του, όταν ο πρώ­τος θε­μέ­λιος λίθος το­πο­θε­τή­θη­κε στις 13 Ιου­νί­ου του 2012 και όπως είχε δη­λώ­σει ο Μη­τρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λος στα εγκαί­νια του ναού, απο­τε­λεί κό­σμη­μα για το νησί.

Σή­με­ρα υπάρ­χουν στην Μονή από τα λεί­ψα­να του Οσίου Με­λε­τί­ου, η κάρα, η σια­γό­να, η ωλένη του ενός χε­ριού και ένα ακόμη κομ­μά­τι από το χέρι. Ση­μειώ­νε­ται ότι ο Όσιος Με­λέ­τιος γεν­νή­θη­κε στη Λάρδο και ο πα­τέ­ρας του κα­τα­γό­ταν από την Πυ­λώ­να.

Ο Όσιος Με­λέ­τιος σε δύ­σκο­λους και­ρούς στή­ρι­ξε με την πνευ­μα­τι­κή προ­σφο­ρά του και το γνή­σιο εκ­κλη­σια­στι­κό του φρό­νη­μα τον ρο­δια­κό λαό και κα­τέ­στη πα­ρά­δειγ­μα αυ­θε­ντι­κής Χρι­στια­νι­κής ζωής, το­νί­ζο­ντας ιδιαί­τε­ρα τη ση­μα­σία των εορ­τών των Αγίων στη ζωή των Χρι­στια­νών.

Ο νέος ασκη­τής και θαυ­μα­τουρ­γός Όσιος Με­λέ­τιος ο εν Υψενή, γεν­νή­θη­κε περί τα τέλη του 18ου αιώνα και ονο­μά­στη­κε κατά το άγιο Βά­πτι­σμα Εμ­μα­νου­ήλ. Οι ευ­σε­βείς γο­νείς του Νι­κό­λα­ος και Στα­μα­τία τον ανέ­θρε­ψαν κατά την απο­στο­λι­κή ρήση «ἐν παι­δεία καὶ νου­θε­σία Κυ­ρί­ου» και εμ­φύ­τευ­σαν στην ψυχή του την αγάπη προς τον Θεό και τις πα­ρα­δό­σεις του ευ­σε­βούς μας Γέ­νους. Από τη βρε­φι­κή του ηλι­κία φαι­νό­ταν ότι ήταν «σκεύ­ος εκλο­γής», αφού αρ­νού­νταν να θη­λά­σει το μη­τρι­κό γάλα κατά τις νη­στί­σι­μες ημέ­ρες της Τε­τάρ­της και Πα­ρα­σκευ­ής. Αρ­γό­τε­ρα, όταν με­γά­λω­σε, μοί­ρα­ζε αγαθά από την πα­τρι­κή απο­θή­κη στους φτω­χούς χωρίς αυτά να ελατ­τώ­νο­νται, γε­γο­νός που προ­κά­λε­σε την έκ­πλη­ξη των γο­νέ­ων του, που τον είχαν προη­γου­μέ­νως επι­τι­μή­σει.

Από τον εφη­μέ­ριο της γε­νέ­τει­ράς του δι­δά­χθη­κε ανά­γνω­ση και γραφή και επι­δό­θη­κε με ζήλο στη με­λέ­τη των βίων των Αγίων της Εκ­κλη­σί­ας μας, τους αγώ­νες των οποί­ων προ­σπα­θού­σε να μι­μη­θεί σχο­λά­ζο­ντας στην αγρυ­πνία, την προ­σευ­χή και τη νη­στεία.

Μέσα στην ψυχή του άναψε ο θείος πόθος και προ­τι­μού­σε να απο­σύ­ρε­ται στο δάσος, στα βουνά της Μονής του Ύψους, για να προ­σεύ­χε­ται απε­ρί­σπα­στος στον Θεό, με θερμά δά­κρυα, ολο­νύ­κτιες δε­ή­σεις και γο­νυ­κλι­σί­ες. Ο συ­νή­θης τόπος που απο­συ­ρό­ταν ήταν ένα σπή­λαιο στην πε­ριο­χή της ερει­πω­μέ­νης τότε αρ­χαί­ας Μονής της Υπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου της Υψε­νής.

Κά­ποια νύκτα ενώ βρι­σκό­ταν κοντά στη Μονή προ­σευ­χό­με­νος, πα­ρα­τή­ρη­σε στήλη υπέρ­λα­μπρου φωτός να κα­τέρ­χε­ται από τον ου­ρα­νό και να στέ­κε­ται πάνω από ένα αιω­νό­βιο δέ­ντρο ελιάς. Από­ρη­σε βλέ­πο­ντας το πα­ρά­δο­ξο θέαμα, πλη­σί­α­σε στο μέρος εκεί­νο που υπο­δεί­κνυε το ου­ρά­νιο φως και βρήκε μία πα­λαιά ει­κό­να της Υπε­ρα­γί­ας Θε­ο­τό­κου. Γο­νά­τι­σε με δέος, την σή­κω­σε στα χέρια του και την ασπά­στη­κε με πνευ­μα­τι­κή χαρά και αγαλ­λί­α­ση ψάλ­λο­ντας ύμνους δο­ξο­λο­γί­ας στον Θεό και άσμα­τα ευ­γνω­μο­σύ­νης στη Θε­ο­μή­το­ρα για τη θαυ­μα­στή ευ­δο­κία της χά­ρι­τός Της.

Μία από τις επό­με­νες νύ­κτες του εμ­φα­νί­σθη­κε σε όραμα η Κυρία Θε­ο­τό­κος, λέ­γο­ντάς του να ανε­γεί­ρει στον τόπο της ευ­ρέ­σε­ως ιερό Ναό επ’ονό­μα­τί της και να ανοι­κο­δο­μή­σει την κα­τε­στραμ­μέ­νη Μονή. Πα­ράλ­λη­λα του υπέ­δει­ξε το μέρος όπου θα έπρε­πε να σκά­ψει για να εξα­σφα­λί­σει το ποσό που απαι­τού­σε η οι­κο­δο­μή. Ο Όσιος υπά­κου­σε και σκά­βο­ντας εκεί που του υπέ­δει­ξε η Θε­ο­τό­κος ανα­κά­λυ­ψε κά­ποιο κρυμ­μέ­νο θη­σαυ­ρό. Έχο­ντας τη βε­βαιό­τη­τα της πα­ρου­σί­ας της χά­ρι­τος της Θε­ο­μή­το­ρος εξα­σφά­λι­σε την απαι­τού­με­νη άδεια από τις τουρ­κι­κές αρχές, οι­κο­δό­μη­σε τον ιερό Ναό και γύρω απ’ αυτόν κελ­λιά. Έλαβε το αγ­γε­λι­κό Σχήμα, με­το­νο­μά­στη­κε Με­λέ­τιος και εγκα­τα­στά­θη­κε εκεί αγω­νι­ζό­με­νος με ζήλο τον καλό αγώνα της μο­να­χι­κής πο­λι­τεί­ας.