Γιορτάζει ο Όσιος Μελέτιος στην Υψενή

Ο Σεβα­σμιώ­τα­τος Μητρο­πο­λί­της Άρτης κ. Καλ­λί­νι­κος θα χορο­στα­τή­σει σήμερα Τετάρτη του πανη­γυ­ρι­κού Εσπε­ρι­νού της μνήμης του Οσίου Μελε­τίου στην ιερά Μονή Υψενής (17.30) και αύριο Πέμπτη 12 Φεβρουα­ρίου Μνήμη του Οσίου Μελε­τίου, ο Μητρο­πο­λί­της κ. Καλ­λί­νι­κος θα χορο­στα­τή­σει του Όρθρου και θα προστεί της Τρι­σαρ­χιε­ρα­τι­κής Συλ­λει­τουρ­γίας μετά του Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ. Κυρίλ­λου και του Θεο­φι­λε­στά­του Επι­σκό­που Ολύμπου κ. Κυρίλ­λου, στην Ιερά Μονή Υψενής.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι στις 15 Οκτω­βρίου 2022 τελέ­σθη­καν τα εγκαί­νια του ναού του Οσίου Μελε­τίου που βρί­σκε­ται δίπλα στον ναό της Πανα­γίας Υψενής στη Λάρδο, από τον Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ.κ. Κύριλλο, παρου­σία δέκα αρχιε­ρέων. Ο ναός είχε ξεκι­νή­σει να κατα­σκευά­ζε­ται πριν από δέκα χρόνια μέχρι την ολο­κλή­ρωσή του, όταν ο πρώτος θεμέ­λιος λίθος τοπο­θε­τή­θηκε στις 13 Ιουνίου του 2012 και όπως είχε δηλώσει ο Μητρο­πο­λί­της Ρόδου κ. Κύριλ­λος στα εγκαί­νια του ναού, απο­τε­λεί κόσμημα για το νησί.

Σήμερα υπάρ­χουν στην Μονή από τα λείψανα του Οσίου Μελε­τίου, η κάρα, η σιαγόνα, η ωλένη του ενός χεριού και ένα ακόμη κομμάτι από το χέρι. Σημειώ­νε­ται ότι ο Όσιος Μελέ­τιος γεν­νή­θηκε στη Λάρδο και ο πατέρας του κατα­γό­ταν από την Πυλώνα.

Ο Όσιος Μελέ­τιος σε δύσκο­λους καιρούς στήριξε με την πνευ­μα­τική προ­σφορά του και το γνήσιο εκκλη­σια­στικό του φρόνημα τον ροδιακό λαό και κατέστη παρά­δειγμα αυθε­ντι­κής Χρι­στια­νι­κής ζωής, τονί­ζο­ντας ιδιαί­τερα τη σημασία των εορτών των Αγίων στη ζωή των Χρι­στια­νών.

Ο νέος ασκητής και θαυ­μα­τουρ­γός Όσιος Μελέ­τιος ο εν Υψενή, γεν­νή­θηκε περί τα τέλη του 18ου αιώνα και ονο­μά­στηκε κατά το άγιο Βάπτι­σμα Εμμα­νουήλ. Οι ευσε­βείς γονείς του Νικό­λαος και Στα­μα­τία τον ανέ­θρε­ψαν κατά την απο­στο­λική ρήση «ἐν παιδεία καὶ νου­θε­σία Κυρίου» και εμφύ­τευ­σαν στην ψυχή του την αγάπη προς τον Θεό και τις παρα­δό­σεις του ευσε­βούς μας Γένους. Από τη βρεφική του ηλικία φαι­νό­ταν ότι ήταν «σκεύος εκλογής», αφού αρνού­νταν να θηλάσει το μητρικό γάλα κατά τις νηστί­σι­μες ημέρες της Τετάρ­της και Παρα­σκευής. Αργό­τερα, όταν μεγά­λωσε, μοίραζε αγαθά από την πατρική αποθήκη στους φτωχούς χωρίς αυτά να ελατ­τώ­νο­νται, γεγονός που προ­κά­λεσε την έκπληξη των γονέων του, που τον είχαν προη­γου­μέ­νως επι­τι­μή­σει.

Από τον εφη­μέ­ριο της γενέ­τει­ράς του διδά­χθηκε ανά­γνωση και γραφή και επι­δό­θηκε με ζήλο στη μελέτη των βίων των Αγίων της Εκκλη­σίας μας, τους αγώνες των οποίων προ­σπα­θούσε να μιμηθεί σχο­λά­ζο­ντας στην αγρυ­πνία, την προ­σευχή και τη νηστεία.

Μέσα στην ψυχή του άναψε ο θείος πόθος και προ­τι­μούσε να απο­σύ­ρε­ται στο δάσος, στα βουνά της Μονής του Ύψους, για να προ­σεύ­χε­ται απε­ρί­σπα­στος στον Θεό, με θερμά δάκρυα, ολο­νύ­κτιες δεήσεις και γονυ­κλι­σίες. Ο συνήθης τόπος που απο­συ­ρό­ταν ήταν ένα σπήλαιο στην περιοχή της ερει­πω­μέ­νης τότε αρχαίας Μονής της Υπε­ρα­γίας Θεο­τό­κου της Υψενής.

Κάποια νύκτα ενώ βρι­σκό­ταν κοντά στη Μονή προ­σευ­χό­με­νος, παρα­τή­ρησε στήλη υπέρ­λα­μπρου φωτός να κατέρ­χε­ται από τον ουρανό και να στέ­κε­ται πάνω από ένα αιω­νό­βιο δέντρο ελιάς. Απόρησε βλέ­πο­ντας το παρά­δοξο θέαμα, πλη­σί­ασε στο μέρος εκείνο που υπο­δεί­κνυε το ουράνιο φως και βρήκε μία παλαιά εικόνα της Υπε­ρα­γίας Θεο­τό­κου. Γονά­τισε με δέος, την σήκωσε στα χέρια του και την ασπά­στηκε με πνευ­μα­τική χαρά και αγαλ­λί­αση ψάλ­λο­ντας ύμνους δοξο­λο­γίας στον Θεό και άσματα ευγνω­μο­σύ­νης στη Θεο­μή­τορα για τη θαυ­μα­στή ευδοκία της χάριτός Της.

Μία από τις επό­με­νες νύκτες του εμφα­νί­σθηκε σε όραμα η Κυρία Θεο­τό­κος, λέγο­ντάς του να ανε­γεί­ρει στον τόπο της ευρέ­σεως ιερό Ναό επ’ονόματί της και να ανοι­κο­δο­μή­σει την κατε­στραμ­μένη Μονή. Παράλ­ληλα του υπέ­δειξε το μέρος όπου θα έπρεπε να σκάψει για να εξα­σφα­λί­σει το ποσό που απαι­τούσε η οικο­δομή. Ο Όσιος υπά­κουσε και σκά­βο­ντας εκεί που του υπέ­δειξε η Θεο­τό­κος ανα­κά­λυψε κάποιο κρυμ­μένο θησαυρό. Έχοντας τη βεβαιό­τητα της παρου­σίας της χάριτος της Θεο­μή­το­ρος εξα­σφά­λισε την απαι­τού­μενη άδεια από τις τουρ­κι­κές αρχές, οικο­δό­μησε τον ιερό Ναό και γύρω απ’ αυτόν κελλιά. Έλαβε το αγγε­λικό Σχήμα, μετο­νο­μά­στηκε Μελέ­τιος και εγκα­τα­στά­θηκε εκεί αγω­νι­ζό­με­νος με ζήλο τον καλό αγώνα της μονα­χι­κής πολι­τείας.