Η διαμάχη για τις εισπράξεις από τον Δήμο Ρόδου και το Λιμενικό Ταμείο έφερε στο προσκήνιο εκχώρηση απαιτήσεων και χρήματα από τιμολόγια

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά που απα­σχό­λη­σε το Τρι­με­λές Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου δεν ξε­κί­νη­σε από ένα με­μο­νω­μέ­νο τι­μο­λό­γιο ή από μια τυ­χαία συ­ναλ­λα­γή. Ήταν το απο­τέ­λε­σμα μιας πο­λυ­ε­τούς συ­νερ­γα­σί­ας στον χώρο της κα­θα­ριό­τη­τας και της δια­χεί­ρι­σης απορ­ριμ­μά­των, η οποία στην πο­ρεία με­τα­τρά­πη­κε σε σύ­γκρου­ση για το ποιος δι­καιού­ται να ει­σπρά­ξει χρή­μα­τα από δη­μό­σιους φο­ρείς και με ποια δια­δι­κα­σία.

Στο Εφε­τείο, την εται­ρία εκ­προ­σώ­πη­σαν οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Ευ­δο­κία Δο­κο­πού­λου και Κων­στα­ντί­νος Κα­ρα­μπά­τσας, ενώ τον αντί­δι­κο εκ­προ­σώ­πη­σε ο δι­κη­γό­ρος κ. Δήμος Μου­τά­φης.

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά

Η εται­ρεία υπο­στή­ρι­ξε συ­γκε­κρι­μέ­να ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος είχε κα­ταρ­τί­σει και κάνει χρήση πλα­στών συμ­βά­σε­ων.

Όπως εξέ­θε­σε από το έτος 2007 και μετά, στο πλαί­σιο συμ­με­το­χής της εται­ρεί­ας σε δια­γω­νι­σμό του τότε Δήμου Ια­λυ­σού για την ανά­δει­ξη ανα­δό­χου στο έργο «Ερ­γα­σί­ες απο­κο­μι­δής απορ­ριμ­μά­των και οδο­κα­θα­ρι­σμού» και ενό­ψει του γε­γο­νό­τος ότι οι δρα­στη­ριό­τη­τές της στο νησί ολο­έ­να και διευ­ρύ­νο­νταν, ανα­πτύ­χθη­καν με­τα­ξύ της εται­ρεί­ας και του κα­τη­γο­ρού­με­νου σχέ­σεις αμοι­βαί­ας εμπι­στο­σύ­νης, δια­μορ­φώ­νο­ντας τους όρους μίας στε­νής και συ­στη­μα­τι­κής συ­νερ­γα­σί­ας η οποία δι­ήρ­κε­σε μέχρι και το κα­λο­καί­ρι του 2012, οπότε και διε­κό­πη.

Όπως δια­τεί­νε­ται η εται­ρεία, στο πλαί­σιο των δρα­στη­ριο­τή­των της, την 21η Δε­κεμ­βρί­ου 2011, υπέ­γρα­ψε υπό την ιδιό­τη­τα της «ανα­δό­χου -εκ­μι­σθώ­τριας» με τον πρώην δή­μαρ­χο Ρόδου κ. Στάθη Κου­σουρ­νά σύμ­βα­ση μί­σθω­σης, με την οποία εκ­μί­σθω­σε στον Δήμο έξι απορ­ριμ­μα­το­φό­ρα οχή­μα­τα χω­ρη­τι­κό­τη­τας 16 κυ­βι­κών μέ­τρων, ένα απορ­ριμ­μα­το­φό­ρο όχημα χω­ρη­τι­κό­τη­τας 2 κυ­βι­κών μέ­τρων και ένα τε­τρα­ξο­νι­κό φορ­τη­γό. Η σύμ­βα­ση ορί­σθη­κε να είναι τρί­μη­νης διάρ­κειας, και συ­γκε­κρι­μέ­να από τον Ια­νουά­ριο του 2012 έως και τον Μάρ­τιο του ίδιου έτους. Σε εκτέ­λε­ση της σύμ­βα­σης μί­σθω­σης, εκ­δό­θη­καν δύο τι­μο­λό­για αξίας 138.323,23 και 276.646,46 ευρώ.

Τον Αύ­γου­στο του ίδιου έτους, ύστε­ρα από τη­λε­φω­νι­κή επι­κοι­νω­νία με­τα­ξύ της εται­ρεί­ας και των αρ­μο­δί­ων οι­κο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών του Δήμου, η εται­ρεία πλη­ρο­φο­ρή­θη­κε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, την ύπαρ­ξη και κα­τάρ­τι­ση ενός ανύ­παρ­κτου εγ­γρά­φου, ήτοι μίας πλα­στο­γρα­φη­μέ­νης από την αρχή έως το τέλος υπο­τι­θέ­με­νης «Σύμ­βα­σης Εκ­χώ­ρη­σης Απαι­τή­σε­ως» με­τα­ξύ της εται­ρεί­ας και του κα­τη­γο­ρού­με­νου, με φε­ρό­με­νη ημε­ρο­μη­νία υπο­γρα­φής την 6η Απρι­λί­ου 2012 και την εί­σπρα­ξη από τον κα­τη­γο­ρού­με­νο από το τα­μείο του Δήμου στις 3.8.2012, ποσού 109.704,63 ευρώ και εν συ­νε­χεία, στις 26 Οκτω­βρί­ου 2012, την εί­σπρα­ξη του Φ.Π.Α., που αντι­στοι­χεί στο ανω­τέ­ρω ποσό, ήτοι 19.079,07 ευρώ.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ου­δέ­πο­τε υπέ­γρα­ψε με τον ενα­γό­με­νο σύμ­βα­ση εκ­χώ­ρη­σης, η οποία της απε­στά­λη περί τα μέσα Σε­πτεμ­βρί­ου 2012.

Στο έγ­γρα­φο, όπως δια­τεί­νε­ται, έχει τεθεί από τον ίδιο η σφρα­γί­δα της εται­ρεί­ας και η υπο­γρα­φή του νο­μί­μου εκ­προ­σώ­που της, υπό την ιδιό­τη­τα του προ­έ­δρου και δ/ντος συμ­βού­λου. H εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι, η σύμ­βα­ση είναι πλα­στο­γρα­φη­μέ­νη, από το πε­ριε­χό­με­νο και τη δια­τύ­πω­σή της.

Εμ­φα­νί­ζε­ται με­τα­ξύ άλλων, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, να εκ­χω­ρεί ανύ­παρ­κτες απαι­τή­σεις της ένα­ντι του Δήμου Ρόδου, από υπη­ρε­σί­ες, που ου­δέ­πο­τε είχε ανα­λά­βει δυ­νά­μει σχε­τι­κής σύμ­βα­σης.

Συ­γκε­κρι­μέ­να σε αντί­θε­ση με τα όσα ανα­φέ­ρο­νται στην σύμ­βα­ση εκ­χώ­ρη­σης, δεν υφί­στα­ται, αλλά ούτε υπήρ­ξε ποτέ στο πα­ρελ­θόν, σύμ­βα­ση με­τα­ξύ της εται­ρεί­ας και του Δήμου Ρόδου σχε­τι­κή με την πε­ρι­συλ­λο­γή απορ­ριμ­μά­των από το αε­ρο­δρό­μιο «Δια­γό­ρας» της Ρόδου.

Η εται­ρεία την 2α Μαρ­τί­ου 2009, υπέ­γρα­ψε εξάλ­λου υπό την ιδιό­τη­τα της «ανα­δό­χου» με τον τότε δή­μαρ­χο κ. Χατζή Χα­τζηευ­θυ­μί­ου, ο οποί­ος ενερ­γού­σε ως νό­μι­μος εκ­πρό­σω­πος του Δη­μο­τι­κού Λι­με­νι­κού Τα­μεί­ου Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου (Δ.Λ.Τ.Ν.Δ.) σύμ­βα­ση με αντι­κεί­με­νο την πα­ρο­χή των αι­τού­με­νων ευ­κο­λιών για την υπο­δο­χή στε­ρε­ών απο­βλή­των, δη­λα­δή την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών πα­ρα­λα­βής, προ­σω­ρι­νής απο­θή­κευ­σης, με­τα­φο­ράς, πι­θα­νής επε­ξερ­γα­σί­ας και νό­μι­μης τε­λι­κής διά­θε­σης των πα­ρα­γό­με­νων αστι­κών και μη επι­κίν­δυ­νων στε­ρε­ών απο­βλή­των από τα πλοία και τα πλωτά ναυ­πη­γή­μα­τα. Η σύμ­βα­ση δι­ήρ­κε­σε 35 μήνες, αρ­χό­με­νη την 1.3.2009.

Εκ­δό­θη­καν τρία τι­μο­λό­για πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών, ποσού 47.970,53 ευρώ, 52.860,33 ευρώ και 29.343,36 ευρώ, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του Φ.Π.Α.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι στο πλαί­σιο της μέχρι τότε καλής συ­νερ­γα­σί­ας με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο τον εξου­σιο­δό­τη­σαν, να ει­σπρά­ξει την απαί­τη­ση αυτή, ενό­ψει του γε­γο­νό­τος ότι είχε κι­νη­θεί και νο­μι­κή δια­δι­κα­σία εκ μέ­ρους της εται­ρεί­ας, για την εί­σπρα­ξη δύο τι­μο­λο­γί­ων πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών.

Η εται­ρεία υπο­στη­ρί­ζει ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος τον Μάιο του 2012, εμ­φα­νί­στη­κε στο Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου ως εκ­πρό­σω­πος της εται­ρεί­ας και ει­σέ­πρα­ξε ποσό ύψους 93.848,24 ευρώ το οποίο ου­δέ­πο­τε απέ­δω­σε.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­ζε­ται ότι ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αντί να επι­στρέ­ψει στην εται­ρεία, ως όφει­λε, το συ­νο­λι­κό ποσό των 222.631,94 €, της απέ­στει­λε στις 9 Νο­εμ­βρί­ου 2012 εξώ­δι­κη δή­λω­ση – πρό­σκλη­ση – όχλη­ση και δια­μαρ­τυ­ρία στην οποία με­τα­ξύ άλλων ανέ­φε­ρε ότι υπε­ξαί­ρε­σε τα χρή­μα­τα που του ανή­καν και συ­γκε­κρι­μέ­να το ποσό των 276.646,14 ευρώ, που ει­σπρά­χθη­κε από τον Δήμο Ρόδου, ενώ δήθεν του το είχε εκ­χω­ρή­σει σύμ­φω­να με την σύμ­βα­ση εκ­χώ­ρη­σης, την οποία κα­ταγ­γέλ­λουν ως πλα­στή.

Επι­πρό­σθε­τα απέ­στει­λε από­δει­ξη πα­ρο­χής υπη­ρε­σιών, ποσού 208.852,72 ευρώ, ως αμοι­βή για την πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών συμ­βού­λου στην ανά­λη­ψη του έργου «Πα­ρο­χή ευ­κο­λιών για την υπο­δο­χή στε­ρε­ών απο­βλή­των» στο λι­μά­νι της Ρόδου ως προς το χρο­νι­κό διά­στη­μα από 1 Μαρ­τί­ου 2009 έως και 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2011.

Η εται­ρεία δια­τεί­νε­ται ότι ο ενα­γό­με­νος ισχυ­ρί­στη­κε το εξής πα­ρά­δο­ξο, ότι του οφεί­λει το ποσό των 208.852,72 ευρώ, για την εκ μέ­ρους του πα­ρο­χή συμ­βου­λευ­τι­κών υπη­ρε­σιών στην ανά­λη­ψη ενός έργου από την εκτέ­λε­ση του οποί­ου τι­μο­λό­γη­σε το συ­νο­λι­κό ποσό των 130.174,22 ευρώ συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του Φ.Π.Α.

Από την Ει­σαγ­γε­λι­κή έρευ­να ωστό­σο και κα­τό­πιν διε­νέρ­γειας γρα­φο­λο­γι­κής πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης προ­έ­κυ­ψε ότι η υπο­γρα­φή στην σύμ­βα­ση εκ­χώ­ρη­σης απαί­τη­σης στην θέση της εκ­χω­ρή­τριας είναι όμοια με αυτήν του εκ­προ­σώ­που της εται­ρεί­ας και πε­ραι­τέ­ρω προ­έ­κυ­ψε ότι δεν συν­δέ­ε­ται με τον κα­τη­γο­ρού­με­νο και ότι δεν την έχει θέσει εκεί­νος.

Φέ­ρε­ται εξάλ­λου να προ­έ­κυ­ψε ότι η εγκα­λού­σα εται­ρεία του οφεί­λει αμοι­βές για τις πα­ρα­σχε­θεί­σες υπη­ρε­σί­ες και ότι νό­μι­μα και εν γνώ­σει της εται­ρεί­ας είχε ει­σπρά­ξει τις ανω­τέ­ρω αμοι­βές.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος μά­λι­στα εγ­χεί­ρη­σε επι­στο­λή της εται­ρεί­ας με την οποία ανα­γνω­ρί­ζε­ται ότι του όφει­λε 273.502,52 ευρώ και είχε δε­σμευ­τεί να του απο­στεί­λει ει­δι­κό πλη­ρε­ξού­σιο για την εί­σπρα­ξή τους από τον Δήμο Ρόδου.

Ο πυ­ρή­νας της δια­φο­ράς στα αστι­κά δι­κα­στή­ρια

Το αντι­κεί­με­νο της έν­δι­κης δια­φο­ράς ήταν συ­γκε­κρι­μέ­νο και με­τρή­σι­μο: η εται­ρεία ζη­τού­σε να της επι­δι­κα­στούν χρή­μα­τα που, κατά τον ισχυ­ρι­σμό της, ει­σπρά­χθη­καν από τον αντί­δι­κο από τον Δήμο Ρόδου και από το Δη­μο­τι­κό Λι­με­νι­κό Τα­μείο Νό­τιας Δω­δε­κα­νή­σου, ενώ τα χρή­μα­τα αυτά συν­δέ­ο­νταν με τι­μο­λό­για και έργα που η ίδια θε­ω­ρού­σε ότι την αφο­ρού­σαν.

Η οι­κο­νο­μι­κή διεκ­δί­κη­ση δεν ήταν μικρή. Η εται­ρεία ζη­τού­σε απο­ζη­μί­ω­ση 222.631,94 ευρώ ως υλική ζημία και επι­πλέ­ον 50.000,00 ευρώ ως χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για ηθική βλάβη, στη­ρί­ζο­ντας το αφή­γη­μά της στο ό,τι υπέ­στη όχι μόνο οι­κο­νο­μι­κό πλήγ­μα αλλά και βλάβη στην ει­κό­να της από τον τρόπο με τον οποίο έγι­ναν οι ει­σπρά­ξεις.

Εδώ ακρι­βώς χτί­στη­κε η σύ­γκρου­ση και στα αστι­κά δι­κα­στή­ρια. Η εται­ρεία, στη γραμ­μή που πα­ρου­σί­α­σε, ήθελε να δεί­ξει ότι δεν υπήρ­χε πραγ­μα­τι­κή βού­λη­ση να εκ­χω­ρη­θούν αυτές οι απαι­τή­σεις, άρα όποιος ει­σέ­πρα­ξε ως εκ­δο­χέ­ας το έκανε χωρίς δι­καί­ω­μα. Από την άλλη, το υλικό της δι­κο­γρα­φί­ας που αξιο­λό­γη­σε το Δι­κα­στή­ριο έδινε βάρος στη συ­νο­λι­κή οι­κο­νο­μι­κή σχέση και στο αν οι συ­γκε­κρι­μέ­νες απαι­τή­σεις συν­δέ­ο­νταν με πραγ­μα­τι­κή συ­νερ­γα­σία και πραγ­μα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις.

Η μία πλευ­ρά επι­χεί­ρη­σε να δώσει στην υπό­θε­ση χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά αθέ­μι­της πρα­κτι­κής, με αιχ­μές για το πώς πα­ρου­σιά­στη­καν έγ­γρα­φα και πώς κι­νή­θη­καν δια­δι­κα­σί­ες πλη­ρω­μής σε δη­μό­σιους φο­ρείς. Η άλλη πλευ­ρά, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται από την αξιο­λό­γη­ση του Δι­κα­στη­ρί­ου, ανέ­δει­ξε μια στα­θε­ρή συ­νερ­γα­σία όπου υπήρ­χε συμ­φω­νία αμοι­βής πο­σο­στού 19% επί των τι­μο­λο­γί­ων και μά­λι­στα αυτό φέ­ρε­ται να προ­κύ­πτει από καρ­τέ­λες κί­νη­σης υπο­λοί­πων που είχαν απο­στα­λεί, καθώς και από επι­κοι­νω­νί­ες που κα­τα­γρά­φουν επι­βε­βαί­ω­ση και επέ­κτα­ση συ­νερ­γα­σί­ας.