ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Απειλή σε κοινή θέα το κουφάρι των ιστορικών αλευρόμυλων στην Ακαντιά

Νατάσα Παμπρή 3 λεπτά ανάγνωση
ΑΛΕΥΡΟΜΥΛΟΙ

• Το κτήριο καταρ­ρέει χρόνο με τον χρόνο, στην καρδιά ενός θαλάσ­σιου μετώπου που αλλάζει ραγδαία

Σοβαρή απειλή για διερ­χό­με­νους οδηγούς και πεζούς εξα­κο­λου­θεί να απο­τε­λεί το ιστο­ρικό κτήριο των παλαιών αλευ­ρό­μυ­λων S.A.M.I.C.A. στην ευρύ­τερη περιοχή της Ακα­ντιάς – Κόβα. Δεκα­ο­κτώ χρόνια μετά τη μεγάλη πυρ­κα­γιά της 25ης Μαρτίου 2008, το άλλοτε εμβλη­μα­τικό βιο­μη­χα­νικό συγκρό­τημα καταρ­ρέει χρόνο με τον χρόνο, παρα­μέ­νο­ντας ένα επι­κίν­δυνο κουφάρι στην καρδιά ενός θαλάσ­σιου μετώπου που αλλάζει ραγδαία. Την ώρα που η περιοχή ανα­πτύσ­σε­ται με την επέ­κταση της νέας μαρίνας, εμπο­ρικά κατα­στή­ματα, παρεμ­βά­σεις ανά­πλα­σης και κυκλι­κούς κόμβους στον οδικό άξονα, το καμένο κτήριο στέκει σαν μόνιμη υπεν­θύ­μιση της θεσμι­κής αδρά­νειας. Ο χαρα­κτη­ρι­σμός του ως μνημείο νεό­τε­ρης πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς, χωρίς ωστόσο να έχουν προ­χω­ρή­σει έργα απο­κα­τά­στα­σης ή αξιο­ποί­η­σης, έχει μετα­τρέ­ψει ένα κτήριο «φιλέτο» και δυνη­τικό εργα­λείο τοπικής ανά­πτυ­ξης, σε ζώνη εγκα­τά­λει­ψης και κιν­δύ­νου.

Η φωτιά του 2008 και οι βαριές ζημιές

Η πυρ­κα­γιά εκδη­λώ­θηκε από άγνωστη αιτία το βράδυ της 25ης Μαρτίου 2008 στο κτήριο της παλαιάς αλευ­ρο­βιο­μη­χα­νίας. Η Πυρο­σβε­στική Υπη­ρε­σία ειδο­ποι­ή­θηκε περίπου στις 21.30 και η επι­χεί­ρηση κατά­σβε­σης ξεκί­νησε λίγα λεπτά αργό­τερα, με τη συμ­με­τοχή 22 πυρο­σβε­στών και έξι οχη­μά­των. Ο πλήρης έλεγχος της φωτιάς επι­τεύ­χθηκε έπειτα από περίπου έξι ώρες, υπό εξαι­ρε­τικά δύσκο­λες συν­θή­κες, καθώς στην περιοχή έπνεαν ισχυροί δυτικοί άνεμοι εντά­σεως έως και 9 μποφόρ. Σύμφωνα με τις εκτι­μή­σεις της Πυρο­σβε­στι­κής, ρίφθη­καν περίπου 150 τόνοι νερού, ωστόσο οι ζημιές ήταν κατα­στρο­φι­κές. Ο βιο­μη­χα­νι­κός μηχα­νο­λο­γι­κός εξο­πλι­σμός –μου­σεια­κής πλέον αξίας– κατα­στρά­φηκε ολο­σχε­ρώς, ενώ η φωτιά βρήκε άφθονη καύσιμη ύλη στα ξύλινα δάπεδα και στις ξύλινες κατα­σκευές των ορόφων.

Η μακρο­σκο­πική απο­τύ­πωση των βλαβών απο­κά­λυψε μια ιδιαί­τερα επι­βα­ρυ­μένη κατά­σταση. Τα ξύλινα δάπεδα όλων των ορόφων κάηκαν πλήρως, μέχρι και στα σημεία έδρασής τους στις τοι­χο­ποι­ίες, ενώ μεταλ­λικά στοι­χεία και μηχα­νο­λο­γι­κός εξο­πλι­σμός παρα­μορ­φώ­θη­καν από τις υψηλές θερ­μο­κρα­σίες. Τμήματα εξο­πλι­σμού κατέ­πε­σαν στο ισόγειο, ενώ άλλα παρα­μέ­νουν έως σήμερα κρε­μα­σμένα στους ορόφους, εγκυ­μο­νώ­ντας άμεσο κίνδυνο πτώσης. Παράλ­ληλα, κατα­γρά­φη­καν απο­φλοιώ­σεις κονια­μά­των στην τοι­χο­ποιία, περιο­ρι­σμέ­νες ρωγμές σε δοκούς, εμφα­νείς οπλι­σμοί και τοπικά φαι­νό­μενα κάμψης, κυρίως στον ανώτατο όροφο και στην πλάκα του δώματος. Σε σημεία δια­πι­στώ­θηκε ακόμη και από­κλιση τοίχων από την κατα­κό­ρυφο, γεγονός που επι­τεί­νει την ανη­συ­χία για τη στατική επάρ­κεια του κελύ­φους. Αξίζει να σημειω­θεί ότι το κτήριο ήταν ήδη επι­βα­ρυ­μένο πριν από την πυρ­κα­γιά, παρου­σιά­ζο­ντας φαι­νό­μενα εναν­θρά­κω­σης οπλι­σμών, λόγω πολυ­ε­τούς έλλει­ψης συντή­ρη­σης και της άμεσης γειτ­νί­α­σής του με το θαλάσ­σιο περι­βάλ­λον.

Ανά­πτυξη δίπλα στην εγκα­τά­λειψη

Το συγκρό­τημα των αλευ­ρό­μυ­λων απο­τε­λεί αντι­προ­σω­πευ­τικό δείγμα ρασιο­να­λι­στι­κής βιο­μη­χα­νι­κής αρχι­τε­κτο­νι­κής της Ιτα­λο­κρα­τίας, με λιτές φόρμες και αυστηρή γεω­με­τρία, ενταγ­μένο στη βιο­μη­χα­νική ζώνη που είχε οριστεί με το ρυθ­μι­στικό σχέδιο του 1926. Η αλευ­ρο­βιο­μη­χα­νία S.A.M.I.C.A. ιδρύ­θηκε το 1938 από τον Ιταλό επι­χει­ρη­μα­τία Enrico Allioti και απο­τέ­λεσε σημείο ανα­φο­ράς για την οικο­νο­μική ζωή της Ρόδου, ενώ τα εγκαί­νιά της είχαν έντονο χαρα­κτήρα προ­βο­λής της ιτα­λι­κής διοί­κη­σης. Μετά τον πόλεμο πέρασε σε ελλη­νικά χέρια και λει­τούρ­γησε μέχρι τη δεκα­ε­τία του ’90.

Από το 2006 ανήκε σε εται­ρεία του Γιάννη Κυπριάδη, με σχε­δια­σμό μετα­τρο­πής σε ξενο­δο­χειακή μονάδα, ωστόσο την ίδια περίοδο ξεκί­νη­σαν και οι δια­δι­κα­σίες χαρα­κτη­ρι­σμού του ως δια­τη­ρη­τέου μνη­μείου από την Υπη­ρε­σία Νεω­τέ­ρων Μνη­μείων Δωδε­κα­νή­σου. Σήμερα, το ακίνητο έχει περιέλ­θει στην Τράπεζα Πει­ραιώς, χωρίς να έχει βρεθεί λύση. Δεκα­ο­κτώ χρόνια μετά τη φωτιά, ένα μνημείο ανυ­πο­λό­γι­στης βιο­μη­χα­νι­κής αξίας παρα­μέ­νει ανα­ξιο­ποί­ητο και επι­κίν­δυνο, σε μια περιοχή όπου επεν­δύ­ο­νται σημα­ντι­κοί πόροι για την του­ρι­στική και εμπο­ρική ανά­πτυξη της πόλης.Το «κουφάρι» των αλευ­ρό­μυ­λων δεν απο­τε­λεί απλώς μια θλιβερή εικόνα του παρελ­θό­ντος, αλλά ένα διαρκές σύμβολο της ανα­ξιο­πι­στίας του κράτους απέ­να­ντι στην ίδια του την πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά. Χωρίς σαφές χρο­νο­διά­γραμμα, χωρίς μέτρα ασφά­λειας και χωρίς ουσια­στική πολι­τική απόφαση, το μνημείο συνε­χί­ζει να φθεί­ρε­ται και να απειλεί.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.