Ριζοσπάστης : Πλούτος και απληρωσιά στη Ρόδο

Μια «πολύ καλή χρονιά και η φετινή για τον του­ρι­σμό», τη «βαριά βιο­μη­χα­νία» της χώρας και τα στοι­χεία μαρ­τυ­ρούν τα εξής: «Μόνο το 2010 τα έσοδα από τον του­ρι­σμό για το νησί της Ρόδου είναι 1,3 δισ. ευρώ. Αρκεί αυτός ο πλούτος για να θρέψει τους εργα­ζό­με­νους, τους αυτο­α­πα­σχο­λού­με­νους, τους μικρο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες του κλάδου στο νησί; Και με το παρα­πάνω. Σε ποιες τσέπες, όμως, πάει; Σε αυτές των μονο­πω­λια­κών ομίλων, είτε είναι μεγα­λο­ξε­νο­δό­χοι, είτε μεγα­λο­πρά­κτο­ρες», σημειώ­νει ανα­κοί­νωση της ΚΟΒ Επι­σι­τι­σμού – Του­ρι­σμού – Ξενο­δο­χείων Ρόδου του ΚΚΕ.

Η «ίδια» εικόνα στη Ρόδο, από τη σκοπιά των εργα­ζο­μέ­νων, είναι η εξής: Οι μεγα­λο­ε­πι­χει­ρη­μα­τίες αφήνουν «μεγάλη μερίδα των εργα­ζο­μέ­νων απλή­ρωτη (850.000 σε όλη τη χώρα) για μήνες ή για χρόνια ολό­κληρα. Γι’ αυτούς και τα κέρδη τους είναι που ισο­πε­δώ­νο­νται οι κατα­κτή­σεις των εργα­ζο­μέ­νων. Γι’ αυτό, την ίδια στιγμή που οι αυξή­σεις στις αφίξεις είναι πάνω από 300.000 από το 2012 ως σήμερα στη Ρόδο, το ίδιο διά­στημα οι μισθοί των εργα­ζο­μέ­νων μειώ­θη­καν επίσημα 2 φορές. Μία ονο­μα­στικά κατά 13%, και μία μέσω της αλλαγής του υπο­λο­γι­σμού της προ­ϋ­πη­ρε­σίας.

Αν στη μείωση αυτή προ­σθέ­σουμε όλες τις κατη­γο­ρίες των εργα­ζο­μέ­νων για τις οποίες δεν ισχύει η Συλ­λο­γική Σύμβαση και αμεί­βο­νται με 500-600 ευρώ για δουλειά χωρίς ρεπό, καθώς και τη ραγδαία εντα­τι­κο­ποί­ηση της δου­λειάς, κατα­λα­βαί­νει κανείς για τι αύξηση στα ποσοστά των κερδών μιλάμε. Ενα δείγμα, μόνο, απο­τυ­πώ­νε­ται στη λίστα με τα 30 πιο κερ­δο­φόρα ξενο­δο­χεία στην Ελλάδα, που δημο­σιεύ­τηκε πρό­σφατα, στην οποία φιγου­ρά­ρουν ένα σωρό ξενο­δο­χεία της Ρόδου», συνε­χί­ζει η ανα­κοί­νωση.

Σε αρκετά ξενο­δο­χεία του νησιού οι εργα­ζό­με­νοι είναι απλή­ρω­τοι, δίνουν σκληρή μάχη για τα δεδου­λευ­μένα τους, όπως στο ξενο­δο­χείο «Ντορέτα», όπου οι εργα­ζό­με­νοι έκαναν πολυ­ή­μερο απερ­γιακό αγώνα για να πλη­ρω­θούν. Στο πλευρό τους είχαν το ταξικό εργα­τικό κίνημα, σωμα­τεία, φορείς, αλλά και τους κομ­μου­νι­στές του νησιού. Παράλ­ληλα, οι εργα­ζό­με­νοι ξερο­στα­λιά­ζουν στην Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας περι­μέ­νο­ντας τον εργο­δότη, ο οποίος τους κοροϊ­δεύει και ούτε καν εμφα­νί­ζε­ται στις τρι­με­ρείς συνα­ντή­σεις.

Σε ανα­κοί­νωσή του, ο ΣΥΡΙΖΑ κατη­γο­ρεί το ΚΚΕ ότι «αμφι­σβη­τεί, συκο­φα­ντεί και απα­ξιώ­νει τον μονα­δικό θεσμό που προ­στα­τεύει τους εργα­ζό­με­νους», δηλαδή την Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας!

Δε ξέρουμε πού τα βλέπει αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ. Και το λέμε γιατί το ΚΚΕ, οι δυνά­μεις του στο εργα­τικό συν­δι­κα­λι­στικό κίνημα, δεν απο­κλεί­ουν καμιά δυνα­τό­τητα, άρα και αυτή που μπορεί να προ­κύ­ψει από θεσμούς σαν την Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας, προ­κει­μέ­νου να λυθούν προ­βλή­ματα των εργα­ζο­μέ­νων. Το εργα­τικό κίνημα, παλεύ­ο­ντας και διεκ­δι­κώ­ντας, θα αξιο­ποι­ή­σει και τους αστι­κούς κρα­τι­κούς θεσμούς προ­κει­μέ­νου να ωφε­λη­θούν οι εργα­ζό­με­νοι. Ομως η ανα­κοί­νωση του ΣΥΡΙΖΑ φαί­νε­ται πως αντι­πα­ρα­θέ­τει τους αστι­κούς θεσμούς στους αγώνες. Μάλλον έτσι εξη­γεί­ται και το γεγονός ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, όταν απερ­γού­σαν οι εργα­ζό­με­νοι στο «Ντορέτα» 20 μέρες και σε όλες τις απερ­για­κές κινη­το­ποι­ή­σεις που έγιναν τα τελευ­ταία χρόνια στα ξενο­δο­χεία ήταν άφαντοι. Είναι και αυτή μια τακτική στο πλαίσιο προ­ε­τοι­μα­σίας για την ανά­δειξη του ΣΥΡΙΖΑ σε κυβέρ­νηση υπέρ της «υγιούς επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» και ανά­δειξη ως «γέφυρας επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας» στον του­ρι­σμό των Δωδε­κα­νή­σων.

Το ΚΚΕ έχει δώσει αγώνες μέσω των εκλεγ­μέ­νων στε­λε­χών του στο κίνημα, με δια­μαρ­τυ­ρίες, κατα­λή­ψεις, άλλες κινη­το­ποι­ή­σεις, για τη στε­λέ­χωση της Επι­θε­ώ­ρη­σης Εργα­σίας της Ρόδου και άλλων ελεγ­κτι­κών μηχα­νι­σμών. Στελέχη του έχουν στην πλάτη τους κατα­δί­κες γι’ αυτούς τους αγώνες. Ωστόσο ποτέ δεν προ­έ­τρε­ψαν τους εργα­ζό­με­νους να ενα­πο­θέ­σουν τη λύση των προ­βλη­μά­των τους απο­κλει­στικά και μόνο στην Επι­θε­ώ­ρηση Εργα­σίας. Οι εργα­ζό­με­νοι προ­στα­τεύ­ο­νται πρω­ταρ­χικά από τους σκλη­ρούς αγώνες που δίνουν και έχουν να δώσουν για το δίκιο τους. Ομως αυτό το δίκιο, του εργάτη, του υπάλ­λη­λου, του «μισο­α­πα­σχο­λού­με­νου», είναι αυτό που παζα­ρεύει καθη­με­ρινά ο ΣΥΡΙΖΑ στα σαλόνια της ΕΕ, των ΗΠΑ και του ΣΕΒ…

http://www.rizospastis.gr