Ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του Δημήτρη Γάκη στην Ελένη Βενιού

Συ­γκι­νεί με το κεί­με­νο του ο πρώην βου­λευ­τής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ κ. Δη­μή­τρης Γάκης με το οποίο απο­χαι­ρέ­τη­σε την Ελένη Βε­νιού που έφυγε από τη ζωή πριν λίγες ημέ­ρες έχο­ντας δώσει με­γά­λη μάχη για να κερ­δί­σει τη ζωή της έχο­ντας στο πλευ­ρό της νυχτα ημέρα τον σύ­ζυ­γο και τα παι­διά της. Γε­ναία και δυ­να­τή μέχρι το τέλος. Στο κεί­με­νο ανα­φέ­ρο­νται τα εξής

Απο­χαι­ρε­τι­σμός στην Ελε­νί­τσα μας

Χθες απο­χαι­ρε­τή­σα­με μια πραγ­μα­τι­κή ΚΥΡΙΑ.

Μια δυ­να­τή γυ­ναί­κα. Έναν άν­θρω­πο που ήξερε να χα­μο­γε­λά, ακόμη και όταν η ζωή δο­κί­μα­ζε τα όριά της.

Η Ελε­νί­τσα μας έφυγε. Έφυγε για το με­γά­λο τα­ξί­δι, εκεί όπου οι άν­θρω­ποι δεν χά­νο­νται, αλλά κα­τοι­κούν για πάντα στις καρ­διές και στη μνήμη μας.

Η οι­κο­γέ­νεια του ΟΤΕ έχει σκε­πα­στεί από ένα πέπλο πέν­θι­μης σιω­πής, θρή­νου και πόνου. Η Ελένη Τσα­κί­ρη, σύ­ζυ­γος του Τίμου Βε­νιού, δεν είναι πια μαζί μας.

Και μαζί της έσπα­σε ένας σπά­νιος, ζη­λευ­τός συ­ζυ­γι­κός δε­σμός. Η Ελένη και ο Τίμος. Πάντα και πα­ντού μαζί.

Ο ένας συ­μπλή­ρω­νε τον άλλον.Περ­πα­τού­σαν μαζί, γε­λού­σαν μαζί, γέ­μι­ζαν τον χώρο και τις πα­ρέ­ες. Ένα αχώ­ρι­στο ζευ­γά­ρι που κέρ­δι­ζε φί­λους χωρίς προ­σπά­θεια, μόνο με την πα­ρου­σία του.

Αξέ­χα­στο θα μας μεί­νει εκεί­νο το γλυκό, με­λαγ­χο­λι­κό χα­μό­γε­λο της Ελέ­νης. Και εκεί­να τα μάτια… μάτια που χα­μο­γε­λού­σαν και σε κέρ­δι­ζαν χωρίς λέξη.

Μάτια γε­μά­τα κα­λο­σύ­νη. Η Ελένη είχε μια σπά­νια αρετή: τη θε­ο­ποί­η­ση της ευ­γέ­νειας.

Ποτέ δεν ήξε­ρες αν δια­φω­νεί μαζί σου. Όχι γιατί δεν είχε άποψη, αντί­θε­τα ήταν ιδιαί­τε­ρα έξυ­πνη και πνευ­μα­τώ­δης, αλλά γιατί δεν ήθελε ποτέ να πλη­γώ­σει, να προ­σβά­λει, να στε­να­χω­ρή­σει.

Χα­μο­γε­λού­σε – άλ­λο­τε από ικα­νο­ποί­η­ση, άλ­λο­τε για να μη σε φέρει σε δύ­σκο­λη θέση. Και αυτό το μείγ­μα, τα χα­μο­γε­λα­στά μάτια και το χα­μό­γε­λο που σε σκλά­βω­νε, απο­κά­λυ­πτε μια σπά­νια προ­σω­πι­κό­τη­τα, έναν χα­ρα­κτή­ρα μο­να­δι­κό.

Στα πρώτα μου χρό­νια στη Ρόδο γνώ­ρι­σα μια υπέ­ρο­χη, δε­μέ­νη παρέα γυ­ναι­κών: την Ελένη, τη Γίτσα, τη Λια, την Αλε­ξάν­δρα, τη Χρυ­σού­λα, τη Μο­σχού­λα. Γυ­ναί­κες που έγι­ναν οι­κο­γέ­νεια. Πα­ντρεύ­τη­καν συ­να­δέλ­φους, ένω­σαν ζωές και δη­μιούρ­γη­σαν μια με­γά­λη, ζεστή αγκα­λιά ΟΤΕ­τζή­δων.

Χθες απο­χαι­ρε­τή­σα­με το με­λι­στά­λα­χτο χα­μό­γε­λο της Ελέ­νης. Η Ελένη έδωσε μια μα­κρό­χρο­νη και σκλη­ρή μάχη με την υγεία της.

Μι­λή­σα­με πολ­λές φορές γι’ αυτή τη δο­κι­μα­σία. Ξε­πέ­ρα­σε αν­θρώ­πι­να όρια αντο­χής. Στά­θη­κε όρθια, γεν­ναία, σιω­πη­λή στον πόνο της.

Νιώθω βαθιά τυ­χε­ρός και πε­ρή­φα­νος που τη γνώ­ρι­σα.

Θα μας λεί­ψει σε όλους. Και δεν ξέρω πώς θα είναι να αντι­κρί­ζω τον φίλο μου τον Τίμο μόνο του. Πώς θα γί­νουν εκεί­νες οι υπέ­ρο­χες συ­ζη­τή­σεις χωρίς την Ελε­νί­τσα δίπλα του.

Φίλε Τίμο, αγα­πη­μέ­νη Μαρία και Ευαγ­γε­λία

μέσα από την καρ­διά μου και μέσα από όλο τον πόνο μου, σας εύ­χο­μαι να βρεί­τε τη δύ­να­μη να συμ­βι­βα­στεί­τε με αυτή την αβά­στα­χτη απώ­λεια. Το χα­μό­γε­λό της — αυτό που αγα­πή­σα­τε, αυτό που αγα­πή­σα­με — θα είναι πάντα εκεί για να σας δίνει κου­ρά­γιο.

Καλό σου τα­ξί­δι, Ελε­νί­τσα μας. Σε ευ­χα­ρι­στού­με για το φως, την κα­λο­σύ­νη και το χα­μό­γε­λό σου.