Ενοχή για κατοχή ναρκωτικών για ιδία χρήση και απείθεια με 11 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή

Από­φα­ση του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου επί κα­κουρ­γη­μά­των απο­τύ­πω­σε με κα­θα­ρό τρόπο τη δια­φο­ρά ανά­με­σα στη βαριά εκ­κί­νη­ση μιας δι­κο­γρα­φί­ας και στο τε­λι­κό απο­δει­κτι­κό απο­τέ­λε­σμα μέσα στην αί­θου­σα. Ημε­δα­πός κα­τη­γο­ρού­με­νος κρί­θη­κε ένο­χος για κα­το­χή ναρ­κω­τι­κών για ιδίαν χρήση και για απεί­θεια, ενώ κρί­θη­κε αθώος για την κα­τη­γο­ρία πρό­κλη­σης σω­μα­τι­κής βλά­βης. Η ποινή που επι­βλή­θη­κε ήταν φυ­λά­κι­ση 11 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή, εξέ­λι­ξη που κλεί­νει ένα κρί­σι­μο κε­φά­λαιο της υπό­θε­σης όπως τε­λι­κά αξιο­λο­γή­θη­κε από το δι­κα­στή­ριο.

Η υπό­θε­ση αφορά πε­ρι­στα­τι­κό που φέ­ρε­ται να εκτυ­λί­χθη­κε στη νη­σί­δα Τέ­λεν­δο Κα­λύ­μνου στις 10/09/2024 και ώρα 18:10. Κατά την επι­στρο­φή του κα­τη­γο­ρού­με­νου από νη­σί­δα όπου είχε με­τα­βεί προη­γου­μέ­νως με βάρκα, έγινε αστυ­νο­μι­κός έλεγ­χος από ομάδα ασφα­λεί­ας αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος. Η υπό­θε­ση στη­ρί­χθη­κε σε μια αλ­λη­λου­χία ενερ­γειών που απο­δί­δο­νταν στον κα­τη­γο­ρού­με­νο και πε­ριε­λάμ­βα­ναν, κατά την αρ­χι­κή πε­ρι­γρα­φή, κα­το­χή και με­τα­φο­ρά ακα­τέρ­γα­στης κάν­να­βης συ­νο­λι­κού βά­ρους 7,62 γραμ­μα­ρί­ων, επι­με­ρι­σμέ­νης σε 5 συ­σκευα­σί­ες.

Στο ίδιο πλαί­σιο, γι­νό­ταν ανα­φο­ρά και σε χρη­μα­τι­κό ποσό 400 ευρώ, καθώς και σε ισχυ­ρι­σμούς περί σκο­πού πε­ραι­τέ­ρω διά­θε­σης σε τρί­τους. Το κλη­τή­ριο θέ­σπι­σμα πε­ριέ­γρα­φε επει­σό­διο κατά τον έλεγ­χο, με ανα­φο­ρές σε προ­σπά­θεια δια­φυ­γής και σε αντί­στα­ση κατά την ακι­νη­το­ποί­η­ση, καθώς και σε εντο­λές προς σκύλο που βρι­σκό­ταν στη βάρκα. Μέσα σε αυτή την αφή­γη­ση εντασ­σό­ταν και η κα­τη­γο­ρία πρό­κλη­σης απλής σω­μα­τι­κής βλά­βης σε αστυ­νο­μι­κό, με ανα­φο­ρά σε κά­κω­ση στο δά­κτυ­λο από δά­γκω­μα σκύ­λου.

Το δι­κα­στή­ριο τε­λι­κά έκρι­νε τον κα­τη­γο­ρού­με­νο ένοχο για κα­το­χή ναρ­κω­τι­κών για ιδίαν χρήση και για απεί­θεια. Η πρώτη κα­τα­δί­κη, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται στο απο­τέ­λε­σμα, ση­μαί­νει ότι η κα­το­χή της ου­σί­ας αξιο­λο­γή­θη­κε ως σχε­τι­ζό­με­νη με προ­σω­πι­κή χρήση και όχι ως πράξη που οδη­γεί σε απο­δει­κτι­κή βε­βαιό­τη­τα για δια­κί­νη­ση.

Η δεύ­τε­ρη κα­τα­δί­κη, για απεί­θεια, δεί­χνει ότι το δι­κα­στή­ριο απο­δέ­χθη­κε πως υπήρ­ξε συ­μπε­ρι­φο­ρά που δεν συμ­μορ­φώ­θη­κε με τις υπο­δεί­ξεις ή τις νό­μι­μες εντο­λές των αστυ­νο­μι­κών ορ­γά­νων κατά τον έλεγ­χο.

Ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία έχει η αθώ­ω­ση για την κα­τη­γο­ρία πρό­κλη­σης σω­μα­τι­κής βλά­βης. Στο αρ­χι­κό κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, η σω­μα­τι­κή βλάβη συν­δε­ό­ταν με εντο­λές προς σκύλο και με απο­τέ­λε­σμα τραυ­μα­τι­σμό αστυ­νο­μι­κού. Η δι­κα­στι­κή αθώ­ω­ση ση­μαί­νει ότι το δι­κα­στή­ριο δεν πεί­στη­κε πέραν πάσης αμ­φι­βο­λί­ας είτε για το πε­ρι­στα­τι­κό όπως απο­δό­θη­κε είτε για τον αι­τιώ­δη δεσμό και την υπαι­τιό­τη­τα, είτε για το σύ­νο­λο των στοι­χεί­ων που απαι­τού­νται για να θε­με­λιω­θεί η συ­γκε­κρι­μέ­νη πράξη.

Η ποινή που επι­βλή­θη­κε ήταν φυ­λά­κι­ση 11 μηνών με 3ετή ανα­στο­λή.

Την υπό­θε­ση χει­ρί­στη­κε ο δι­κη­γό­ρος κ. Πα­να­γιώ­της Αβρί­θης.