Τ. Καμπούρης στον RV: «Δεν μπορεί να μιλάει για καμένη γη ο άνθρωπος που ξόδεψε τα περισσότερα χρήματα στον Δήμο επί θητείας Καμπουράκη»

Το αφήγημα της “καμένης γης” που επι­κα­λεί­ται συνεχώς εδώ και δύο χρόνια η δημο­τική αρχή και ιδιαί­τερα ο Α. Κολιά­δης για να αιτιο­λο­γή­σει την ανυ­παρ­ξία έργου, κατέρ­ριψε ο ανε­ξάρ­τη­τος δημο­τι­κός σύμ­βου­λος Τηλέ­μα­χος Καμπού­ρης, μιλώ­ντας στον RV, στην εκπομπή Πρωινό Xpress της Ρένας Παυλάκη. «Δεν μπορεί να μιλάει για καμένη γη ο άνθρω­πος που ξόδεψε τα περισ­σό­τερα χρήματα στον Δήμο επί θητείας Αντώνης Καμπου­ρά­κης», ανα­φέ­ρει χαρα­κτη­ρι­στικά, “λες και ο Α. Κολιά­δης προ­έ­κυψε από πολι­τική παρ­θε­νο­γέ­νεση.

Αφορμή της παρέμ­βα­σης του Τηλέ­μα­χου Καμπούρη απο­τέ­λεσε δελτίο Τύπου του Δήμου, στο οποίο —όπως επι­ση­μαί­νει— επι­χει­ρή­θηκε να παρου­σια­στεί η επίλυση ενός επι­μέ­ρους ζητή­μα­τος (η αντι­κα­τά­σταση κάγκε­λων σε σχολική μονάδα) ως αντι­στάθ­μι­σμα σε ένα σοβαρό περι­στα­τικό αυτό της πτώσης κολώνας σε όχημα.

Ο κ. Καμπού­ρης δηλώνει ότι δεν είχε πρόθεση να τοπο­θε­τη­θεί, ωστόσο η συγκε­κρι­μένη επι­κοι­νω­νιακή σύνδεση τον οδήγησε σε δημόσια αντί­δραση. Όπως υπο­γραμ­μί­ζει, η αντι­κα­τά­σταση φθαρ­μέ­νων κυκλει­δω­μά­των­δεν συνιστά κατόρ­θωμα αλλά αυτο­νό­ητη υπο­χρέ­ωση, ιδίως όταν υπάρχει άμεσος κίν­δυ­νος. Το κρίσιμο, κατά τον ίδιο, δεν είναι αν έγιναν παρεμ­βά­σεις, αλλά αν έγιναν στον χρόνο που έπρεπε.

Για την υπόθεση της κολώνας, το γεγονός ότι ο κίν­δυ­νος είχε εντο­πι­στεί αλλά δεν αντι­με­τω­πί­στηκε έγκαιρα, χαρα­κτη­ρί­ζε­ται κατα­κρι­τέο. «Δεν μιλάμε για κάτι σύνθετο ή τεχνικά δύσκολο», τονίζει, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι η αφαί­ρεση μιας επι­κίν­δυ­νης κολώνας θα μπο­ρούσε να γίνει άμεσα από τα συνερ­γεία του Δήμου, τα οποία μάλιστα χαρα­κτη­ρί­ζει άξια.

Η ευθύνη, κατά τον κ. Καμπούρη, δεν μπορεί πλέον να μετα­τί­θε­ται στους προη­γού­με­νους. Υπεν­θυ­μί­ζει ότι η σημε­ρινή διοί­κηση διανύει ήδη τον τρίτο χρόνο θητείας της, διά­στημα επαρκές για να έχουν αντι­με­τω­πι­στεί ζητή­ματα καθη­με­ρι­νό­τη­τας. Ιδίως όταν, όπως λέει, ο ίδιος ο δήμαρ­χος υπήρξε ηγετικό στέ­λε­χος της προη­γού­με­νης δημο­τι­κής αρχής του Αντώνη Καμπου­ράκη, το επι­χεί­ρημα της «καμένης γης» απο­δυ­να­μώ­νε­ται εκ των πραγ­μά­των.

Κατά τον ίδιο, τα έργα που υλο­ποιού­νται σήμερα είναι έργα που είχαν δρο­μο­λο­γη­θεί από την προη­γού­μενη δημο­τική αρχή, καθώς η σημε­ρινή, στον τρίτο χρόνο θητείας της δεν έχει τίποτα να παρου­σιά­σει.

Ο κ. Καμπού­ρης επι­ση­μαί­νει επίσης ότι χωρίς την κακο­και­ρία «Μπόρα», η οποία επέ­τρεψε fast track δια­δι­κα­σίες λόγω έκτα­κτης ανάγκης, η σημε­ρινή δημο­τική αρχή δεν θα είχε να επι­δεί­ξει έργα δικού της σχε­δια­σμού και προ­γραμ­μα­τι­σμού. Για τον λόγο αυτό, θεωρεί ότι το επι­χεί­ρημα της “καμένης γης” δεν πείθει πλέον τους πολίτες. Η επί­κληση της κακο­και­ρίας ή των προη­γού­με­νων διοι­κή­σεων, όπως λέει, δεν μπορεί να λει­τουρ­γεί ως μόνιμη δικαιο­λο­γία, ιδίως όταν δαπα­νώ­νται σημα­ντικά ποσά σε εκδη­λώ­σεις και επι­κοι­νω­νια­κές δράσεις.

Υπεν­θυ­μί­ζει δε πως η δικαιο­σύνη δεν απο­δί­δει ευθύνες ανα­δρο­μικά, αλλά σε εκεί­νους που έχουν την ευθύνη στον χρόνο που συμ­βαί­νει ένα περι­στα­τικό.

Ο κ. Καμπού­ρης τόνισε ότι η επι­κοι­νω­νιακή δια­χεί­ριση στην οποία επι­δί­δε­ται η σημε­ρινή δημο­τική αρχή πρέπει να δώσει τη θέση της στην ουσια­στική δουλειά. Οι πολίτες, όπως σημειώ­νει, έχουν δείξει υπομονή και κατα­νό­ηση, όμως αυτή δεν είναι ανε­ξά­ντλητη όταν δεν δια­πι­στώ­νε­ται βελ­τί­ωση στα βασικά. «Ο κόσμος κρίνει το απο­τέ­λε­σμα, όχι τις ανα­κοι­νώ­σεις και τις επι­κοι­νω­νια­κές φαν­φά­ρες», τονίζει, προ­σθέ­το­ντας ότι η κριτική που ασκεί δεν γίνεται για εντυ­πώ­σεις αλλά από ενδια­φέ­ρον για τον τόπο.

Κλεί­νο­ντας, ο κ. Καμπού­ρης ξεκα­θα­ρί­ζει ότι δεν απο­ποιεί­ται το παρελ­θόν του ούτε τον χρόνο και την εργασία που αφιέ­ρωσε στον Δήμο. Αντι­θέ­τως, δηλώνει ότι θα τα επα­να­λάμ­βανε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ακριβώς γι’ αυτό, όπως λέει, θα συνε­χί­σει να παρεμ­βαί­νει δημόσια και να ανα­δει­κνύει τα προ­βλή­ματα όσο αυτά παρα­μέ­νουν, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι ο τόπος αξίζει καλύ­τερη εικόνα και καλύ­τερη διοί­κηση.