Το πόρισμα «φωτιά» για την στατικότητα του κτηρίου στον Ζέφυρο

• Η έκ­θε­ση της «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» πε­ρι­γρά­φει ευα­λω­τό­τη­τα σε επερ­χό­με­νο σει­σμι­κό γε­γο­νός και θέτει ως εναλ­λα­κτι­κή τη λύση κα­τε­δά­φι­σης και ανα­κα­τα­σκευ­ής, ενώ ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος από τον ΟΑΣΠ ανοί­γει κύκλο κό­στους πε­ρί­που 100.000 ευρώ και χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος με 6 μήνες μόνο για την προ­κή­ρυ­ξη, την ώρα που ερ­γα­ζό­με­νοι κα­ταγ­γέλ­λουν έλ­λει­ψη σχε­δί­ου με­τα­στέ­γα­σης και απου­σία εγ­γρά­φου που να επι­βάλ­λει με­τα­κί­νη­ση για λό­γους ασφά­λειας

Η υπό­θε­ση του κτη­ρί­ου στον Ζέ­φυ­ρο δεν εξε­λίσ­σε­ται πια σαν μια συ­νη­θι­σμέ­νη ιστο­ρία πα­λαιό­τη­τας και συ­ντή­ρη­σης. Μετά το πό­ρι­σμα που έφερε στο φως της δη­μο­σιό­τη­τας η «δη­μο­κρα­τι­κή» αν χρειά­ζο­νται με­ρε­μέ­τια ή αν μπο­ρεί να κερ­δη­θεί χρό­νος με μι­κρές πα­ρεμ­βά­σεις. Το ερώ­τη­μα είναι αν ένα κτή­ριο που εξυ­πη­ρε­τεί κα­θη­με­ρι­νά πο­λί­τες και στε­γά­ζει δε­κά­δες υπη­ρε­σια­κές λει­τουρ­γί­ες μπο­ρεί να συ­νε­χί­σει να χρη­σι­μο­ποιεί­ται με τους ίδιους όρους, όταν οι τε­χνι­κές αξιο­λο­γή­σεις μι­λούν για σο­βα­ρή αδυ­να­μία απέ­να­ντι σε ισχυ­ρό σει­σμό και όταν το εν­δε­χό­με­νο κα­τε­δά­φι­σης μπαί­νει πλέον επί­ση­μα στο τρα­πέ­ζι ως ρε­α­λι­στι­κή λύση.

Ταυ­τό­χρο­να, όσο οι τε­χνι­κές εκτι­μή­σεις σκλη­ραί­νουν, τόσο με­γα­λώ­νει και η πίεση μέσα στις ίδιες τις υπη­ρε­σί­ες.

Ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος εμ­φα­νί­ζε­ται ως μο­νό­δρο­μος θε­σμι­κής επι­βε­βαί­ω­σης, αλλά η δια­δι­κα­σία θε­ω­ρεί­ται χρο­νο­βό­λα και ακρι­βή, με κό­στος πε­ρί­που 100.000 ευρώ και με 6 μήνες μόνο για την ολο­κλή­ρω­ση της προ­κή­ρυ­ξης.

Σε αυτό το χρο­νι­κό κενό, οι ερ­γα­ζό­με­νοι δεν πε­ρι­μέ­νουν απλώς το επό­με­νο έγ­γρα­φο.

Πε­ρι­μέ­νουν ένα ξε­κά­θα­ρο σχέ­διο, γιατί η αγω­νία δεν αφορά μόνο το κτή­ριο. Αφορά τη συ­νέ­χεια της λει­τουρ­γί­ας, την ασφά­λεια και το πού θα πάνε οι υπη­ρε­σί­ες, κυ­ρί­ως η ΔΟΥ Ρόδου, σε μια στιγ­μή που, όπως το­νί­ζουν, δεν υπάρ­χει τεκ­μη­ριω­μέ­νο έγ­γρα­φο αρ­μό­διου φορέα που να βε­βαιώ­νει ότι η με­τα­στέ­γα­ση επι­βάλ­λε­ται για λό­γους ασφά­λειας.

Από τον δευ­τε­ρο­βάθ­μιο έλεγ­χο σε συ­μπε­ρά­σμα­τα που αλ­λά­ζουν τη συ­ζή­τη­ση

Ο δευ­τε­ρο­βάθ­μιος έλεγ­χος που έγινε κα­τό­πιν ενερ­γειών των τε­χνι­κών υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, είχε ήδη λει­τουρ­γή­σει ως προει­δο­ποί­η­ση. Δεν επρό­κει­το για τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία. Το κτή­ριο είναι πα­λαιάς κα­τα­σκευ­ής, ανε­γέρ­θη­κε σε εποχή δια­φο­ρε­τι­κών αντι­σει­σμι­κών κα­νό­νων, ενώ οι μα­κρο­σκο­πι­κές εκτι­μή­σεις κα­τέ­γρα­φαν εν­δεί­ξεις επι­δεί­νω­σης της δο­μι­κής ακε­ραιό­τη­τας. Η ει­κό­να κό­πω­σης, οι φθο­ρές και τα ση­μά­δια γή­ραν­σης ήταν αυτά που οδή­γη­σαν στη συ­νέ­χι­ση των ελέγ­χων.

Η έκ­θε­ση της «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» απο­τυ­πώ­νει σε τε­χνι­κή γλώσ­σα αυτό που για πολ­λούς είχε γίνει φόβος. Στο κεί­με­νο ανα­φέ­ρε­ται ρητά ότι οι φο­ρείς του κτη­ρί­ου κα­τα­τάσ­σο­νται σε σει­σμι­κή κα­τη­γο­ρία Κ3 και ότι θε­ω­ρού­νται ευά­λω­τοι σε επερ­χό­με­νο σει­σμι­κό γε­γο­νός. Το από­σπα­σμα είναι σαφές και αυ­τού­σιο:

«Οι δύο φο­ρείς κα­τα­τάσ­σο­νται στην σει­σμι­κή κα­τη­γο­ρία Κ3 με υπε­κρί­σι­μο στοι­χείο τρω­τό­τη­τας και θε­ω­ρού­νται ευά­λω­τοι σε ένα επερ­χό­με­νο σει­σμι­κό γε­γο­νός και προ­τεί­νε­ται ο ανα­λυ­τι­κός έλεγ­χος επάρ­κειας με­λέ­τη ενί­σχυ­σης.»

Πίσω από αυτή τη δια­τύ­πω­ση κρύ­βε­ται η πιο δύ­σκο­λη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα. Όταν ένα κτή­ριο χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ευά­λω­το, το ζή­τη­μα δεν είναι θε­ω­ρη­τι­κό. Είναι ο τρό­πος που δου­λεύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι, η ασφά­λεια των πο­λι­τών που προ­σέρ­χο­νται, η ευ­θύ­νη όσων λαμ­βά­νουν απο­φά­σεις και η πίεση του χρό­νου σε μια σει­σμι­κά ενερ­γή χώρα.

Η κα­τε­δά­φι­ση ως εναλ­λα­κτι­κή που προ­κρί­νε­ται ένα­ντι της οι­κο­νο­μι­κά ασύμ­φο­ρης ενί­σχυ­σης

Το κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο της έκ­θε­σης είναι ότι δεν στέ­κε­ται μόνο στο τε­χνι­κό κομ­μά­τι. Μπαί­νει κα­θα­ρά και στο οι­κο­νο­μι­κό. Η ενί­σχυ­ση του υφι­στά­με­νου φέ­ρο­ντος ορ­γα­νι­σμού, ει­δι­κά όταν μι­λά­με για εκτε­τα­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις, δεν είναι απλή επι­σκευή.

Είναι έργο υψη­λού ρί­σκου, με ερ­γο­τά­ξιο, παύ­σεις λει­τουρ­γί­ας, με­τα­κι­νή­σεις υπη­ρε­σιών και τε­λι­κά ανά­γκη να απο­δει­χθεί ότι το ενι­σχυ­μέ­νο κτή­ριο αντα­πο­κρί­νε­ται σε σύγ­χρο­νες σει­σμι­κές απαι­τή­σεις.

Το ίδιο το κεί­με­νο της «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» βάζει όρια με βάση ανα­θε­ω­ρη­μέ­να κρι­τή­ρια και δεί­κτες κό­στους, ανα­φέ­ρο­ντας αυ­τού­σια:

«Βάση των ση­με­ρι­νών συν­θη­κών θα πρέ­πει η ορια­κή τιμή να ανα­θε­ω­ρη­θεί σε 0.7 ή 0,6.»

Και αμέ­σως μετά πε­ρι­γρά­φει πότε η ενί­σχυ­ση παύει να είναι επι­λο­γή και πότε περνά μπρο­στά η κα­τε­δά­φι­ση και ανα­κα­τα­σκευή:

«Σύμ­φω­να με τα ανα­θε­ω­ρη­μέ­να κρι­τή­ρια, τιμές d < 0,6 αντι­στοι­χούν σε οι­κο­νο­μι­κά απο­δε­κτή επέμ­βα­ση, τιμές 0,6 < d ≤ 0,7 σε ορια­κά απο­δελ­τή επέμ­βα­ση, ενώ για d > 0,7 η ενί­σχυ­ση θε­ω­ρεί­ται οι­κο­νο­μι­κά μη απο­δε­κτή και προ­κρί­νε­ται η λύση κα­τε­δά­φι­σης και ανα­κα­τα­σκευ­ής.»

Η λέξη που βα­ραί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο εδώ είναι το «προ­κρί­νε­ται». Δεν πα­ρου­σιά­ζε­ται ως θε­ω­ρη­τι­κό σε­νά­ριο, αλλά ως επι­λο­γή που κερ­δί­ζει έδα­φος όταν τα νού­με­ρα δεν βγαί­νουν. Και η έκ­θε­ση δένει το συ­μπέ­ρα­σμα με το κα­νο­νι­στι­κό πλαί­σιο, πα­ρα­πέ­μπο­ντας στον ΚΑΝ ΕΠΕ και ση­μειώ­νο­ντας αυ­τού­σια ότι, δε­δο­μέ­νων των πα­ρα­δο­χών για το εξε­τα­ζό­με­νο κτή­ριο, πρέ­πει να εξε­τα­στεί ως εναλ­λα­κτι­κή λύση η κα­τε­δά­φι­ση και ανέ­γερ­ση νέου κτη­ρί­ου. Το από­σπα­σμα κα­τα­γρά­φε­ται ως εξής:

«Σύμ­φω­νο με την πα­ρά­γρα­φο §10, 1, 5 του ΚΑΝ ΕΠΕ όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι “Στις προ­τά­σεις επεμ­βά­σε­ων πρέ­πει να λαμ­βά­νο­νται υπόψη η επι­διώ­κο­με­νη στάθ­μη επι­τε­λε­στι­κό­τη­τας, το εφι­κτόν των επεμ­βά­σε­ων και η οι­κο­νο­μι­κό­τα­τά τους σε σχέση με το σύ­νο­λο του κό­στους της κα­θαί­ρε­σης και ανα­κα­τα­σκευ­ής ταυ δο­μή­μα­τος, και δε­δο­μέ­νου ότι για το εξε­τα­ζό­με­νο κτή­ριο προ­κύ­πτει με τη συ­ντη­ρη­τι­κή πα­ρα­δο­χή, εκτι­μά­ται ότι θα πρέ­πει να εξε­τα­στεί ως εναλ­λα­κτι­κή λύση, ένα­ντι της εφαρ­μο­γής ενι­σχύ­σε­ων στον υφι­στά­με­νο Φέ­ρο­ντα Ορ­γα­νι­σμό, η κα­τε­δά­φι­ση του υφι­στά­με­νου κτη­ρί­ου και η ανέ­γερ­ση νέου.»

Ο τρι­το­βάθ­μιος προ­σει­σμι­κός έλεγ­χος, ο ΟΑΣΠ και το νέο κύμα ανη­συ­χί­ας για χρόνο και κό­στος

Παρά τα συ­μπε­ρά­σμα­τα, η δια­δι­κα­σία δεν θε­ω­ρεί­ται ότι τε­λειώ­νει εδώ. Ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος ανα­δει­κνύ­ε­ται ως το επό­με­νο βήμα που θα προσ­δώ­σει θε­σμι­κό βάρος και θα κου­μπώ­σει τις τε­χνι­κές δια­πι­στώ­σεις με τις τε­λι­κές απο­φά­σεις. Η έκ­θε­ση το ξε­κα­θα­ρί­ζει από­λυ­τα, ανα­φέ­ρο­ντας αυ­τού­σια:

«Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση αρ­μό­διος φο­ρέ­ας για την ιε­ραρ­χι­κή βαθ­μο­νό­μη­ση των κτη­ρί­ων για πε­ραι­τέ­ρω τρι­το­βάθ­μιο προ­σει­σμι­κό έλεγ­χο είναι ο ΟΑΣΠ»

Εδώ όμως προ­στί­θε­ται ένας πρό­σθε­τος λόγος ανη­συ­χί­ας που πλέον κυ­ριαρ­χεί στους δια­δρό­μους των υπη­ρε­σιών.

Ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος θε­ω­ρεί­ται χρο­νο­βό­ρα δια­δι­κα­σία και υψη­λού κό­στους, περί τις 100.000 ευρώ. Και το πιο ανη­συ­χη­τι­κό για τους ερ­γα­ζό­με­νους δεν είναι μόνο το κό­στος, αλλά ο χρό­νος που απαι­τεί­ται ακόμη και πριν ξε­κι­νή­σει ου­σια­στι­κά η δια­δι­κα­σία. Μόνο για να ολο­κλη­ρω­θεί η προ­κή­ρυ­ξη απαι­τού­νται 6 μήνες. Αυτό ση­μαί­νει ότι, ακόμη και αν η πο­λι­τι­κή βού­λη­ση υπάρ­χει, το σύ­στη­μα κι­νεί­ται με ρυθ­μούς που δεν συμ­βα­δί­ζουν με το άγχος της κα­θη­με­ρι­νής πα­ρου­σί­ας μέσα σε ένα κτή­ριο που χα­ρα­κτη­ρί­ζε­ται ευά­λω­το.

Την ίδια στιγ­μή, οι δη­μό­σιοι υπάλ­λη­λοι εκ­φρά­ζουν φόβο και αγα­νά­κτη­ση για ένα ακόμη ση­μείο. Δεν υπάρ­χει πλάνο για τη με­τα­στέ­γα­ση της υπη­ρε­σί­ας τους, κυ­ρί­ως της ΔΟΥ Ρόδου. Και επι­πλέ­ον επι­ση­μαί­νουν ότι δεν υφί­στα­ται έγ­γρα­φο αρ­μό­διου φορέα που να βε­βαιώ­νει ότι απαι­τεί­ται για λό­γους ασφά­λειας η με­τα­στέ­γα­ση. Αυτή η λε­πτο­μέ­ρεια, σε μια χώρα όπου οι δια­δι­κα­σί­ες συχνά κι­νού­νται μόνο όταν υπάρ­χει συ­γκε­κρι­μέ­νο έγ­γρα­φο και συ­γκε­κρι­μέ­νη υπο­γρα­φή, γεννά το ερώ­τη­μα αν το σύ­στη­μα θα τρέ­ξει εγκαί­ρως ή αν θα χαθεί χρό­νος σε έναν λα­βύ­ριν­θο υπη­ρε­σια­κών αλ­λη­λο­γρα­φιών.

Οι δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις και η πίεση της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας σε ένα κτή­ριο με εκα­το­ντά­δες επι­σκέ­πτες

Στον δη­μό­σιο διά­λο­γο, δύο φωνές έχουν απο­τυ­πώ­σει τη διπλή πίεση, από τη μία την ανά­γκη των δια­δι­κα­σιών και από την άλλη τον κίν­δυ­νο του εφη­συ­χα­σμού. Ο Ανα­πλη­ρω­τής Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου Απο­στό­λης Ασπρά­κης έχει πε­ρι­γρά­ψει ότι από τον Γε­νά­ρη του 2024 προ­κλή­θη­καν πρω­το­βάθ­μιος και δευ­τε­ρο­βάθ­μιος έλεγ­χος, ότι τα απο­τε­λέ­σμα­τα έδει­ξαν ανά­γκη για τρι­το­βάθ­μιο έλεγ­χο από εγκε­κρι­μέ­να συ­νερ­γεία του ΟΑΣΠ και ότι σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πρέ­πει να απο­μα­κρυν­θούν οι υπη­ρε­σί­ες από το κτή­ριο, ενώ ανα­ζη­τού­νται λύ­σεις για χώρο, ακόμη και με σκέ­ψεις αξιο­ποί­η­σης του πα­λαιού νο­σο­κο­μεί­ου.

Από την πλευ­ρά των ερ­γα­ζο­μέ­νων, ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Εφο­ρια­κών Δω­δε­κα­νή­σου Θε­ο­δό­σης Στε­φα­νά­κης έχει δη­λώ­σει ότι η κα­τε­δά­φι­ση και ανέ­γερ­ση νέου κτη­ρί­ου απο­τε­λεί εξέ­λι­ξη προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση και ότι είναι απα­ραί­τη­το να προ­χω­ρή­σει ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος και να ενη­με­ρω­θούν όλες οι υπη­ρε­σί­ες που στε­γά­ζο­νται στο κτή­ριο ώστε να μη χαθεί χρό­νος.

Πίσω από τις δη­λώ­σεις, υπάρ­χει η ωμή αριθ­μη­τι­κή της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας. Πάνω από 280 άτομα ερ­γά­ζο­νται σε διά­φο­ρες υπη­ρε­σί­ες και εκα­το­ντά­δες είναι οι επι­σκέ­πτες σε κα­θη­με­ρι­νή βάση. Αυτό ση­μαί­νει ότι κάθε κα­θυ­στέ­ρη­ση δεν είναι απλώς διοι­κη­τι­κή αρ­γο­πο­ρία. Με­τα­τρέ­πε­ται σε αί­σθη­ση ρί­σκου, σε ψυ­χο­λο­γι­κή πίεση και σε ένα συ­νε­χές ερώ­τη­μα, τι γί­νε­ται αν συμ­βεί σει­σμι­κό γε­γο­νός πριν ολο­κλη­ρω­θούν οι δια­δι­κα­σί­ες.

Το ιστο­ρι­κό κενών, η ατμό­σφαι­ρα αβε­βαιό­τη­τας και το ιδιο­κτη­σια­κό σκο­τά­δι

Στην ίδια υπό­θε­ση, επα­νέρ­χε­ται διαρ­κώς και το ζή­τη­μα του ιδιο­κτη­σια­κού και κτη­μα­το­λο­γι­κού κα­θε­στώ­τος, που βα­ραί­νει σαν σκιά κάθε τε­χνι­κή από­φα­ση. Ο Θε­ο­δό­σης Στε­φα­νά­κης έχει μι­λή­σει δη­μό­σια για αλ­λοιώ­σεις και ρωγ­μές, αλλά και για μια χρό­νια αγω­νία που ενι­σχυό­ταν από την αί­σθη­ση ότι το κτή­ριο είναι χτι­σμέ­νο με πε­ρί­ερ­γο τρόπο, ενώ πε­ριέ­γρα­ψε προ­σπά­θειες να διε­ρευ­νη­θεί ποιος πα­ρα­χώ­ρη­σε το κτή­ριο στην υπη­ρε­σία. Στην ουσία, η υπό­θε­ση δεν είναι μόνο τε­χνι­κή. Είναι και διοι­κη­τι­κή. Όταν δεν είναι απο­λύ­τως κα­θα­ρό ποιος έχει την αρ­μο­διό­τη­τα, ποιος πλη­ρώ­νει και ποιος απο­φα­σί­ζει, τότε ακόμη και ένα πό­ρι­σμα που χτυπά συ­να­γερ­μό κιν­δυ­νεύ­ει να με­τα­τρα­πεί σε χαρτί που πε­ρι­μέ­νει σε γρα­φεία.

Η κα­τά­στα­ση επι­βα­ρύ­νε­ται ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο από το γε­γο­νός ότι η δια­δι­κα­σία της με­τα­στέ­γα­σης δεν είναι απλή με­τα­φο­ρά γρα­φεί­ων. Μι­λά­με για υπη­ρε­σί­ες με αρ­χεία, υπο­δο­μές, ψη­φια­κά και φυ­σι­κά συ­στή­μα­τα, κα­θη­με­ρι­νή εξυ­πη­ρέ­τη­ση κοι­νού και ανά­γκη να συ­νε­χι­στεί απρό­σκο­πτα η λει­τουρ­γία. Και αν σε αυτό προ­στε­θεί το κό­στος του τρι­το­βάθ­μιου ελέγ­χου, πε­ρί­που 100.000 ευρώ, και το 6μηνο μόνο για την προ­κή­ρυ­ξη, τότε ο φόβος των ερ­γα­ζο­μέ­νων απο­κτά σαφές υπό­βα­θρο. Δεν είναι υπερ­βο­λή, είναι αγω­νία που κου­μπώ­νει σε συ­γκε­κρι­μέ­νους χρό­νους και συ­γκε­κρι­μέ­να ποσά.

Το δί­λημ­μα της επό­με­νης μέρας και η απαί­τη­ση για κα­θα­ρό σχέ­διο

Το κτή­ριο στον Ζέ­φυ­ρο βρί­σκε­ται πλέον στο ση­μείο όπου οι λέ­ξεις δεν αρ­κούν. Το τε­χνι­κό πό­ρι­σμα της «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» μιλά για ευα­λω­τό­τη­τα σε σει­σμι­κό γε­γο­νός. Θέτει οι­κο­νο­μι­κά κρι­τή­ρια που οδη­γούν στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η ενί­σχυ­ση μπο­ρεί να είναι μη απο­δε­κτή και ότι προ­κρί­νε­ται η λύση κα­τε­δά­φι­σης και ανα­κα­τα­σκευ­ής. Και πα­ρα­πέ­μπει τον τρι­το­βάθ­μιο προ­σει­σμι­κό έλεγ­χο στον ΟΑΣΠ, σύμ­φω­να με το ΦΕΚ 3134 2022.

Ταυ­τό­χρο­να, οι ερ­γα­ζό­με­νοι ζη­τούν κάτι πιο άμεσο από γε­νι­κές δια­βε­βαιώ­σεις. Ζη­τούν σχέ­διο με­τα­στέ­γα­σης, χρο­νο­διά­γραμ­μα, κα­θα­ρή ενη­μέ­ρω­ση και διοι­κη­τι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, ει­δι­κά όταν επι­ση­μαί­νουν ότι δεν υπάρ­χει έγ­γρα­φο αρ­μό­διου φορέα που να βε­βαιώ­νει πως απαι­τεί­ται με­τα­στέ­γα­ση για λό­γους ασφά­λειας. Σε μια υπό­θε­ση που ακου­μπά την κα­θη­με­ρι­νή ασφά­λεια εκα­το­ντά­δων αν­θρώ­πων, η απου­σία κα­θα­ρής γραμ­μής λει­τουρ­γεί σαν δεύ­τε­ρος κίν­δυ­νος δίπλα στον πρώτο, την ίδια τη στα­τι­κή ανε­πάρ­κεια.

Το ερώ­τη­μα που μένει να απα­ντη­θεί δεν είναι αν υπάρ­χει πρό­βλη­μα. Αυτό το πό­ρι­σμα το φω­νά­ζει. Το ερώ­τη­μα είναι αν η διοί­κη­ση θα κι­νη­θεί με την τα­χύ­τη­τα που απαι­τεί η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, ή αν ο χρό­νος της γρα­φειο­κρα­τί­ας θα συ­νε­χί­σει να προη­γεί­ται της ασφά­λειας.