Ζέφυρος Ρόδου: Κατεδάφιση αντί ενίσχυσης για το κτήριο φάντασμα λόγω στατικής ανεπάρκειας!

• Η έρευ­να της με­λε­τη­τι­κής εται­ρεί­ας «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» κα­τα­λή­γει ότι το ακί­νη­το δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­σει ισχυ­ρό σει­σμό και ότι η λύση της θε­με­λί­ω­σης και ενί­σχυ­σης οδη­γεί σε κό­στος ασύμ­φο­ρο ενώ για τρι­το­βάθ­μιο προ­σει­σμι­κό έλεγ­χο αρ­μό­διος είναι ο ΟΑΣΠ σύμ­φω­να με το ΦΕΚ 3134/2022

Υπάρ­χουν κτή­ρια που γερ­νούν αθό­ρυ­βα, μέχρι τη στιγ­μή που οι ρωγ­μές, οι απο­κολ­λή­σεις και η κό­πω­ση των υλι­κών παύ­ουν να είναι ένα αι­σθη­τι­κό πρό­βλη­μα και με­τα­τρέ­πο­νται σε ζή­τη­μα κα­θη­με­ρι­νής ασφά­λειας.

Στην πε­ρί­πτω­ση του ακι­νή­του στο Ζέ­φυ­ρο, εκεί όπου στε­γά­ζο­νται κρί­σι­μες δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες και εξυ­πη­ρε­τού­νται πο­λί­τες σε μό­νι­μη βάση, η συ­ζή­τη­ση εδώ και χρό­νια δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στη φθορά του χρό­νου. Ακου­μπά στην ίδια την αντο­χή του φέ­ρο­ντος ορ­γα­νι­σμού απέ­να­ντι σε έναν ισχυ­ρό σει­σμό και ταυ­τό­χρο­να στην πα­ρά­δο­ξη πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ενός κτη­ρί­ου που λει­τουρ­γεί ως διοι­κη­τι­κός κόμ­βος, αλλά πα­ρα­μέ­νει ιδιο­κτη­σια­κά και κτη­μα­το­λο­γι­κά ένα «φά­ντα­σμα».

Η νέα εξέ­λι­ξη με­τα­το­πί­ζει ορι­στι­κά το κέ­ντρο βά­ρους. Μετά την ολο­κλή­ρω­ση του δευ­τε­ρο­βάθ­μιου ελέγ­χου, όπως απο­κα­λύ­πτει σή­με­ρα η «δη­μο­κρα­τι­κή» τα συ­μπε­ρά­σμα­τα που προ­έ­κυ­ψαν από την έρευ­να της με­λε­τη­τι­κής εται­ρεί­ας «Engineering Σύμ­βου­λοι Μη­χα­νι­κοί ΕΠΕ» δεν αφή­νουν με­γά­λα πε­ρι­θώ­ρια εφη­συ­χα­σμού. Το ακί­νη­το κρί­νε­ται στα­τι­κά ανε­παρ­κές για να αντι­με­τω­πί­σει έναν ισχυ­ρό σει­σμό, ενώ τί­θε­ται πλέον ως σο­βα­ρή εναλ­λα­κτι­κή, αντί ενί­σχυ­σης του υφι­στά­με­νου φέ­ρο­ντος ορ­γα­νι­σμού, η κα­τε­δά­φι­ση και η ανέ­γερ­ση νέου κτη­ρί­ου.

Από τον δευ­τε­ρο­βάθ­μιο έλεγ­χο στο κρί­σι­μο συ­μπέ­ρα­σμα της στα­τι­κής ανε­πάρ­κειας

Ο δευ­τε­ρο­βάθ­μιος έλεγ­χος που διε­νερ­γή­θη­κε κα­τό­πιν ενερ­γειών των τε­χνι­κών υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου είχε ήδη δη­μιουρ­γή­σει έντο­νες ανη­συ­χί­ες, ακρι­βώς επει­δή δεν επρό­κει­το για μια τυ­πι­κή δια­δι­κα­σία. Το κτή­ριο είναι πα­λαιάς κα­τα­σκευ­ής, ανε­γέρ­θη­κε σε εποχή που ίσχυε δια­φο­ρε­τι­κός αντι­σει­σμι­κός κα­νο­νι­σμός, ενώ οι πρώ­τες μα­κρο­σκο­πι­κές εκτι­μή­σεις είχαν κα­τα­γρά­ψει σα­φείς εν­δεί­ξεις επι­δεί­νω­σης της δο­μι­κής του ακε­ραιό­τη­τας. Απο­κολ­λή­σεις σο­βά­δων, φθο­ρές λόγω χρό­νου και συ­νο­λι­κή ει­κό­να κό­πω­σης απο­τέ­λε­σαν τα ση­μά­δια που οδή­γη­σαν στη συ­νέ­χι­ση των ελέγ­χων.

Η έρευ­να της με­λε­τη­τι­κής εται­ρεί­ας έρ­χε­ται να απο­τυ­πώ­σει με πιο ωμό τρόπο εκεί­νο που για με­γά­λο διά­στη­μα συ­ζη­τιό­ταν ως φόβος. Το ακί­νη­το, σύμ­φω­να με τα ευ­ρή­μα­τα, δεν δια­θέ­τει την απαι­τού­με­νη στα­τι­κή επάρ­κεια για την αντι­με­τώ­πι­ση ενός ισχυ­ρού σει­σμι­κού γε­γο­νό­τος. Η δια­τύ­πω­ση αυτή, όταν αφορά κτή­ριο με κα­θη­με­ρι­νή προ­σέ­λευ­ση πο­λι­τών και πα­ρου­σία ερ­γα­ζο­μέ­νων, με­τα­τρέ­πει το ζή­τη­μα από τε­χνι­κό σε θε­σμι­κό και κοι­νω­νι­κό, γιατί η συ­νέ­χι­ση της λει­τουρ­γί­ας δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως αυ­το­νό­η­τη.

Η πρό­τα­ση που αλ­λά­ζει τα δε­δο­μέ­να, κα­τε­δά­φι­ση αντί θε­με­λί­ω­σης και ενί­σχυ­σης

Το πιο κα­θο­ρι­στι­κό στοι­χείο που προ­κύ­πτει είναι η ει­σή­γη­ση ότι η λύση της θε­με­λί­ω­σης και ενί­σχυ­σης, δη­λα­δή η προ­σπά­θεια να σωθεί και να ανα­βαθ­μι­στεί ο υφι­στά­με­νος φέρων ορ­γα­νι­σμός, οδη­γεί σε κό­στος που υπο­λο­γί­ζε­ται ασύμ­φο­ρο. Με απλά λόγια, το τε­χνι­κό και οι­κο­νο­μι­κό ισο­ζύ­γιο γέρ­νει προς μια από­φα­ση που μέχρι πρό­τι­νος θα θε­ω­ρού­νταν ακραία για ένα κτή­ριο δη­μό­σιας χρή­σης. Η κα­τε­δά­φι­ση προ­τεί­νε­ται ως επι­λο­γή όχι από ευ­κο­λία, αλλά ως εναλ­λα­κτι­κή με με­γα­λύ­τε­ρη λο­γι­κή συ­νο­λι­κού κό­στους, ασφά­λειας και απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας.

Η εκτί­μη­ση που τί­θε­ται είναι συ­γκε­κρι­μέ­νη, αντί ενί­σχυ­σης του υφι­στά­με­νου φέ­ρο­ντος ορ­γα­νι­σμού πρέ­πει να εξε­τα­στεί σο­βα­ρά η κα­τε­δά­φι­ση του υπάρ­χο­ντος κτη­ρί­ου και η ανέ­γερ­ση νέου. Αυτή η προ­σέγ­γι­ση, όσο επώ­δυ­νη και αν ακού­γε­ται διοι­κη­τι­κά, υπο­δη­λώ­νει ότι το κτή­ριο έχει φτά­σει σε ση­μείο όπου η προ­σπά­θεια δια­τή­ρη­σης μπο­ρεί να κο­στί­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο από την αντι­κα­τά­στα­ση, χωρίς να πα­ρέ­χει αντί­στοι­χη βε­βαιό­τη­τα ασφά­λειας.

Σε τέ­τοιες πε­ρι­πτώ­σεις, η συ­ζή­τη­ση για το «να το φτιά­ξου­με» ή «να το κρα­τή­σου­με» συχνά αγνο­εί μια κρί­σι­μη πα­ρά­με­τρο. Η ενί­σχυ­ση δεν είναι απλή επι­σκευή. Προ­ϋ­πο­θέ­τει τε­χνι­κές πα­ρεμ­βά­σεις υψη­λού ρί­σκου, πι­θα­νές παύ­σεις λει­τουρ­γί­ας, ερ­γο­τά­ξιο μέσα σε χώρο δη­μό­σιας εξυ­πη­ρέ­τη­σης και τε­λι­κά την ανά­γκη να πι­στο­ποι­η­θεί ότι το ενι­σχυ­μέ­νο κτή­ριο αντα­πο­κρί­νε­ται σε σύγ­χρο­νες σει­σμι­κές απαι­τή­σεις. Όταν η ίδια η με­λέ­τη δεί­χνει ότι το κό­στος είναι ασύμ­φο­ρο, τότε το ερώ­τη­μα δεν είναι μόνο οι­κο­νο­μι­κό. Είναι αν υπάρ­χει σο­βα­ρός λόγος να επεν­δυ­θούν με­γά­λοι πόροι σε μια κα­τα­σκευή που κου­βα­λά κα­τα­σκευα­στι­κές επι­λο­γές άλλης επο­χής.

Ο τρι­το­βάθ­μιος προ­σει­σμι­κός έλεγ­χος και ο ρόλος του ΟΑΣΠ

Παρά τα ευ­ρή­μα­τα, η δια­δι­κα­σία δεν τε­λειώ­νει εδώ. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ο αρ­μό­διος φο­ρέ­ας για πε­ραι­τέ­ρω τρι­το­βάθ­μιο προ­σει­σμι­κό έλεγ­χο είναι ο ΟΑΣΠ, όπως προ­βλέ­πε­ται στο ΦΕΚ 3134/2022. Αυτό έχει ση­μα­σία, γιατί ο τρι­το­βάθ­μιος έλεγ­χος δεν λει­τουρ­γεί ως τυ­πι­κή επα­νά­λη­ψη. Απο­τε­λεί το επί­πε­δο εκεί­νο που μπο­ρεί να συν­δέ­σει τε­χνι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα με τις τε­λι­κές επι­λο­γές δια­χεί­ρι­σης κιν­δύ­νου, ιδίως όταν μι­λά­με για κτή­ρια με δη­μό­σια χρήση.

Η εμπλο­κή του ΟΑΣΠ προ­σθέ­τει θε­σμι­κό βάρος και προ­σφέ­ρει ένα πλαί­σιο ώστε η επό­με­νη από­φα­ση, είτε αφορά άμε­σες πα­ρεμ­βά­σεις, είτε με­τα­στέ­γα­ση, είτε κα­τε­δά­φι­ση και ανοι­κο­δό­μη­ση, να στη­ρί­ζε­ται σε δια­δι­κα­σί­ες που έχουν κε­ντρι­κή ευ­θύ­νη και όχι σε επι­μέ­ρους πρω­το­βου­λί­ες. Ταυ­τό­χρο­να, υπο­γραμ­μί­ζει ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια, που ήδη έχει ση­κώ­σει ένα βάρος ελέγ­χων, δεν μπο­ρεί να εμ­φα­νί­ζε­ται ως μό­νι­μος αντι­κα­τα­στά­της ενός κε­ντρι­κού μη­χα­νι­σμού, ιδίως όταν το ιδιο­κτη­σια­κό κα­θε­στώς πα­ρα­μέ­νει θολό.

Δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες σε κτή­ριο πα­λαιό, χωρίς οι­κο­δο­μι­κή άδεια, με κα­νο­νι­σμούς άλλης επο­χής

Το ακί­νη­το στο Ζέ­φυ­ρο δεν είναι ένα κτή­ριο χα­μη­λής χρή­σης. Εκεί στε­γά­ζο­νται υπη­ρε­σί­ες του Υπουρ­γεί­ου Οι­κο­νο­μι­κών, της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αι­γαί­ου και του Υπουρ­γεί­ου Παι­δεί­ας. Η κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία του ση­μαί­νει ροές πο­λι­τών, αρ­χεία, υπο­δο­μές και αν­θρώ­πους που περ­νούν πολ­λές ώρες μέσα σε έναν χώρο που πλέον πε­ρι­γρά­φε­ται ως στα­τι­κά ανε­παρ­κής απέ­να­ντι σε ισχυ­ρό σει­σμό. Ιδιαί­τε­ρο βάρος έχει το γε­γο­νός ότι το κτή­ριο δεν δια­θέ­τει οι­κο­δο­μι­κή άδεια, όχι απα­ραί­τη­τα λόγω πα­ρα­νο­μί­ας με τη σύγ­χρο­νη έν­νοια, αλλά επει­δή ανε­γέρ­θη­κε σε πε­ρί­ο­δο που τα δη­μό­σια κτή­ρια δεν απαι­τού­σαν την ίδια δια­δι­κα­σία. Ανα­φέ­ρε­ται ότι μέχρι και το 1983, η διοί­κη­ση δεν ήταν υπο­χρε­ω­μέ­νη να εκ­δώ­σει οι­κο­δο­μι­κή άδεια για δη­μό­σια ακί­νη­τα, υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι υπήρ­χε πι­στο­ποι­η­τι­κό ιδιο­κτη­σί­ας. Το πρό­βλη­μα είναι πως σή­με­ρα αυτό το ιστο­ρι­κό κα­θε­στώς συ­γκρού­ε­ται με μια πραγ­μα­τι­κό­τη­τα αυ­ξη­μέ­νων προ­δια­γρα­φών, ελέγ­χων, ευ­θυ­νών και απαι­τή­σε­ων δια­φά­νειας.

Όταν το κτή­ριο χτί­στη­κε, οι αντι­σει­σμι­κοί κα­νό­νες ήταν δια­φο­ρε­τι­κοί. Όταν σή­με­ρα ζη­τεί­ται να συ­νε­χί­σει να λει­τουρ­γεί ως πυ­λώ­νας δη­μό­σιας διοί­κη­σης, το ερώ­τη­μα είναι αν μπο­ρεί να αντα­πο­κρι­θεί στις μέ­γι­στες πι­θα­νο­λο­γού­με­νες σει­σμι­κές επι­βα­ρύν­σεις της πε­ριο­χής, με βάση τους σύγ­χρο­νους αντι­σει­σμι­κούς κα­νο­νι­σμούς. Αυτός ακρι­βώς είναι ο πυ­ρή­νας των ελέγ­χων που δρο­μο­λο­γή­θη­καν και που τώρα οδη­γούν σε μία από τις δυ­σκο­λό­τε­ρες κα­τα­λή­ξεις, την κα­τε­δά­φι­ση ως ρε­α­λι­στι­κή επι­λο­γή.

Το ιδιο­κτη­σια­κό κενό και το κτή­ριο φά­ντα­σμα που λει­τουρ­γεί σαν να είναι τα­κτο­ποι­η­μέ­νο

Το πρό­βλη­μα όμως δεν είναι μόνο τε­χνι­κό. Το ακί­νη­το βρί­σκε­ται εδώ και χρό­νια σε γκρί­ζα ζώνη ως προς το ιδιο­κτη­σια­κό και πο­λε­ο­δο­μι­κό του κα­θε­στώς. Το οι­κό­πε­δο στο οποίο ανε­γέρ­θη­κε θε­ω­ρεί­ται κρα­τι­κή ιδιο­κτη­σία, αλλά δεν έχουν ολο­κλη­ρω­θεί οι δια­δι­κα­σί­ες κτη­μα­το­γρά­φη­σης. Ανα­φέ­ρε­ται ότι στη με­ρί­δα 1486 Γαιών Ρόδου, όπου ανή­κει η έκτα­ση, πέ­ρα­σε η πε­ρι­με­τρι­κή οδός χωρίς να ακο­λου­θη­θούν οι τυ­πι­κές δια­δι­κα­σί­ες απαλ­λο­τρί­ω­σης. Το απο­τέ­λε­σμα είναι μια ιδιό­τυ­πη κα­τά­στα­ση, το κρά­τος κα­τέ­χει και χρη­σι­μο­ποιεί το κτή­ριο, αλλά αυτό δεν είναι επί­ση­μα κα­τα­γε­γραμ­μέ­νο στο Κτη­μα­το­λό­γιο με τρόπο που να λύνει τις πρα­κτι­κές ευ­θύ­νες και αρ­μο­διό­τη­τες. Εδώ βρί­σκε­ται και η πιο σκλη­ρή αντί­φα­ση. Ένα κτή­ριο που φι­λο­ξε­νεί κομ­βι­κές υπη­ρε­σί­ες εμ­φα­νί­ζε­ται ως «ανύ­παρ­κτο» κτη­μα­το­λο­γι­κά, ενώ πα­ράλ­λη­λα απαι­τεί­ται να πε­ρά­σει από δια­δι­κα­σί­ες ελέγ­χου, πι­θα­νής ενί­σχυ­σης ή και κα­τε­δά­φι­σης. Όταν δεν είναι κα­θα­ρό ποιος έχει την ιδιο­κτη­σία, δυ­σκο­λεύ­ει όχι μόνο η λήψη απο­φά­σε­ων, αλλά και το ποιος ανα­λαμ­βά­νει την πο­λι­τι­κή και διοι­κη­τι­κή ευ­θύ­νη για τις δα­πά­νες και την ασφά­λεια.

Σε αυτό το κενό, ανα­δει­κνύ­ε­ται και μια δεύ­τε­ρη διά­στα­ση που ζη­τεί­ται να φω­τι­στεί, ότι δεν υπάρ­χει υπη­ρε­σία που να ανα­λαμ­βά­νει συ­γκρο­τη­μέ­να όλες τις δια­δι­κα­σί­ες, από την τα­κτο­ποί­η­ση του ιδιο­κτη­σια­κού μέχρι την ορι­στι­κή τε­χνι­κή δια­χεί­ρι­ση. Έτσι, η Πε­ρι­φέ­ρεια βρέ­θη­κε να ση­κώ­νει την ευ­θύ­νη των ελέγ­χων, πα­ρό­τι αυτή η ευ­θύ­νη δεν της ανα­λο­γεί με κα­θα­ρό τρόπο ιδιο­κτη­σια­κά, ακρι­βώς επει­δή προ­έ­χει το κοινό συμ­φέ­ρον και η προ­στα­σία των αν­θρώ­πων που ερ­γά­ζο­νται και εξυ­πη­ρε­τού­νται στο κτή­ριο. Η ει­κό­να ενός θε­σμού που πα­ρεμ­βαί­νει για την ασφά­λεια, ενώ το ακί­νη­το πα­ρα­μέ­νει ακί­νη­το φά­ντα­σμα σε επί­πε­δο τί­τλων, είναι από μόνη της σχό­λιο για τις δο­μι­κές αδυ­να­μί­ες της δια­χεί­ρι­σης δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας.

Η δι­κα­στι­κή εκ­κρε­μό­τη­τα που πα­ρα­τεί­νει την αβε­βαιό­τη­τα μέχρι τις 10 Δε­κεμ­βρί­ου 2026

Την αβε­βαιό­τη­τα ενι­σχύ­ει και η πο­λυ­ε­τής δι­κα­στι­κή δια­μά­χη ανά­με­σα στην Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο για την κυ­ριό­τη­τα 2 ση­μα­ντι­κών ακι­νή­των στη Ρόδο. Η εκ­δί­κα­ση της υπό­θε­σης ανα­βλή­θη­κε και ορί­στη­κε για τις 10 Δε­κεμ­βρί­ου 2026, γε­γο­νός που πα­ρα­τεί­νει την εκ­κρε­μό­τη­τα σε ένα πεδίο όπου η κα­θυ­στέ­ρη­ση δεν είναι απλώς τυ­πι­κή, αλλά επη­ρε­ά­ζει την κα­θη­με­ρι­νή λει­τουρ­γία υπη­ρε­σιών και την από­φα­ση για επεν­δύ­σεις ή πα­ρεμ­βά­σεις. Στο επί­κε­ντρο βρί­σκο­νται 2 ακί­νη­τα που χρη­σι­μο­ποιού­νται από δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, με την Πε­ρι­φέ­ρεια να διεκ­δι­κεί την κυ­ριό­τη­τά τους απέ­να­ντι στο Δη­μό­σιο, ως κα­θο­λι­κή διά­δο­χος της πρώην Νο­μαρ­χια­κής Αυ­το­διοί­κη­σης Δω­δε­κα­νή­σου. Το πρώτο αφορά στο επί­μα­χο ακί­νη­το συ­νο­λι­κής έκτα­σης 9.960 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων. Το δεύ­τε­ρο αφορά σε ακί­νη­το 1.775 τε­τρα­γω­νι­κών μέ­τρων πλη­σί­ον του Δη­μαρ­χεί­ου Ρόδου, όπου σή­με­ρα λει­τουρ­γεί το Ελεγ­κτι­κό Συ­νέ­δριο. Η ιστο­ρία των αι­τη­μά­των έχει βάθος χρό­νου. Υπήρ­ξαν αι­τή­μα­τα ήδη από το 1995, τα οποία απορ­ρί­φθη­καν το 1997 με αι­τιο­λο­γία που συν­δέ­θη­κε με το ό,τι δεν απο­δει­κνυό­ταν απο­κλει­στι­κή χρήση από τη Νο­μαρ­χία. Ακο­λού­θη­σαν επα­να­λαμ­βα­νό­με­νες προ­σπά­θειες τα επό­με­να χρό­νια, με εν­δει­κτι­κή την αί­τη­ση του 2015 για ενη­μέ­ρω­ση φα­κέ­λου στο Κτη­μα­το­λό­γιο για το ακί­νη­το της ΔΟΥ Ρόδου, που απορ­ρί­φθη­κε εκ νέου το 2024. Από πλευ­ράς Πε­ρι­φέ­ρειας, προ­βάλ­λο­νται συ­γκε­κρι­μέ­να θε­σμι­κά στη­ρίγ­μα­τα, όπως το άρθρο 39 του Νόμου 2218/1994 για με­τα­φο­ρά πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων και το άρθρο 3 του Νόμου 3852/2010 που αφορά στη διοι­κη­τι­κή συ­νέ­χεια. Όμως η ουσία για την κοι­νω­νία δεν είναι η νο­μι­κή φρα­σε­ο­λο­γία. Είναι ότι η ιδιο­κτη­σία πα­ρα­μέ­νει υπό αμ­φι­σβή­τη­ση, άρα και η δυ­να­τό­τη­τα να υπάρ­ξουν γρή­γο­ρες απο­φά­σεις για έργα, με­λέ­τες, ανα­βαθ­μί­σεις ή ακόμη και ρι­ζι­κές λύ­σεις.

Η ανα­βο­λή μέχρι τον Δε­κέμ­βριο του 2026 δια­τη­ρεί μια κα­τά­στα­ση όπου ο χρό­νος λει­τουρ­γεί εις βάρος της κα­θα­ρό­τη­τας. Και όταν στο με­τα­ξύ προ­κύ­πτουν πο­ρί­σμα­τα στα­τι­κής ανε­πάρ­κειας για κτή­ρια που φι­λο­ξε­νούν δη­μό­σιες υπη­ρε­σί­ες, η κα­θυ­στέ­ρη­ση δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται ως μια απλή δι­κο­νο­μι­κή λε­πτο­μέ­ρεια. Γί­νε­ται πα­ρά­γο­ντας ρί­σκου.

Όταν η ασφά­λεια συ­γκρού­ε­ται με τη γρα­φειο­κρα­τία και το κό­στος με την ευ­θύ­νη

Το ζή­τη­μα του “Ζέ­φυ­ρος”, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται μέσα από τις πλη­ρο­φο­ρί­ες της «δη­μο­κρα­τι­κής», μοιά­ζει με συ­μπύ­κνω­ση χρό­νιων πα­θο­γε­νειών. Ένα δη­μό­σιο κτή­ριο χωρίς οι­κο­δο­μι­κή άδεια λόγω πα­λαιού κα­θε­στώ­τος, με φθορά χρό­νου, με αντι­σει­σμι­κές προ­δια­γρα­φές άλλης επο­χής, με θολό ιδιο­κτη­σια­κό πλαί­σιο και με κτη­μα­το­λο­γι­κή ανυ­παρ­ξία. Πάνω σε αυτό το υπό­βα­θρο, η Πε­ρι­φέ­ρεια ανα­λαμ­βά­νει ελέγ­χους και με­λέ­τες για να δια­σφα­λι­στεί το κοινό καλό και η προ­στα­σία ερ­γα­ζο­μέ­νων και πο­λι­τών, ενώ η κε­ντρι­κή ει­κό­να της ιδιο­κτη­σί­ας και της ευ­θύ­νης πα­ρα­μέ­νει ανοι­χτή πληγή. Και τώρα, με την έρευ­να της με­λε­τη­τι­κής εται­ρεί­ας να κα­τα­λή­γει ότι το ακί­νη­το είναι στα­τι­κά ανε­παρ­κές για ισχυ­ρό σει­σμό, η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα σκλη­ραί­νει. Η κα­τε­δά­φι­ση δεν είναι απλώς μια τε­χνι­κή πρό­τα­ση. Είναι μια πο­λι­τι­κή από­φα­ση που προ­ϋ­πο­θέ­τει σχέ­διο, με­τα­στέ­γα­ση υπη­ρε­σιών, χρη­μα­το­δό­τη­ση, χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα και πάνω από όλα κα­θα­ρό­τη­τα αρ­μο­διο­τή­των. Ταυ­τό­χρο­να, η επι­σή­μαν­ση ότι η ενί­σχυ­ση είναι οι­κο­νο­μι­κά ασύμ­φο­ρη λει­τουρ­γεί σαν κόκ­κι­νη γραμ­μή. Αν η επι­λο­γή της διά­σω­σης του υπάρ­χο­ντος κτη­ρί­ου δεν δι­καιο­λο­γεί­ται από το κό­στος, τότε η συ­ζή­τη­ση με­τα­φέ­ρε­ται στο πώς θα αντι­κα­τα­στα­θεί μια κρί­σι­μη υπο­δο­μή με νέα που θα αντα­πο­κρί­νε­ται στις σύγ­χρο­νες σει­σμι­κές απαι­τή­σεις. Σε αυτή τη με­τά­βα­ση, ο τρι­το­βάθ­μιος προ­σει­σμι­κός έλεγ­χος από τον ΟΑΣΠ, όπως προ­βλέ­πε­ται στο ΦΕΚ 3134/2022, απο­κτά ρόλο κλει­δί για να υπάρ­ξει θε­σμι­κή σφρα­γί­δα και σαφής κα­τεύ­θυν­ση.