Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου παγώνει την αγωγή της ΑΤΕ κατά της ΚΑΪΡ και παρήγγειλε πραγματογνωμοσύνη

• Η αγωγή άνοι­ξε ξανά τον φά­κε­λο με επί­κε­ντρο 1.500.000 ευρώ από μη κα­τα­λο­γι­σμέ­νους συμ­βα­τι­κούς τό­κους, όμως το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι για το διά­στη­μα έως 18.6.2019 υπάρ­χει δε­δι­κα­σμέ­νο και διέ­τα­ξε επα­νά­λη­ψη της συ­ζή­τη­σης και λο­γι­στι­κό έλεγ­χο

Από­φα­ση του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου, απο­τυ­πώ­νει ένα γνώ­ρι­μο μο­τί­βο σε μα­κρό­χρο­νες τρα­πε­ζι­κές δια­φο­ρές. Πα­λιές συμ­βά­σεις, δια­δο­χι­κές ρυθ­μί­σεις, ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση τρα­πε­ζι­κού ιδρύ­μα­τος και μια απαί­τη­ση που φου­σκώ­νει με την πά­ρο­δο του χρό­νου, κυ­ρί­ως λόγω τόκων.

Πα­ράλ­λη­λα, όμως, η υπό­θε­ση φω­τί­ζει και ένα δεύ­τε­ρο, πιο τε­χνι­κό αλλά κα­θο­ρι­στι­κό πεδίο. Τα όρια του δε­δι­κα­σμέ­νου, δη­λα­δή το πού τε­λειώ­νει ό,τι έχει ήδη κρι­θεί τε­λε­σί­δι­κα και από ποιο χρο­νι­κό ση­μείο και μετά επι­τρέ­πε­ται να ανοί­ξει ξανά η συ­ζή­τη­ση.

Στον πυ­ρή­να της δια­φο­ράς βρί­σκε­ται η «Αγρο­τι­κή Τρά­πε­ζα της Ελ­λά­δος ΑΕ υπό ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση», όπως εκ­προ­σω­πεί­ται νό­μι­μα από την «PQH Ενιαία Ει­δι­κή Εκ­κα­θά­ρι­ση Α.Ε.» ως ει­δι­κό εκ­κα­θα­ρι­στή πι­στω­τι­κών ιδρυ­μά­των, απέ­να­ντι στην ανώ­νυ­μη εται­ρεία «Οι­νο­ποι­η­τι­κή Αγρο­τι­κή και Βιο­μη­χα­νι­κή Εται­ρι­κή Σύ­μπρα­ξη Α.Ε.» με δια­κρι­τι­κό τίτλο «ΚΑΪΡ Α.Ε.».

Η ενά­γου­σα υπο­στη­ρί­ζει ότι δια­θέ­τει απαί­τη­ση που απορ­ρέ­ει από πρό­σθε­τη δα­νεια­κή σύμ­βα­ση ρύθ­μι­σης οφει­λών του 2000, η οποία, με τη σειρά της, βα­σί­στη­κε σε σειρά δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων από το 1977 έως το 1997. Η ενα­γο­μέ­νη, από την πλευ­ρά της, αντι­πα­ρα­τί­θε­ται σε ένα αί­τη­μα που κατά το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος του αφορά τό­κους και όχι νέο κε­φά­λαιο, μέσα σε ένα πλαί­σιο όπου με­γά­λο τμήμα της ίδιας υπό­θε­σης έχει ήδη πε­ρά­σει από προη­γού­με­νη δίκη και έφεση.

Στο ακρο­α­τή­ριο οι διά­δι­κοι πα­ρα­στά­θη­καν με τους πλη­ρε­ξού­σιους δι­κη­γό­ρους τους. Για την ενά­γου­σα προ­κα­τέ­θε­σε προ­τά­σεις η δι­κη­γό­ρος κ. Ελένη Πά­σχου και για την ενα­γο­μέ­νη οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Μηνάς Τσέρ­κης και  Αι­κα­τε­ρί­νη Νο­το­πού­λου της δι­κη­γο­ρι­κής εται­ρεί­ας «Μηνάς Τσέρ­κης και Συ­νερ­γά­τες».

Η οι­κο­νο­μι­κή ρίζα της διέ­νε­ξης,  από δραχ­μές σε ευρώ

Σύμ­φω­να με τα στοι­χεία που τέ­θη­καν στο επί­κε­ντρο της δίκης, στις 28.12.2000 στη Ρόδο υπο­γρά­φη­κε η πρό­σθε­τη δα­νεια­κή σύμ­βα­ση ρύθ­μι­σης οφει­λών με αριθ­μό 419/2000. Με αυτήν, η ενα­γο­μέ­νη ανα­γνώ­ρι­σε συ­νο­λι­κή οφει­λή 11.830.707.000 δραχ­μών, η οποία προ­ερ­χό­ταν από σειρά πα­λαιό­τε­ρων συμ­βά­σε­ων που είχαν κα­ταρ­τι­στεί από το 1977 έως το 1997.

Στην επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία της ενά­γου­σας πε­ρι­γρά­φε­ται και ο ρόλος του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου στο πλαί­σιο ρυθ­μί­σε­ων και εξυ­γί­αν­σης, όπου ανα­φέ­ρε­ται ότι κα­τα­βλή­θη­κε προς τη δα­νεί­στρια τρά­πε­ζα ποσό 2.000.000.000 δραχ­μών. Κατά την ίδια αφή­γη­ση, το λη­ξι­πρό­θε­σμο υπό­λοι­πο δια­μορ­φώ­θη­κε στις 31.12.1998 σε 10.467.464.000 δραχ­μές και στη συ­νέ­χεια ρυθ­μί­στη­κε με τους όρους της σύμ­βα­σης 419/2000 και του πα­ραρ­τή­μα­τός της.

Μετά την ανά­κλη­ση της άδειας της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας και την υπα­γω­γή της σε ει­δι­κή εκ­κα­θά­ρι­ση, το υπό­λοι­πο του σχε­τι­κού λο­γα­ρια­σμού, όπως υπο­στη­ρί­ζε­ται, με­τα­φέρ­θη­κε σε λο­γα­ρια­σμό ει­δι­κής εκ­κα­θά­ρι­σης. Η ενά­γου­σα απο­δί­δει την πε­ραι­τέ­ρω εξέ­λι­ξη σε μη κα­νο­νι­κή εκ­πλή­ρω­ση υπο­χρε­ώ­σε­ων από την ενα­γο­μέ­νη, γε­γο­νός που οδή­γη­σε, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, σε κλεί­σι­μο λο­γα­ρια­σμού εξυ­πη­ρέ­τη­σης και κα­ταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης.

Κα­θο­ρι­στι­κή τομή στο χρο­νο­λό­γιο είναι η κα­ταγ­γε­λία της σύμ­βα­σης 419/2000 στις 11.6.2019, η οποία επι­δό­θη­κε στην ενα­γο­μέ­νη στις 18.6.2019. Με αυτήν, όπως ανα­φέ­ρε­ται, ζη­τή­θη­κε εξό­φλη­ση λη­ξι­πρό­θε­σμης οφει­λής ύψους 2.173.793,97 ευρώ, ποσό που, σύμ­φω­να με την ενά­γου­σα, είχε δια­μορ­φω­θεί από 19.9.2012 έως 14.12.2018.

Ακο­λού­θη­σε νέα κί­νη­ση στα δι­κα­στή­ρια. Στις 18.10.2019 η ενά­γου­σα άσκη­σε αγωγή ενώ­πιον του ίδιου Δι­κα­στη­ρί­ου ζη­τώ­ντας μέρος της απαί­τη­σης, συ­γκε­κρι­μέ­να 500.000 ευρώ, με τό­κους από την επο­μέ­νη της επί­δο­σης της κα­ταγ­γε­λί­ας, δη­λα­δή από 19.6.2019.

Το Πο­λυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου εξέ­δω­σε την από­φα­ση 7/2022, με την οποία ανα­γνώ­ρι­σε τη συ­νο­λι­κή απαί­τη­ση που πε­ρι­γρά­φη­κε και υπο­χρέ­ω­σε την ενα­γο­μέ­νη να κα­τα­βά­λει τα 500.000 ευρώ με νό­μι­μο τόκο από 19.6.2019 έως εξό­φλη­ση. Η κρίση αυτή επι­κυ­ρώ­θη­κε με την από­φα­ση 252/2023 του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου. Με αυτό το δε­δο­μέ­νο, το Δι­κα­στή­ριο στην υπό­θε­ση 147/2025 αντι­με­τώ­πι­σε το προη­γού­με­νο απο­τέ­λε­σμα ως δε­δι­κα­σμέ­νο, κάτι που έμελ­λε να κα­θο­ρί­σει την τύχη με­γά­λου τμή­μα­τος του νέου αι­τή­μα­τος.

Το νέο αί­τη­μα 1.500.000 ευρώ και το βάροςτων τόκων

Η νέα αγωγή της 9.9.2024 δεν ζητά το σύ­νο­λο, αλλά μέρος της οφει­λής. Το αί­τη­μα που τί­θε­ται στο Δι­κα­στή­ριο είναι να υπο­χρε­ω­θεί η ενα­γο­μέ­νη να κα­τα­βά­λει 1.500.000 ευρώ, ποσό που η ενά­γου­σα κα­τα­λο­γί­ζει στους μη κα­τα­λο­γι­σμέ­νους συμ­βα­τι­κούς τό­κους, με νό­μι­μο τόκο υπε­ρη­με­ρί­ας από 19.6.2019 έως πλήρη εξό­φλη­ση. Πα­ράλ­λη­λα ζη­τεί­ται η από­φα­ση να κη­ρυ­χθεί προ­σω­ρι­νά εκτε­λε­στή και να επι­δι­κα­στούν τα δι­κα­στι­κά έξοδα σε βάρος της ενα­γο­μέ­νης.

Το Δι­κα­στή­ριο έδωσε ιδιαί­τε­ρο βάρος στο δε­δι­κα­σμέ­νο, δη­λα­δή στη δε­σμευ­τι­κό­τη­τα της προη­γού­με­νης τε­λε­σί­δι­κης κρί­σης. Χωρίς να με­τα­τρέ­πει το κεί­με­νο σε κα­θα­ρά νο­μι­κό, η ουσία είναι σαφής.

Με την από­φα­ση 7/2022, όπως προ­κύ­πτει από την νέα δι­κο­γρα­φία, είχε κρι­θεί τε­λε­σί­δι­κα το ύψος των μη κα­τα­λο­γι­σμέ­νων συμ­βα­τι­κών τόκων μέχρι την επί­δο­ση της κα­ταγ­γε­λί­ας, δη­λα­δή μέχρι 18.6.2019, στο ποσό των 1.721.879,30 ευρώ. Αυτό ση­μαί­νει ότι για το χρο­νι­κό διά­στη­μα έως 18.6.2019, το ύψος αυτής της κα­τη­γο­ρί­ας τόκων θε­ω­ρεί­ται κλει­δω­μέ­νο με­τα­ξύ των ίδιων δια­δί­κων. Κατά συ­νέ­πεια, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι το να ζη­τεί­ται εκ νέου ποσό για εκεί­νη την πε­ρί­ο­δο προ­σκρού­ει στο δε­δι­κα­σμέ­νο και είναι απα­ρά­δε­κτο.

Η έλ­λει­ψη των πα­λαιών συμ­βά­σε­ων και η ανά­γκη πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νης

Στο πιο πρα­κτι­κό επί­πε­δο, το Δι­κα­στή­ριο εντό­πι­σε δύο κρί­σι­μα κενά που δεν του επι­τρέ­πουν να κλεί­σει την υπό­θε­ση με ορι­στι­κή από­φα­ση.

Πρώ­τον, η ενά­γου­σα δεν προ­σκό­μι­σε τις επι­μέ­ρους δα­νεια­κές συμ­βά­σεις που ανα­φέ­ρο­νται ως βάση της οφει­λής, δη­λα­δή εκεί­νες από το 1977 έως το 1997. Αυτό δεν θε­ω­ρή­θη­κε τυ­πι­κή λε­πτο­μέ­ρεια. Δεύ­τε­ρον, το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι για το διά­στη­μα από 19.6.2019 έως 29.7.2024 απαι­τού­νται ει­δι­κές και ιδιά­ζου­σες γνώ­σεις για να απο­τυ­πω­θεί με ακρί­βεια το ύψος των μη κα­τα­λο­γι­σμέ­νων συμ­βα­τι­κών τόκων που γεν­νή­θη­καν σε αυτή την πε­ρί­ο­δο.

Με άλλα λόγια, το Δι­κα­στή­ριο ου­σια­στι­κά είπε ότι οι αριθ­μοί που επι­κα­λεί­ται η ενά­γου­σα, ακόμη και αν προ­κύ­πτουν από εμπο­ρι­κά βι­βλία, πρέ­πει να πε­ρά­σουν από ανε­ξάρ­τη­τη λο­γι­στι­κή επα­λή­θευ­ση, ιδίως όταν το ζη­τού­με­νο είναι η ακρι­βής απο­τύ­πω­ση υπο­κα­τη­γο­ριών τόκων και εξό­δων σε ένα πο­λυ­ε­τές χρο­νι­κό τόξο.

Η δια­τα­γή του  Δι­κα­στη­ρί­ου και ο διο­ρι­σμός πραγ­μα­το­γνώ­μο­να

Η από­φα­ση 147/2025 δεν έκλει­σε την υπό­θε­ση. Αντί­θε­τα, ανέ­βα­λε την έκ­δο­ση ορι­στι­κής από­φα­σης και διέ­τα­ξε επα­νά­λη­ψη της συ­ζή­τη­σης σε νέα δι­κά­σι­μο, με συ­γκε­κρι­μέ­νες εντο­λές.

Ζη­τή­θη­κε να προ­σκο­μι­στούν οι συμ­βά­σεις που μνη­μο­νεύ­ο­νται στην αγωγή ενώ πα­ράλ­λη­λα δια­τά­χθη­κε λο­γι­στι­κή πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νη, με επι­μέ­λεια του επι­με­λέ­στε­ρου των δια­δί­κων. Πραγ­μα­το­γνώ­μο­νας διο­ρί­στη­κε ο κ. Πα­ντε­λής Γε­ωρ­γά­κης, οι­κο­νο­μο­λό­γος.