Η ελληνική οικονομία τα τελευταία χρόνια κατέγραψε ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Πρόκειται για μια θετική και σημαντική εξέλιξη, που αποτυπώνει ανθεκτικότητα και δυναμική. Ταυτόχρονα όμως, είναι σαφές ότι το μείγμα των παραγωγικών επενδύσεων δεν είχε την ένταση και την ποιότητα που απαιτείται για να διασφαλίσει μακροχρόνια ανάπτυξη και ουσιαστική σύγκλιση.
Του Γιάννη Χατζή
Το 2026 αποτελεί κομβικό έτος. Το Ταμείο Ανάκαμψης ολοκληρώνεται και μαζί του κλείνει ένα μοναδικό παράθυρο φθηνού χρήματος και συνδυαστικών μεταρρυθμίσεων. Αυτό καθιστά αναγκαίο να αναγνωρίσουμε, με ειλικρίνεια, πού ακριβώς βρισκόμαστε σήμερα, ποια είναι τα ουσιαστικά ανταγωνιστικά μας πλεονεκτήματα και πώς, από αυτή τη βάση, διαμορφώνεται το παραγωγικό μοντέλο της χώρας την επόμενη ημέρα.
Ένα από τα προβλήματα που διαχρονικά αντιμετωπίζει η χώρα μας, είναι το έλλειμα θεσμικού διαλόγου. Τα θεσμικά κανάλια συνεννόησης δεν λειτουργούν στο επίπεδο που θα έπρεπε. Και αυτό έχει ως αποτέλεσμα η πολιτεία εκ των υστέρων να έρχεται να επιλύσει ζητήματα που θα μπορούσαν να μην είχαν ποτέ ανακύψει και η κοινωνία και η οικονομία να έρχονται αντιμέτωπες με προβλήματα που μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.
Ωστόσο ο θεσμοθετημένος διάλογος δεν μπορεί να υποκαθίσταται από πρακτικές πίεσης που διακόπτουν την οικονομική και κοινωνική ζωή, καθώς στην περίπτωση αυτή το αποτέλεσμα δεν είναι η επίλυση προβλημάτων, αλλά η μεταφορά κόστους σε άλλους παραγωγικούς κλάδους και στην ίδια τη χώρα και τους πολίτες της. Δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος αβεβαιότητας, στον οποίο πλήττονται επιχειρήσεις, εργαζόμενοι και κοινωνικές ομάδες που δεν ευθύνονται για τη διαμάχη.
Η πραγματικότητα αυτή συνδέεται με συγκεκριμένα προβλήματα στη δημόσια λειτουργία που ταλανίζουν τη χώρα εδώ και δεκαετίες. Κανένα παραγωγικό σύστημα δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά χωρίς θεσμική συνέπεια. Απαιτείται ασφάλεια δικαίου, σταθερό και προβλέψιμο νομοθετικό πλαίσιο, μείωση των έμμεσων φόρων που επιβαρύνουν δυσανάλογα την πραγματική παραγωγή, αυστηροποίηση των κανόνων απέναντι στη διαφθορά και μια ειλικρινής, τεκμηριωμένη συζήτηση με όλους τους παραγωγικούς κλάδους, μέσα από διαδικασίες που ενώνουν και δεν διακόπτουν την οικονομική και κοινωνική ζωή.
Η πολιτική σταθερότητα και η δημοσιονομική ισορροπία αποτελούν προϋποθέσεις ανάπτυξης. Κάθε περίοδος αβεβαιότητας έχει μετρήσιμο οικονομικό κόστος, το οποίο συχνά δεν καταγράφεται άμεσα, αλλά αποτυπώνεται σε χαμένες επενδύσεις, καθυστερημένες αποφάσεις και υπονόμευση της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας. Η σταθερότητα, όμως, αποκτά ουσία μόνο όταν μεταφράζεται σε βελτίωση της καθημερινότητας, λειτουργικές υποδομές, πιο αποτελεσματικές διαδικασίες και συνθήκες που επιτρέπουν σε επιχειρήσεις και εργαζόμενους να σχεδιάζουν με προοπτική.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο τουρισμός υπερβαίνει τα όρια ενός μεμονωμένου κλάδου και λειτουργεί ως στρατηγικός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας. Συμβάλλει καθοριστικά στο ισοζύγιο εξαγωγών, στηρίζει την απασχόληση σε όλη τη χώρα, ενισχύει την περιφέρεια και συνδέει στην πράξη τον πρωτογενή τομέα, τη μεταποίηση και τις υπηρεσίες. Κυρίως όμως, ταξιδεύει την Ελλάδα στον κόσμο, ενισχύοντας την εικόνα, την αξιοπιστία και τη διεθνή της παρουσία σε μια περίοδο έντονου ανταγωνισμού.
Για να μεγιστοποιηθεί αυτό το αποτύπωμα, απαιτείται ένα γενναίο και στοχευμένο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων που θα βελτιώνει απτά την καθημερινότητα των πολιτών και θα αναβαθμίζει τις βασικές υποδομές της χώρας. Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση γίνονται και είναι σημαντικό να αναγνωρίζονται αλλά ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας.
Από αυτή τη βάση μπορούν να ωφεληθούν όλοι οι παραγωγικοί κλάδοι, να αποκατασταθεί σταδιακά η εμπιστοσύνη και να οικοδομηθεί ένα αναπτυξιακό μοντέλο με αντοχή, συνέπεια και διεθνή ανταγωνιστικότητα, αντάξιο των δυνατοτήτων της χώρας.
* Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ξενοδόχων
Πηγή: euro2day.gr
