Η Ρόδος ζητά διοίκηση που μετριέται στους δρόμους και όχι στα δελτία τύπου

Απο­λο­γι­σμός 2025 και στοί­χη­μα επα­νεκ­κί­νη­σης στη Ρόδο • Ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης κα­λεί­ται να γυ­ρί­σει σε­λί­δα το 2026 με έργο στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα, αυ­στη­ρό έλεγ­χο ερ­γο­λά­βων και ορι­στι­κή απο­κα­τά­στα­ση σχέ­σε­ων με τον Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο και την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου

Η Ρόδος κλεί­νει το 2025 με ένα αί­σθη­μα που δεν κα­μου­φλά­ρε­ται, ακόμα κι όταν η πο­λι­τι­κή επι­μέ­νει να το ντύ­νει με δια­τυ­πώ­σεις. Είναι το αί­σθη­μα ότι η πόλη άκου­σε πολλά, πλή­ρω­σε πολλά, πε­ρί­με­νε πολλά, αλλά είδε λι­γό­τε­ρα από όσα της ανα­λο­γούν. Και αυτό, στην αυ­το­διοί­κη­ση, με­τα­φρά­ζε­ται σε κάτι πιο σκλη­ρό από την γκρί­νια. Με­τα­φρά­ζε­ται σε φθορά αξιο­πι­στί­ας.

Η δη­μο­τι­κή αρχή του Δήμου Ρόδου, με δή­μαρ­χο τον Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη, δο­κι­μά­στη­κε στη βάση κάθε διοί­κη­σης, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα. Εκεί που δεν υπάρ­χουν δι­καιο­λο­γί­ες, ούτε πε­ρι­θώ­ριο για επι­δεί­ξεις. Και το συ­μπέ­ρα­σμα που σχη­μα­τί­στη­κε σε με­γά­λο μέρος της κοι­νής γνώ­μης είναι ότι η επι­κοι­νω­νια­κού τύπου δια­χεί­ρι­ση των προ­βλη­μά­των γύ­ρι­σε μπού­με­ρανγκ. Όταν οι δρό­μοι είναι γε­μά­τοι φθο­ρές, όταν τα πε­ζο­δρό­μια δεν είναι ασφα­λή, όταν ο οδο­φω­τι­σμός δεν κα­λύ­πτει τη λει­τουρ­γι­κή ανά­γκη, όταν το πρά­σι­νο δεν απο­τυ­πώ­νει τα συμ­βα­τι­κά με­γέ­θη που ανα­κοι­νώ­νο­νται, όταν η κα­θα­ριό­τη­τα δεν έχει την ει­κό­να που δι­καιο­λο­γούν τα ποσά, τότε το δελ­τίο τύπου δεν διορ­θώ­νει την εμπει­ρία του πο­λί­τη. Την εξορ­γί­ζει.

Το πιο ανη­συ­χη­τι­κό δεν είναι ότι υπάρ­χουν προ­βλή­μα­τα. Τα προ­βλή­μα­τα στη Ρόδο είναι δια­χρο­νι­κά, όπως ανα­γνω­ρί­στη­κε και δη­μό­σια από τον ίδιο τον δή­μαρ­χο, που μί­λη­σε για πα­ρά­πο­να πολλά και συχνά δι­καιο­λο­γη­μέ­να και για μια διοί­κη­ση που δίνει εξε­τά­σεις κάθε μέρα. Το ανη­συ­χη­τι­κό είναι ότι το 2025 η διοί­κη­ση δεν κα­τά­φε­ρε να επι­βά­λει ρυθμό και αί­σθη­ση ελέγ­χου στα βα­σι­κά. Αντί να μειώ­νε­ται η από­στα­ση ανά­με­σα στο κό­στος και στο απο­τέ­λε­σμα, με­γά­λω­σε. Και αυτή η από­στα­ση είναι το πραγ­μα­τι­κό πο­λι­τι­κό ρήγμα.

Και όταν αυτή η ει­κό­να συ­νο­δεύ­ε­ται από με­γα­λο­στο­μί­ες, πο­λι­τι­κούς τσα­μπου­κά­δες και δη­μό­σιες μάχες με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, η ζημιά δι­πλα­σιά­ζε­ται. Διότι ο πο­λί­της δεν μετρά τη διοί­κη­ση με τις κο­ρώ­νες. Τη μετρά με το αν μπο­ρεί να περ­πα­τή­σει χωρίς να σκο­ντά­ψει, με το αν η γει­το­νιά του κα­θα­ρί­ζει στην ώρα της, με το αν η πόλη λει­τουρ­γεί σαν διε­θνής προ­ο­ρι­σμός και σαν αξιο­πρε­πές σπίτι για τους μό­νι­μους κα­τοί­κους.

Το 2026 έρ­χε­ται λοι­πόν σαν χρο­νιά υπο­χρε­ω­τι­κής στρο­φής. Όχι ως ευχή, αλλά ως ανα­γκαιό­τη­τα. Η Ρόδος δεν αντέ­χει άλλον έναν χρόνο που θα εξα­ντλη­θεί σε δια­χεί­ρι­ση εντυ­πώ­σε­ων.

Τα αντα­πο­δο­τι­κά τέλη έγι­ναν πο­λι­τι­κός βρό­χος γιατί δεν επι­στρέ­φουν ως υπη­ρε­σία

Το 2025 η κοι­νω­νία της Ρόδου δεν μπήκε απλώς σε κλίμα κρι­τι­κής. Μπήκε σε κλίμα αμ­φι­σβή­τη­σης για την αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα των τελών. Και αυτή η αμ­φι­σβή­τη­ση δεν είναι θε­ω­ρη­τι­κή. Είναι βιω­μα­τι­κή.

Αντα­πο­δο­τι­κό ση­μαί­νει πλη­ρώ­νω και κάτι γυ­ρί­ζει πίσω στην πόρτα μου σε ορατό χρόνο και με ορατό απο­τέ­λε­σμα. Όταν ο κά­τοι­κος βλέ­πει λο­γα­ρια­σμούς να φου­σκώ­νουν και την πόλη να στε­νά­ζει, η έν­νοια αντα­πό­δο­ση ακυ­ρώ­νε­ται. Και όταν ακυ­ρώ­νε­ται, ακυ­ρώ­νε­ται μαζί της και η βα­σι­κή σχέση εμπι­στο­σύ­νης με τη διοί­κη­ση.

Στο πρά­σι­νο, πα­ρου­σιά­στη­κε έργο συ­ντή­ρη­σης και ανά­πλα­σης ύψους 748.012,64 €, με αντι­κεί­με­νο φυ­τεύ­σεις, αρ­δευ­τι­κά, ανα­νε­ώ­σεις θά­μνων και εξο­πλι­σμό 314.657,44 € και κλα­δεύ­σεις, απο­μα­κρύν­σεις και δια­χεί­ρι­ση κόμης 433.355,20 €. Αυτό το μέ­γε­θος σε μια πόλη σαν τη Ρόδο θα έπρε­πε να φαί­νε­ται πα­ντού. Στις νη­σί­δες, στα πάρκα, στις πλα­τεί­ες, στις γει­το­νιές, στα ση­μεία που σή­με­ρα δί­νουν αί­σθη­ση εγκα­τά­λει­ψης. Αντί γι’ αυτό, η δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση έφτα­σε να ακου­μπά το εξορ­γι­στι­κό, έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού του ανα­δό­χου.

Στην κα­θα­ριό­τη­τα, τα με­γέ­θη είναι ακόμα πιο βαριά. Πε­ντα­ε­τής σύμ­βα­ση 74.179.423,74 € με ΦΠΑ, με δι­καί­ω­μα προ­αί­ρε­σης έως 89.015.308,50 €. Το πα­κέ­το πε­ρι­λαμ­βά­νει τα πάντα, σύμ­μει­κτα, ανα­κύ­κλω­ση, ορ­γα­νι­κά, ογκώ­δη, πλύση κάδων, μη­χα­νο­κί­νη­το και χει­ρω­να­κτι­κό κα­θα­ρι­σμό. Σε μια πόλη με πε­ρί­που 5.350 κά­δους σύμ­μει­κτων και 50 υπό­γειους και 1.780 μπλε κά­δους, το απο­τέ­λε­σμα θα έπρε­πε να είναι στοι­χειω­δώς κα­θα­ρή ει­κό­να, όχι ση­μεία που θυ­μί­ζουν πρό­χει­ρες χω­μα­τε­ρές.

Όταν πλη­ρώ­νεις κα­θα­ριό­τη­τα σαν χρυσό, δεν μπο­ρείς να την πα­ρα­λαμ­βά­νεις σαν χαλκό. Κι όμως, αυτό ακρι­βώς είναι που νιώ­θει ένα με­γά­λο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας. Κι αυτή η αί­σθη­ση είναι πο­λι­τι­κά κα­τα­δι­κα­στι­κή αν δεν ανα­τρα­πεί γρή­γο­ρα.

Οι δρό­μοι και τα πε­ζο­δρό­μια έγι­ναν ο κα­θρέ­φτης της διοί­κη­σης

Το οδό­στρω­μα από την Ακα­ντιά μέχρι το κέ­ντρο, από το πάρκο της Δη­μο­κρα­τί­ας μέχρι την πλα­τεία Ελευ­θε­ρί­ας, οι κυ­βό­λι­θοι στο κέ­ντρο της πόλης, τα μπα­λώ­μα­τα, οι επι­φά­νειες που φθεί­ρο­νται γρή­γο­ρα, τα ση­μεία που με­τα­τρέ­πουν μια απλή δια­δρο­μή σε δο­κι­μα­σία, δεν είναι απλώς τε­χνι­κό ζή­τη­μα. Είναι πο­λι­τι­κό σύμ­πτω­μα. Δεί­χνει επι­διόρ­θω­ση χωρίς επι­μο­νή στην ποιό­τη­τα, δεί­χνει έργα που δεν επι­βλέ­πο­νται όπως πρέ­πει, δεί­χνει ότι η πόλη αντι­με­τω­πί­ζε­ται σαν να μπο­ρεί να ζει με προ­σω­ρι­νό­τη­τες.

Τα πε­ζο­δρό­μια είναι ακόμα πιο αμεί­λι­κτος δεί­κτης. Σπα­σμέ­νες πλά­κες, εμπό­δια, ρά­μπες που στα χαρ­τιά υπάρ­χουν και στην πράξη μοιά­ζουν με άσκη­ση ισορ­ρο­πί­ας. Όταν ο δη­μό­της βλέ­πει αυτά, δεν τον εν­δια­φέ­ρει ποιος φταί­ει. Τον εν­δια­φέ­ρει ότι δεν λύ­νε­ται. Και αν δεν λύ­νε­ται, συ­μπε­ραί­νει ότι δεν υπάρ­χει ικα­νό­τη­τα ή βού­λη­ση, άρα δεν υπάρ­χει αξιο­πι­στία.

Οι ερ­γο­λά­βοι δεν είναι άλ­λο­θι, είναι ευ­θύ­νη της διοί­κη­σης να τους ελέγ­ξει

Το 2025 ανέ­δει­ξε ένα πρό­βλη­μα που δεν λύ­νε­ται με ανα­θέ­σεις, λύ­νε­ται με διοί­κη­ση. Η ερ­γο­λα­βία χωρίς σπον­δυ­λι­κή στήλη. Όταν ο ερ­γο­λά­βος επι­κα­λεί­ται έλ­λει­ψη προ­σω­πι­κού, όταν οι ρυθ­μοί δεν είναι αυτοί που πρέ­πει, όταν οι πα­ρεμ­βά­σεις δεν έχουν διάρ­κεια, η ευ­θύ­νη δεν είναι μόνο του ανα­δό­χου. Είναι της ανα­θέ­του­σας αρχής που δεν επέ­βα­λε ρή­τρες, δεν όρισε σαφή κρι­τή­ρια κα­θη­με­ρι­νής απο­τί­μη­σης, δεν έκανε τον έλεγ­χο τρόπο ζωής.

Η πόλη χρειά­ζε­ται ένα δια­φο­ρε­τι­κό μο­ντέ­λο. Ένα μο­ντέ­λο που δεν βο­λεύ­ε­ται στη νο­μι­μό­τη­τα ως άλ­λο­θι, αλλά απαι­τεί απο­τέ­λε­σμα ως υπο­χρέ­ω­ση. Και αυτό δεν είναι νο­μι­κι­σμός, είναι διοί­κη­ση. Είναι η βα­σι­κή συν­θή­κη για να γίνει η Ρόδος λει­τουρ­γι­κή και όχι μια πόλη που δια­χει­ρί­ζε­ται την ει­κό­να της.

Η σύ­γκρου­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια δεν βελ­τί­ω­σε τη ζωή κα­νε­νός, απλώς αύ­ξη­σε τον θό­ρυ­βο

Σε ένα νησί που χρειά­ζε­ται έργα, χρη­μα­το­δο­τή­σεις, συ­ντο­νι­σμό και κοινό σχε­δια­σμό, η σύ­γκρου­ση Δήμου και Πε­ρι­φέ­ρειας είναι πο­λυ­τέ­λεια, και μά­λι­στα ακρι­βή. Οι τρι­βές με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και προ­σω­πι­κά με τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο μπο­ρεί να βο­λεύ­ουν επι­κοι­νω­νια­κά κά­ποιες στιγ­μές, μπο­ρεί να δί­νουν μια ψευ­δαί­σθη­ση πυγ­μής, αλλά δεν φτιά­χνουν τί­πο­τα.

Η κοι­νω­νία δεν θέλει να βλέ­πει θε­σμούς να τσα­κώ­νο­νται. Θέλει να βλέ­πει θε­σμούς να συ­νερ­γά­ζο­νται. Και όταν δεν το βλέ­πει, κα­τα­λα­βαί­νει ότι χά­νο­νται ευ­και­ρί­ες. Χά­νο­νται χρό­νοι. Χά­νο­νται χρη­μα­το­δο­τή­σεις. Χά­νε­ται ρυθ­μός.

Ο ίδιος ο δή­μαρ­χος σε δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις έχει πει ότι δεν έχει διά­θε­ση να μπει σε λο­γι­κές αντι­πα­ρά­θε­σης και ότι η συ­νερ­γα­σία είναι απα­ραί­τη­τη. Το 2026 αυτό πρέ­πει να γίνει πράξη, όχι φράση. Πρέ­πει να κλεί­σει το μέ­τω­πο μια και καλή. Με συ­νεν­νό­η­ση, με κοι­νές προ­τε­ραιό­τη­τες, με κα­θα­ρές γέ­φυ­ρες. Κι αν χρεια­στεί, με πο­λι­τι­κή γεν­ναιό­τη­τα, γιατί δεν είναι αδυ­να­μία να συ­νερ­γά­ζε­σαι, είναι ωρι­μό­τη­τα.

Η Ρόδος δεν έχει ανά­γκη από πο­λι­τι­κούς τσα­μπου­κά­δες. Έχει ανά­γκη από έργο. Όποιος επι­μέ­νει να πουλά έντα­ση ως απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τα, κο­ροϊ­δεύ­ει τον κόσμο, και ο κό­σμος στη Ρόδο, στο τέλος του 2025, δεν δεί­χνει πια διά­θε­ση να του κά­νουν μά­θη­μα υπο­μο­νής.

Ο ανα­σχη­μα­τι­σμός του Ια­νουα­ρί­ου είναι το τεστ που δεν επι­τρέ­πε­ται να χαθεί

Το πρώτο 10ήμερο του Ια­νουα­ρί­ου 2026 λήγει η θη­τεία των αντι­δη­μάρ­χων. Αυτό δεν είναι απλή τυ­πι­κή ημε­ρο­μη­νία. Είναι θε­σμι­κό πα­ρά­θυ­ρο. Είναι η στιγ­μή που η δη­μο­τι­κή αρχή μπο­ρεί να κάνει πραγ­μα­τι­κή επα­νεκ­κί­νη­ση ή να επι­βε­βαιώ­σει ότι απλώς ανα­κυ­κλώ­νει ρό­λους για να αλ­λά­ξει το κλίμα χωρίς να αλ­λά­ξει ουσία.

Οι πλη­ρο­φο­ρί­ες για με­τα­κι­νή­σεις σε κρί­σι­μα χαρ­το­φυ­λά­κια δεν αφο­ρούν κου­τσο­μπο­λιό εξου­σί­ας. Αφο­ρούν στην καρ­διά του προ­βλή­μα­τος. Στη ΔΕΥΑΡ, στα Τε­χνι­κά Έργα, στις Υπο­δο­μές, στην κυ­κλι­κή οι­κο­νο­μία, στο πρά­σι­νο. Όλα αυτά είναι οι το­μείς που κρί­νουν την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα και άρα την αξιο­πι­στία.

Το θέμα δεν είναι αν θα γί­νουν οι με­τα­κι­νή­σεις όπως ακού­γο­νται και φη­μο­λο­γού­νται… Το θέμα είναι τι θα ση­μά­νουν. Η Ρόδος δεν αντέ­χει ανα­σχη­μα­τι­σμό βι­τρί­νας. Δεν αντέ­χει ένα παι­χνί­δι με κα­ρέ­κλες, όπου το μόνο που αλ­λά­ζει είναι ο τί­τλος. Χρειά­ζε­ται δο­μι­κή αλ­λα­γή, με με­τα­φο­ρά βά­ρους σε πρό­σω­πα που έχουν τε­χνο­κρα­τι­κό απο­τύ­πω­μα και πραγ­μα­τι­κή σχέση με τη δια­χεί­ρι­ση έργων. Χρειά­ζε­ται ένα σχήμα που να μπο­ρεί να επι­βά­λει ρυθμό.

Και επει­δή η διοί­κη­ση είναι συλ­λο­γι­κή, ο ανα­σχη­μα­τι­σμός πρέ­πει να στεί­λει μή­νυ­μα και προς τα μέσα. Ότι η εποχή της χα­λα­ρής ευ­θύ­νης τε­λεί­ω­σε. Ότι όποιος δεν απο­δί­δει, με­τα­κι­νεί­ται. Ότι η δη­μό­σια ει­κό­να δεν θα σώζει την επι­χει­ρη­σια­κή απο­τυ­χία. Ότι θα υπάρ­χουν στό­χοι και θα κρί­νε­ται η επί­τευ­ξή τους.

Ο ανα­σχη­μα­τι­σμός λοι­πόν πρέ­πει να είναι και πο­λι­τι­κή και επι­χει­ρη­σια­κή απά­ντη­ση. Να πει στην κοι­νω­νία, κα­τα­λά­βα­με τι δεν δού­λε­ψε, αλ­λά­ζου­με μο­ντέ­λο, αλ­λά­ζου­με ρυθμό, αλ­λά­ζου­με έλεγ­χο.

Τι πρέ­πει να γίνει το 2026 για να μη χαθεί ορι­στι­κά το παι­χνί­δι

Η στρο­φή που χρειά­ζε­ται η δη­μο­τι­κή αρχή δεν είναι φι­λο­σο­φι­κή. Είναι πρα­κτι­κή και με­τρή­σι­μη.

Πρώ­τον, η κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα πρέ­πει να γίνει ο από­λυ­τος πυ­ρή­νας. Ασφαλ­το­στρώ­σεις σε πρό­γραμ­μα, όχι κατά πε­ρί­πτω­ση. Πε­ζο­δρό­μια με προ­τε­ραιό­τη­τα σε ση­μεία υψη­λής κί­νη­σης και επι­κιν­δυ­νό­τη­τας. Οδο­φω­τι­σμός με χαρ­το­γρά­φη­ση σκο­τει­νών ζωνών και άμεση απο­κα­τά­στα­ση. Πρά­σι­νο με στα­θε­ρό ρυθμό ερ­γα­σιών που να φαί­νε­ται πα­ντού, όχι μόνο σε φω­το­γρα­φί­ες ενός πάρ­κου. Κα­θα­ριό­τη­τα με ανα­σχε­δια­σμό δρο­μο­λο­γί­ων στην αιχμή και με βάρ­διες που αντα­πο­κρί­νο­νται στο πραγ­μα­τι­κό φορ­τίο, ει­δι­κά όταν η πόλη πιέ­ζε­ται από του­ρι­στι­κή κί­νη­ση που έχει με­τα­βά­λει τα δε­δο­μέ­να.

Δεύ­τε­ρον, η δια­χεί­ρι­ση ερ­γο­λά­βων πρέ­πει να γίνει υπό­θε­ση μη­δε­νι­κής ανο­χής. Ο ανά­δο­χος που δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις συμ­βα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις δεν θα παίρ­νει χρόνο, θα παίρ­νει ρήτρα. Ο ανά­δο­χος που δεν έχει προ­σω­πι­κό δεν θα έχει δι­καιο­λο­γία, θα έχει συ­νέ­πεια. Και το ση­μα­ντι­κό­τε­ρο, θα υπάρ­χει έλεγ­χος στο πεδίο που θα απο­τυ­πώ­νε­ται, με δη­μό­σια ει­κό­να προ­ό­δου, πριν και μετά, ανά γει­το­νιά, ώστε να τε­λειώ­σει η αί­σθη­ση ότι όλα γί­νο­νται στα θολά.

Τρί­τον, η απο­κα­τά­στα­ση σχέ­σε­ων με την Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου πρέ­πει να γίνει με τρόπο ορι­στι­κό. Ο δή­μαρ­χος Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης οφεί­λει να αφή­σει πίσω του το δη­μό­σιο νεύρο και να πε­ρά­σει σε συ­ντε­ταγ­μέ­νη συ­νερ­γα­σία. Η Ρόδος δεν μπο­ρεί να κι­νεί­ται με θε­σμι­κό αντα­γω­νι­σμό. Μπο­ρεί να κι­νεί­ται μόνο με θε­σμι­κό συ­ντο­νι­σμό.

Η αιχμή του απο­λο­γι­σμού και η μο­να­δι­κή ελ­πί­δα

Η αιχμή είναι ότι το 2025 η δη­μο­τι­κή αρχή έχασε τη μάχη της κα­θη­με­ρι­νό­τη­τας σε επί­πε­δο ει­κό­νας και αί­σθη­σης απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τας, ενώ ταυ­τό­χρο­να επέ­τρε­ψε να γεν­νη­θεί η αί­σθη­ση ότι τα με­γά­λα ποσά δεν με­τα­φρά­ζο­νται σε με­γά­λο απο­τέ­λε­σμα. Κι όταν αυτή η αί­σθη­ση πα­γιώ­νε­ται, δεν ανα­τρέ­πε­ται με λόγια, ανα­τρέ­πε­ται μόνο με δου­λειά.

Η ελ­πί­δα είναι ότι υπάρ­χει ακόμα χρό­νος, αλλά όχι πολύς. Ο Ια­νουά­ριος του 2026 με τον ανα­σχη­μα­τι­σμό είναι η τε­λευ­ταία κα­θα­ρή ευ­και­ρία για να δεί­ξει ο δή­μαρ­χος ότι αντι­λή­φθη­κε το μή­νυ­μα. Ότι δεν αρκεί να υπε­ρα­σπί­ζε­ται επι­λο­γές, πρέ­πει να διορ­θώ­νει αδυ­να­μί­ες. Ότι δεν αρκεί να εξη­γεί γιατί κάτι δυ­σκο­λεύ­ει, πρέ­πει να το κάνει να δου­λεύ­ει. Ότι δεν αρκεί να μιλά για σχέ­διο, πρέ­πει να το βλέ­πει ο πο­λί­της στο πε­ζο­δρό­μιό του.

Αν το 2026 ξε­κι­νή­σει με δο­μι­κές αλ­λα­γές, με σαφή στό­χευ­ση έργων, με χρο­νο­δια­γράμ­μα­τα και δεί­κτες από­δο­σης, με αυ­στη­ρή επι­βο­λή συμ­βά­σε­ων στους ανα­δό­χους και με ορι­στι­κή ει­ρή­νη και συ­νερ­γα­σί­ας με την Πε­ρι­φέ­ρεια, τότε η διοί­κη­ση μπο­ρεί να αρ­χί­σει να επι­στρέ­φει σε κάτι που σή­με­ρα μοιά­ζει χα­μέ­νο, την αξιο­πι­στία της.

Αν όμως συ­νε­χί­σει με τις ίδιες συ­νή­θειες, με με­γα­λο­στο­μί­ες, με πο­λι­τι­κούς τσα­μπου­κά­δες και με επι­κοι­νω­νια­κά πυ­ρο­τε­χνή­μα­τα, τότε το 2025 δεν θα είναι απλώς μια κακή χρο­νιά. Θα είναι η χρο­νιά που προ­α­νήγ­γει­λε την πο­λι­τι­κή απο­σύν­δε­ση της κοι­νω­νί­ας από τη διοί­κη­ση.

Αν ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης θέλει να δια­σώ­σει την αξιο­πι­στία της δη­μο­τι­κής αρχής, το 2026 πρέ­πει να είναι χρο­νιά σιω­πη­λής δου­λειάς και θο­ρυ­βώ­δους απο­τε­λέ­σμα­τος. Σιω­πη­λής δου­λειάς γιατί δεν χρειά­ζε­ται άλλο πο­λι­τι­κό θέ­α­τρο. Θο­ρυ­βώ­δους απο­τε­λέ­σμα­τος γιατί τα έργα, όταν είναι πραγ­μα­τι­κά, ακού­γο­νται χωρίς μι­κρό­φω­νο.

Αν αυτά γί­νουν, τότε το 2026 μπο­ρεί να είναι η χρο­νιά που η πόλη θα ξα­να­δεί τη δια­φο­ρά. Και μαζί με τη δια­φο­ρά, θα επι­στρέ­ψει και η εμπι­στο­σύ­νη, όχι ως σύν­θη­μα, αλλά ως κα­θη­με­ρι­νή εμπει­ρία.