Απολογισμός 2025 και στοίχημα επανεκκίνησης στη Ρόδο • Ο Αλέξανδρος Κολιάδης καλείται να γυρίσει σελίδα το 2026 με έργο στην καθημερινότητα, αυστηρό έλεγχο εργολάβων και οριστική αποκατάσταση σχέσεων με τον Γιώργο Χατζημάρκο και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου
Η Ρόδος κλείνει το 2025 με ένα αίσθημα που δεν καμουφλάρεται, ακόμα κι όταν η πολιτική επιμένει να το ντύνει με διατυπώσεις. Είναι το αίσθημα ότι η πόλη άκουσε πολλά, πλήρωσε πολλά, περίμενε πολλά, αλλά είδε λιγότερα από όσα της αναλογούν. Και αυτό, στην αυτοδιοίκηση, μεταφράζεται σε κάτι πιο σκληρό από την γκρίνια. Μεταφράζεται σε φθορά αξιοπιστίας.
Η δημοτική αρχή του Δήμου Ρόδου, με δήμαρχο τον Αλέξανδρο Κολιάδη, δοκιμάστηκε στη βάση κάθε διοίκησης, στην καθημερινότητα. Εκεί που δεν υπάρχουν δικαιολογίες, ούτε περιθώριο για επιδείξεις. Και το συμπέρασμα που σχηματίστηκε σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης είναι ότι η επικοινωνιακού τύπου διαχείριση των προβλημάτων γύρισε μπούμερανγκ. Όταν οι δρόμοι είναι γεμάτοι φθορές, όταν τα πεζοδρόμια δεν είναι ασφαλή, όταν ο οδοφωτισμός δεν καλύπτει τη λειτουργική ανάγκη, όταν το πράσινο δεν αποτυπώνει τα συμβατικά μεγέθη που ανακοινώνονται, όταν η καθαριότητα δεν έχει την εικόνα που δικαιολογούν τα ποσά, τότε το δελτίο τύπου δεν διορθώνει την εμπειρία του πολίτη. Την εξοργίζει.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι υπάρχουν προβλήματα. Τα προβλήματα στη Ρόδο είναι διαχρονικά, όπως αναγνωρίστηκε και δημόσια από τον ίδιο τον δήμαρχο, που μίλησε για παράπονα πολλά και συχνά δικαιολογημένα και για μια διοίκηση που δίνει εξετάσεις κάθε μέρα. Το ανησυχητικό είναι ότι το 2025 η διοίκηση δεν κατάφερε να επιβάλει ρυθμό και αίσθηση ελέγχου στα βασικά. Αντί να μειώνεται η απόσταση ανάμεσα στο κόστος και στο αποτέλεσμα, μεγάλωσε. Και αυτή η απόσταση είναι το πραγματικό πολιτικό ρήγμα.
Και όταν αυτή η εικόνα συνοδεύεται από μεγαλοστομίες, πολιτικούς τσαμπουκάδες και δημόσιες μάχες με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, η ζημιά διπλασιάζεται. Διότι ο πολίτης δεν μετρά τη διοίκηση με τις κορώνες. Τη μετρά με το αν μπορεί να περπατήσει χωρίς να σκοντάψει, με το αν η γειτονιά του καθαρίζει στην ώρα της, με το αν η πόλη λειτουργεί σαν διεθνής προορισμός και σαν αξιοπρεπές σπίτι για τους μόνιμους κατοίκους.
Το 2026 έρχεται λοιπόν σαν χρονιά υποχρεωτικής στροφής. Όχι ως ευχή, αλλά ως αναγκαιότητα. Η Ρόδος δεν αντέχει άλλον έναν χρόνο που θα εξαντληθεί σε διαχείριση εντυπώσεων.
Τα ανταποδοτικά τέλη έγιναν πολιτικός βρόχος γιατί δεν επιστρέφουν ως υπηρεσία
Το 2025 η κοινωνία της Ρόδου δεν μπήκε απλώς σε κλίμα κριτικής. Μπήκε σε κλίμα αμφισβήτησης για την ανταποδοτικότητα των τελών. Και αυτή η αμφισβήτηση δεν είναι θεωρητική. Είναι βιωματική.
Ανταποδοτικό σημαίνει πληρώνω και κάτι γυρίζει πίσω στην πόρτα μου σε ορατό χρόνο και με ορατό αποτέλεσμα. Όταν ο κάτοικος βλέπει λογαριασμούς να φουσκώνουν και την πόλη να στενάζει, η έννοια ανταπόδοση ακυρώνεται. Και όταν ακυρώνεται, ακυρώνεται μαζί της και η βασική σχέση εμπιστοσύνης με τη διοίκηση.
Στο πράσινο, παρουσιάστηκε έργο συντήρησης και ανάπλασης ύψους 748.012,64 €, με αντικείμενο φυτεύσεις, αρδευτικά, ανανεώσεις θάμνων και εξοπλισμό 314.657,44 € και κλαδεύσεις, απομακρύνσεις και διαχείριση κόμης 433.355,20 €. Αυτό το μέγεθος σε μια πόλη σαν τη Ρόδο θα έπρεπε να φαίνεται παντού. Στις νησίδες, στα πάρκα, στις πλατείες, στις γειτονιές, στα σημεία που σήμερα δίνουν αίσθηση εγκατάλειψης. Αντί γι’ αυτό, η δημόσια συζήτηση έφτασε να ακουμπά το εξοργιστικό, έλλειψη προσωπικού του αναδόχου.
Στην καθαριότητα, τα μεγέθη είναι ακόμα πιο βαριά. Πενταετής σύμβαση 74.179.423,74 € με ΦΠΑ, με δικαίωμα προαίρεσης έως 89.015.308,50 €. Το πακέτο περιλαμβάνει τα πάντα, σύμμεικτα, ανακύκλωση, οργανικά, ογκώδη, πλύση κάδων, μηχανοκίνητο και χειρωνακτικό καθαρισμό. Σε μια πόλη με περίπου 5.350 κάδους σύμμεικτων και 50 υπόγειους και 1.780 μπλε κάδους, το αποτέλεσμα θα έπρεπε να είναι στοιχειωδώς καθαρή εικόνα, όχι σημεία που θυμίζουν πρόχειρες χωματερές.
Όταν πληρώνεις καθαριότητα σαν χρυσό, δεν μπορείς να την παραλαμβάνεις σαν χαλκό. Κι όμως, αυτό ακριβώς είναι που νιώθει ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Κι αυτή η αίσθηση είναι πολιτικά καταδικαστική αν δεν ανατραπεί γρήγορα.
Οι δρόμοι και τα πεζοδρόμια έγιναν ο καθρέφτης της διοίκησης
Το οδόστρωμα από την Ακαντιά μέχρι το κέντρο, από το πάρκο της Δημοκρατίας μέχρι την πλατεία Ελευθερίας, οι κυβόλιθοι στο κέντρο της πόλης, τα μπαλώματα, οι επιφάνειες που φθείρονται γρήγορα, τα σημεία που μετατρέπουν μια απλή διαδρομή σε δοκιμασία, δεν είναι απλώς τεχνικό ζήτημα. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Δείχνει επιδιόρθωση χωρίς επιμονή στην ποιότητα, δείχνει έργα που δεν επιβλέπονται όπως πρέπει, δείχνει ότι η πόλη αντιμετωπίζεται σαν να μπορεί να ζει με προσωρινότητες.
Τα πεζοδρόμια είναι ακόμα πιο αμείλικτος δείκτης. Σπασμένες πλάκες, εμπόδια, ράμπες που στα χαρτιά υπάρχουν και στην πράξη μοιάζουν με άσκηση ισορροπίας. Όταν ο δημότης βλέπει αυτά, δεν τον ενδιαφέρει ποιος φταίει. Τον ενδιαφέρει ότι δεν λύνεται. Και αν δεν λύνεται, συμπεραίνει ότι δεν υπάρχει ικανότητα ή βούληση, άρα δεν υπάρχει αξιοπιστία.
Οι εργολάβοι δεν είναι άλλοθι, είναι ευθύνη της διοίκησης να τους ελέγξει
Το 2025 ανέδειξε ένα πρόβλημα που δεν λύνεται με αναθέσεις, λύνεται με διοίκηση. Η εργολαβία χωρίς σπονδυλική στήλη. Όταν ο εργολάβος επικαλείται έλλειψη προσωπικού, όταν οι ρυθμοί δεν είναι αυτοί που πρέπει, όταν οι παρεμβάσεις δεν έχουν διάρκεια, η ευθύνη δεν είναι μόνο του αναδόχου. Είναι της αναθέτουσας αρχής που δεν επέβαλε ρήτρες, δεν όρισε σαφή κριτήρια καθημερινής αποτίμησης, δεν έκανε τον έλεγχο τρόπο ζωής.
Η πόλη χρειάζεται ένα διαφορετικό μοντέλο. Ένα μοντέλο που δεν βολεύεται στη νομιμότητα ως άλλοθι, αλλά απαιτεί αποτέλεσμα ως υποχρέωση. Και αυτό δεν είναι νομικισμός, είναι διοίκηση. Είναι η βασική συνθήκη για να γίνει η Ρόδος λειτουργική και όχι μια πόλη που διαχειρίζεται την εικόνα της.
Η σύγκρουση με την Περιφέρεια δεν βελτίωσε τη ζωή κανενός, απλώς αύξησε τον θόρυβο
Σε ένα νησί που χρειάζεται έργα, χρηματοδοτήσεις, συντονισμό και κοινό σχεδιασμό, η σύγκρουση Δήμου και Περιφέρειας είναι πολυτέλεια, και μάλιστα ακριβή. Οι τριβές με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και προσωπικά με τον περιφερειάρχη Γιώργο Χατζημάρκο μπορεί να βολεύουν επικοινωνιακά κάποιες στιγμές, μπορεί να δίνουν μια ψευδαίσθηση πυγμής, αλλά δεν φτιάχνουν τίποτα.
Η κοινωνία δεν θέλει να βλέπει θεσμούς να τσακώνονται. Θέλει να βλέπει θεσμούς να συνεργάζονται. Και όταν δεν το βλέπει, καταλαβαίνει ότι χάνονται ευκαιρίες. Χάνονται χρόνοι. Χάνονται χρηματοδοτήσεις. Χάνεται ρυθμός.
Ο ίδιος ο δήμαρχος σε δημόσιες τοποθετήσεις έχει πει ότι δεν έχει διάθεση να μπει σε λογικές αντιπαράθεσης και ότι η συνεργασία είναι απαραίτητη. Το 2026 αυτό πρέπει να γίνει πράξη, όχι φράση. Πρέπει να κλείσει το μέτωπο μια και καλή. Με συνεννόηση, με κοινές προτεραιότητες, με καθαρές γέφυρες. Κι αν χρειαστεί, με πολιτική γενναιότητα, γιατί δεν είναι αδυναμία να συνεργάζεσαι, είναι ωριμότητα.
Η Ρόδος δεν έχει ανάγκη από πολιτικούς τσαμπουκάδες. Έχει ανάγκη από έργο. Όποιος επιμένει να πουλά ένταση ως αποτελεσματικότητα, κοροϊδεύει τον κόσμο, και ο κόσμος στη Ρόδο, στο τέλος του 2025, δεν δείχνει πια διάθεση να του κάνουν μάθημα υπομονής.
Ο ανασχηματισμός του Ιανουαρίου είναι το τεστ που δεν επιτρέπεται να χαθεί
Το πρώτο 10ήμερο του Ιανουαρίου 2026 λήγει η θητεία των αντιδημάρχων. Αυτό δεν είναι απλή τυπική ημερομηνία. Είναι θεσμικό παράθυρο. Είναι η στιγμή που η δημοτική αρχή μπορεί να κάνει πραγματική επανεκκίνηση ή να επιβεβαιώσει ότι απλώς ανακυκλώνει ρόλους για να αλλάξει το κλίμα χωρίς να αλλάξει ουσία.
Οι πληροφορίες για μετακινήσεις σε κρίσιμα χαρτοφυλάκια δεν αφορούν κουτσομπολιό εξουσίας. Αφορούν στην καρδιά του προβλήματος. Στη ΔΕΥΑΡ, στα Τεχνικά Έργα, στις Υποδομές, στην κυκλική οικονομία, στο πράσινο. Όλα αυτά είναι οι τομείς που κρίνουν την καθημερινότητα και άρα την αξιοπιστία.
Το θέμα δεν είναι αν θα γίνουν οι μετακινήσεις όπως ακούγονται και φημολογούνται… Το θέμα είναι τι θα σημάνουν. Η Ρόδος δεν αντέχει ανασχηματισμό βιτρίνας. Δεν αντέχει ένα παιχνίδι με καρέκλες, όπου το μόνο που αλλάζει είναι ο τίτλος. Χρειάζεται δομική αλλαγή, με μεταφορά βάρους σε πρόσωπα που έχουν τεχνοκρατικό αποτύπωμα και πραγματική σχέση με τη διαχείριση έργων. Χρειάζεται ένα σχήμα που να μπορεί να επιβάλει ρυθμό.
Και επειδή η διοίκηση είναι συλλογική, ο ανασχηματισμός πρέπει να στείλει μήνυμα και προς τα μέσα. Ότι η εποχή της χαλαρής ευθύνης τελείωσε. Ότι όποιος δεν αποδίδει, μετακινείται. Ότι η δημόσια εικόνα δεν θα σώζει την επιχειρησιακή αποτυχία. Ότι θα υπάρχουν στόχοι και θα κρίνεται η επίτευξή τους.
Ο ανασχηματισμός λοιπόν πρέπει να είναι και πολιτική και επιχειρησιακή απάντηση. Να πει στην κοινωνία, καταλάβαμε τι δεν δούλεψε, αλλάζουμε μοντέλο, αλλάζουμε ρυθμό, αλλάζουμε έλεγχο.
Τι πρέπει να γίνει το 2026 για να μη χαθεί οριστικά το παιχνίδι
Η στροφή που χρειάζεται η δημοτική αρχή δεν είναι φιλοσοφική. Είναι πρακτική και μετρήσιμη.
Πρώτον, η καθημερινότητα πρέπει να γίνει ο απόλυτος πυρήνας. Ασφαλτοστρώσεις σε πρόγραμμα, όχι κατά περίπτωση. Πεζοδρόμια με προτεραιότητα σε σημεία υψηλής κίνησης και επικινδυνότητας. Οδοφωτισμός με χαρτογράφηση σκοτεινών ζωνών και άμεση αποκατάσταση. Πράσινο με σταθερό ρυθμό εργασιών που να φαίνεται παντού, όχι μόνο σε φωτογραφίες ενός πάρκου. Καθαριότητα με ανασχεδιασμό δρομολογίων στην αιχμή και με βάρδιες που ανταποκρίνονται στο πραγματικό φορτίο, ειδικά όταν η πόλη πιέζεται από τουριστική κίνηση που έχει μεταβάλει τα δεδομένα.
Δεύτερον, η διαχείριση εργολάβων πρέπει να γίνει υπόθεση μηδενικής ανοχής. Ο ανάδοχος που δεν ανταποκρίνεται στις συμβατικές υποχρεώσεις δεν θα παίρνει χρόνο, θα παίρνει ρήτρα. Ο ανάδοχος που δεν έχει προσωπικό δεν θα έχει δικαιολογία, θα έχει συνέπεια. Και το σημαντικότερο, θα υπάρχει έλεγχος στο πεδίο που θα αποτυπώνεται, με δημόσια εικόνα προόδου, πριν και μετά, ανά γειτονιά, ώστε να τελειώσει η αίσθηση ότι όλα γίνονται στα θολά.
Τρίτον, η αποκατάσταση σχέσεων με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου πρέπει να γίνει με τρόπο οριστικό. Ο δήμαρχος Αλέξανδρος Κολιάδης οφείλει να αφήσει πίσω του το δημόσιο νεύρο και να περάσει σε συντεταγμένη συνεργασία. Η Ρόδος δεν μπορεί να κινείται με θεσμικό ανταγωνισμό. Μπορεί να κινείται μόνο με θεσμικό συντονισμό.
Η αιχμή του απολογισμού και η μοναδική ελπίδα
Η αιχμή είναι ότι το 2025 η δημοτική αρχή έχασε τη μάχη της καθημερινότητας σε επίπεδο εικόνας και αίσθησης αποτελεσματικότητας, ενώ ταυτόχρονα επέτρεψε να γεννηθεί η αίσθηση ότι τα μεγάλα ποσά δεν μεταφράζονται σε μεγάλο αποτέλεσμα. Κι όταν αυτή η αίσθηση παγιώνεται, δεν ανατρέπεται με λόγια, ανατρέπεται μόνο με δουλειά.
Η ελπίδα είναι ότι υπάρχει ακόμα χρόνος, αλλά όχι πολύς. Ο Ιανουάριος του 2026 με τον ανασχηματισμό είναι η τελευταία καθαρή ευκαιρία για να δείξει ο δήμαρχος ότι αντιλήφθηκε το μήνυμα. Ότι δεν αρκεί να υπερασπίζεται επιλογές, πρέπει να διορθώνει αδυναμίες. Ότι δεν αρκεί να εξηγεί γιατί κάτι δυσκολεύει, πρέπει να το κάνει να δουλεύει. Ότι δεν αρκεί να μιλά για σχέδιο, πρέπει να το βλέπει ο πολίτης στο πεζοδρόμιό του.
Αν το 2026 ξεκινήσει με δομικές αλλαγές, με σαφή στόχευση έργων, με χρονοδιαγράμματα και δείκτες απόδοσης, με αυστηρή επιβολή συμβάσεων στους αναδόχους και με οριστική ειρήνη και συνεργασίας με την Περιφέρεια, τότε η διοίκηση μπορεί να αρχίσει να επιστρέφει σε κάτι που σήμερα μοιάζει χαμένο, την αξιοπιστία της.
Αν όμως συνεχίσει με τις ίδιες συνήθειες, με μεγαλοστομίες, με πολιτικούς τσαμπουκάδες και με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, τότε το 2025 δεν θα είναι απλώς μια κακή χρονιά. Θα είναι η χρονιά που προανήγγειλε την πολιτική αποσύνδεση της κοινωνίας από τη διοίκηση.
Αν ο Αλέξανδρος Κολιάδης θέλει να διασώσει την αξιοπιστία της δημοτικής αρχής, το 2026 πρέπει να είναι χρονιά σιωπηλής δουλειάς και θορυβώδους αποτελέσματος. Σιωπηλής δουλειάς γιατί δεν χρειάζεται άλλο πολιτικό θέατρο. Θορυβώδους αποτελέσματος γιατί τα έργα, όταν είναι πραγματικά, ακούγονται χωρίς μικρόφωνο.
Αν αυτά γίνουν, τότε το 2026 μπορεί να είναι η χρονιά που η πόλη θα ξαναδεί τη διαφορά. Και μαζί με τη διαφορά, θα επιστρέψει και η εμπιστοσύνη, όχι ως σύνθημα, αλλά ως καθημερινή εμπειρία.
