Θανάσιμη πρόσκρουση δικύκλου σε ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ στην Ασγούρου με θύμα τον Θανάση Αγγελή

Ενα θανα­τη­φόρο τροχαίο και το πένθος που απλώ­νε­ται πέρα από μια οικο­γέ­νεια –  Ελαφρά τραυ­μα­τι­σμέ­νος 15χρονος συγ­γε­νής που επέ­βαινε στο ίδιο όχημα.

Το πρωί της Δευ­τέ­ρας στη Ρόδο, ένα τροχαίο δυστύ­χημα στην περιοχή Ασγού­ρου έκοψε απότομα το νήμα της ζωής ενός 51χρονου καθη­γητή και βύθισε στο πένθος την τοπική κοι­νω­νία. Ο Θανάσης Αγγελής οδηγός δικύ­κλου έχασε τη ζωή του όταν το όχημα που οδη­γούσε προ­σέ­κρουσε σε ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ, σε ένα συμβάν που μέσα σε ελά­χι­στα δευ­τε­ρό­λε­πτα μετα­τρά­πηκε σε τρα­γω­δία. Στο ίδιο δίκυκλο φέρεται ότι επέ­βαινε και ένας 15χρονος συγ­γε­νής του, ο οποίος τραυ­μα­τί­στηκε ελαφρά.

Η είδηση απλώ­θηκε γρήγορα και πήρε δια­στά­σεις που ξεπερ­νούν το στενό πλαίσιο ενός αστυ­νο­μι­κού δελτίου. Όχι μόνο επειδή οι αρχές εξε­τά­ζουν με προσοχή τις συν­θή­κες του δυστυ­χή­μα­τος, αλλά και επειδή ο άνθρω­πος που χάθηκε φαί­νε­ται ότι είχε έντονη παρου­σία στην κοι­νω­νική και αθλη­τική ζωή του νησιού. Στα κοι­νω­νικά δίκτυα, τα μηνύ­ματα απο­χαι­ρε­τι­σμού υπήρξαν φορ­τι­σμένα, με αρκε­τούς να μιλούν για έναν άνθρωπο που δεν ήταν απλώς ενεργός, αλλά απο­τε­λούσε σημείο ανα­φο­ράς. Ανάμεσα στις ανα­φο­ρές που επα­νέρ­χο­νται με ένταση ξεχω­ρί­ζει μία φράση που συμπυ­κνώ­νει το πώς τον έβλεπαν όσοι τον γνώ­ρι­ζαν: ήταν η ψυχή του Apollon Triathlon Club.

Το χρονικό του δυστυ­χή­μα­τος και η μάχη με τον χρόνο

Σύμφωνα με τα δεδο­μένα που έχουν γίνει γνωστά, το δυστύ­χημα συνέβη όταν το δίκυκλο που οδη­γούσε ο 51χρονος προ­σέ­κρουσε σε ξύλινη κολώνα της ΔΕΗ στην περιοχή Ασγού­ρου. Δια­σώ­στες του ΕΚΑΒ έφθασαν άμεσα στο σημείο και μετέ­φε­ραν τον 51χρονο στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου μέσα σε ελά­χι­στο χρόνο. Παρά την ταχύ­τητα της κινη­το­ποί­η­σης, οι γιατροί δια­πί­στω­σαν τον θάνατό του.

Στο ίδιο όχημα φέρεται ότι επέ­βαινε και ένας 15χρονος συγ­γε­νής του, ο οποίος τραυ­μα­τί­στηκε ελαφρά στο πόδι. Η παρου­σία ανή­λι­κου συνε­πι­βάτη σε θανα­τη­φόρο τροχαίο προ­σθέ­τει μια ιδιαί­τερα βαριά διά­σταση στο περι­στα­τικό, καθώς πέρα από τον σωμα­τικό τραυ­μα­τι­σμό, υπάρχει και το σοκ μιας εμπει­ρίας που δεν είναι εύκολο να περι­γρα­φεί.

Η κοι­νω­νική απο­τύ­πωση ενός ανθρώ­που που ήταν η ψυχή ενός συλ­λό­γου

Παράλ­ληλα με την έρευνα, η απώλεια πήρε άμεσα χαρα­κτήρα συλ­λο­γι­κού πένθους. Στα κοι­νω­νικά δίκτυα, άνθρω­ποι που τον γνώ­ρι­ζαν μίλησαν για έναν άνθρωπο με ιδιαί­τερη παρου­σία, τόσο στην καθη­με­ρι­νό­τητα όσο και στον αθλη­τι­σμό. Η αναφορά ότι ήταν η ψυχή του Apollon Triathlon Club δεν λει­τουρ­γεί ως υπερ­βολή για όσους τον έζησαν από κοντά, αλλά ως συμπύ­κνωση ενός ρόλου που φαί­νε­ται ότι είχε ανα­λά­βει, να εμψυ­χώ­νει, να οργα­νώ­νει, να στη­ρί­ζει, να δίνει ενέρ­γεια σε μια κοι­νό­τητα που βασί­ζε­ται στην αφο­σί­ωση και στη συλ­λο­γική προ­σπά­θεια.

Το απο­χαι­ρε­τι­στή­ριο μήνυμα που απο­τυ­πώ­νει χαρα­κτήρα και κοινές μνήμες

Ανάμεσα στα απο­χαι­ρε­τι­στή­ρια μηνύ­ματα, ξεχω­ρί­ζει εκείνο που δημο­σιεύ­τηκε από τον Νίκο Διακίδη:

«Κρατώ τις ανα­μνή­σεις από την πιο όμορφη περίοδο της ζωής μας.. στην γει­το­νιά, καθη­με­ρινά με την αλάνα μας, τους Κανο­νιέ­ρη­δές μας.. και το πρωί στο σχολείο.. ήσουν σε όλη τη διάρ­κεια της ζωής σου αυτός που μας ενέπνεε ασφά­λεια και σιγου­ριά, με την ηρεμία σου, την επι­μέ­λειά σου και την μεθο­δι­κό­τητα.. Θανάση μου, αδελ­φικέ μου φίλε, σε χαιρετώ με βαθειά στε­νο­χώ­ρια, καθώς φεύγεις από αυτή την ζωή. Θα είσαι πάντα αλη­σμό­νη­τος»

Το μήνυμα αυτό δεν είναι απλώς απο­χαι­ρε­τι­σμός. Είναι ένα στιγ­μιό­τυπο χαρα­κτήρα. Η αναφορά στην ασφά­λεια και τη σιγου­ριά που ενέπνεε, στην ηρεμία, στην επι­μέ­λεια και στη μεθο­δι­κό­τητα, λει­τουρ­γεί σαν περι­γραφή μιας προ­σω­πι­κό­τη­τας που είχε βάρος, όχι με θόρυβο, αλλά με στάση.

Μια τρα­γω­δία που αφήνει πίσω της ερω­τή­ματα και ένα μεγάλο κενό

Καθώς η έρευνα προχωρά, η κοι­νω­νία περι­μέ­νει απα­ντή­σεις για το πώς συνέβη το δυστύ­χημα και αν υπήρξε άλλος παρά­γο­ντας ή άλλο όχημα που επη­ρέ­ασε την πορεία του δικύ­κλου. Όμως η απώλεια έχει ήδη χαρα­χτεί στη μνήμη του νησιού με έναν τρόπο που δεν αλλάζει.

Για την οικο­γέ­νεια, ο χρόνος χωρί­στηκε σε πριν και μετά. Για όσους τον γνώ­ρι­ζαν ως φίλο, ως άνθρωπο της γει­το­νιάς, ως καθη­γητή και ως την ψυχή του Apollon Triathlon Club, το κενό μοιάζει διπλό, γιατί δεν χάθηκε μόνο ένας άνθρω­πος, χάθηκε μια παρου­σία που, όπως δεί­χνουν οι λέξεις των ανθρώ­πων του, έδινε στα­θε­ρό­τητα και έμπνευση σε όσους στέ­κο­νταν γύρω του.