Νέος εσωτερικός κανονισμός βάζει κανόνες φόρτου εργασίας και ψηφιακής λειτουργίας στην Εισαγγελία Εφετών Δωδεκανήσου

Στην πράξη, οι κανο­νι­σμοί εσω­τε­ρι­κής υπη­ρε­σίας δεν είναι απλώς διοι­κη­τικά κείμενα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο μια δικα­στική υπη­ρε­σία μετα­φρά­ζει τον νόμο σε καθη­με­ρινή λει­τουρ­γία, ειδικά σε μια περι­φέ­ρεια όπως η Δωδε­κά­νη­σος όπου οι απο­στά­σεις, οι μετα­κι­νή­σεις, οι πολ­λα­πλές έδρες και ο επο­χι­κός φόρτος μπορούν να πιέσουν το σύστημα στα όριά του. Η απόφαση 53/2025 που δημο­σιεύ­θηκε στο ΦΕΚ Τεύχος Β 6594 απο­τυ­πώ­νει ακριβώς αυτή τη μετά­βαση, μια προ­σπά­θεια να μπουν σαφή όρια, ρόλοι και εργα­λεία ώστε η εισαγ­γε­λική δουλειά να γίνεται πιο προ­βλέ­ψιμα, πιο μετρή­σιμα και πιο ανθε­κτικά απέ­να­ντι στις ανάγκες της νησιω­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Δωδε­κά­νη­σος ως ιδιαί­τερη εισαγ­γε­λική περι­φέ­ρεια

Ο κανο­νι­σμός ξεκινά από μια παρα­δοχή που για τους ανθρώ­πους της περιο­χής είναι αυτο­νό­ητη, αλλά διοι­κη­τικά πρέπει να περι­γρά­φε­ται με ακρί­βεια. Η Εισαγ­γε­λία Εφετών Δωδε­κα­νή­σου έχει έδρα τη Ρόδο και αρμο­διό­τητα που εκτεί­νε­ται στις περι­φε­ρεια­κές ενό­τη­τες Ρόδου και Καρ­πά­θου, καθώς και στις περι­φε­ρεια­κές ενό­τη­τες Κω και Καλύ­μνου, με αναφορά στις αντί­στοι­χες πρω­το­βάθ­μιες εισαγ­γε­λι­κές δομές και τις περι­φε­ρεια­κές έδρες.

Η καρδιά της αλλαγής είναι ο έλεγχος του φόρτου εργα­σίας

Ένα από τα πιο ουσια­στικά σημεία του νέου κει­μέ­νου είναι η ρητή πρό­βλεψη για τον αριθμό δικο­γρα­φιών που χρε­ώ­νο­νται σε μηνιαία βάση σε κάθε εισαγ­γε­λικό λει­τουργό. Ορί­ζε­ται ελά­χι­στο όριο 20 και ανώτατο όριο 50 για δικο­νο­μική επε­ξερ­γα­σία, με στόχο την ισομερή κατα­νομή και τη λει­τουρ­γική ισορ­ρο­πία. Αυτή η πρό­βλεψη, πέρα από τη διοι­κη­τική της διά­σταση, λει­τουρ­γεί και ως έμμεσος μηχα­νι­σμός δια­φά­νειας στο εσω­τε­ρικό της υπη­ρε­σίας, αφού μετα­τρέ­πει τον φόρτο σε μετρή­σιμο μέγεθος και περιο­ρί­ζει τις ακραίες ανι­σό­τη­τες που μπορεί να προ­κύ­πτουν από συγκυ­ρίες, εξει­δι­κεύ­σεις ή πιε­στι­κές προ­τε­ραιό­τη­τες.

Παράλ­ληλα, θεσπί­ζε­ται σύστημα κατά­τα­ξης της δυσκο­λίας κάθε υπό­θε­σης σε κλίμακα 1 έως 5, από τις λιγό­τερο απαι­τη­τι­κές έως τις πιο απαι­τη­τι­κές. Η κλίμακα δεν μένει γενική, αλλά συν­δέ­ε­ται με ενδει­κτικά χαρα­κτη­ρι­στικά, όπως το αν υπάρ­χουν προ­σω­ρινά κρα­τού­με­νοι, αν πρό­κει­ται για ογκώδες απο­δει­κτικό υλικό, αν προ­κύ­πτουν δυσχερή νομικά ζητή­ματα, αν υπάρ­χουν πολλοί κατη­γο­ρού­με­νοι ή αν απαι­τού­νται άμεσες παρε­μπί­πτου­σες προ­τά­σεις και ταχείες εισα­γω­γές στο Συμ­βού­λιο Εφετών. Το σημα­ντικό εδώ είναι ότι η απο­τί­μηση δυσκο­λίας κατα­γρά­φε­ται στο σώμα της δικο­γρα­φίας από τον προϊ­στά­μενο και μπορεί να τρο­πο­ποι­η­θεί στην πορεία, με αιτιο­λο­γη­μένο αίτημα του χει­ρι­στή λει­τουρ­γού και έγκριση του προϊ­στα­μέ­νου. Πρό­κει­ται για μοντέλο που επι­χει­ρεί να ενσω­μα­τώ­σει την πραγ­μα­τι­κό­τητα της εξέ­λι­ξης μιας ποι­νι­κής υπό­θε­σης, όπου η δυσκο­λία συχνά απο­κα­λύ­πτε­ται στα­διακά και όχι από την πρώτη ανά­γνωση.

Ρόλος διεύ­θυν­σης και εσω­τε­ρι­κής επο­πτείας

Ο κανο­νι­σμός περι­γρά­φει με έμφαση ότι η εισαγ­γε­λική αρχή είναι ενιαία και αδιαί­ρετη, με απο­στολή την τήρηση της νομι­μό­τη­τας, την προ­στα­σία του πολίτη και τη δια­φύ­λαξη της δημό­σιας τάξης. Σε αυτό το πλαίσιο, ο προϊ­στά­με­νος της υπη­ρε­σίας αποκτά κεντρικό ρόλο στη ρύθμιση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, από τον καθο­ρι­σμό υπη­ρε­σιών γρα­φείου και ακρο­α­τη­ρίων έως την ανάθεση ειδικών καθη­κό­ντων, την επο­πτεία της γραμ­μα­τείας και τη δια­χεί­ριση αδειών και διοι­κη­τι­κών πράξεων που επη­ρε­ά­ζουν τη λει­τουρ­γία.

Η γραμ­μα­τεία ως μηχανή της καθη­με­ρι­νής δικαιο­σύ­νης

Στο νέο κείμενο ξεχω­ρί­ζει η λεπτο­με­ρής δομή της γραμ­μα­τείας. Περι­γρά­φε­ται ότι αντι­στοι­χεί σε Διεύ­θυνση και λαμ­βά­νο­νται υπόψη οι υφι­στά­με­νες οργα­νι­κές θέσεις, 6 γραμ­μα­τείς, εκ των οποίων 1 προϊ­στά­με­νος Διεύ­θυν­σης, 1 θέση ΤΕ πλη­ρο­φο­ρι­κής που χαρα­κτη­ρί­ζε­ται κενή, και 2 επι­με­λη­τές δικα­στη­ρίων. Η γραμ­μα­τεία συγκρο­τεί­ται με Διεύ­θυνση, στην οποία υπά­γο­νται απευ­θείας 2 γραφεία, το Γραφείο Μηχα­νορ­γά­νω­σης και Πλη­ρο­φο­ρι­κής και το Γραφείο Έρευνας και Νομο­λο­γίας, καθώς και 1 Τμήμα που συγκε­ντρώ­νει κρί­σι­μες λει­τουρ­γίες όπως πρω­τό­κολλο, εκδό­σεις, δικα­στι­κές συν­δρο­μές, ευρω­παϊκά εντάλ­ματα σύλ­λη­ψης, εκτέ­λεση και προσ­διο­ρι­σμό.

Πλη­ρο­φο­ρική και κυβερ­νο­α­σφά­λεια μπαί­νουν στον κανο­νι­σμό

Εδώ υπάρχει μια από τις πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές μετα­το­πί­σεις. Το Γραφείο Μηχα­νορ­γά­νω­σης και Πλη­ρο­φο­ρι­κής δεν εμφα­νί­ζε­ται ως απλή τεχνική υπο­στή­ριξη, αλλά ως κεντρι­κός κόμβος για κατα­χω­ρή­σεις σε πλατ­φόρ­μες, αναρ­τή­σεις σε ψηφια­κές πύλες, δια­χεί­ριση ηλε­κτρο­νι­κών δια­δι­κα­σιών, υπο­στή­ριξη υπο­δο­μών, στα­τι­στικά, ακόμα και για μελ­λο­ντική λει­τουρ­γία του συστή­μα­τος του Υπουρ­γείου Δικαιο­σύ­νης που ανα­φέ­ρε­ται ως ΣΟΛΩΝ, καθώς και για τη σύνδεση με το ΣΥΖΕΥΞΙΣ. Το πιο ηχηρό σημείο είναι η ρητή πρό­βλεψη για οργά­νωση άμυνας των συστη­μά­των από κυβερ­νο­ε­πι­θέ­σεις, που δείχνει ότι η ασφά­λεια πλη­ρο­φο­ριών αντι­με­τω­πί­ζε­ται πλέον ως θεσμική ανάγκη και όχι ως τεχνική λεπτο­μέ­ρεια.

Ταυ­τό­χρονα, η επι­σή­μανση ότι η θέση ΤΕ πλη­ρο­φο­ρι­κής είναι κενή λει­τουρ­γεί σαν σιωπηλή υπεν­θύ­μιση ενός κιν­δύ­νου. Ένας κανο­νι­σμός μπορεί να περι­γρά­φει ρόλους, αλλά αν ο κρί­σι­μος ρόλος δεν στε­λε­χω­θεί, η ψηφιακή μετά­βαση μένει στα χαρτιά ή μετα­φέ­ρε­ται ως βάρος σε εργα­ζό­με­νους που δεν έχουν αυτή την ειδι­κό­τητα.

Έρευνα και νομο­λο­γία ως εργα­λείο ποιό­τη­τας

Το Γραφείο Έρευνας και Νομο­λο­γίας συν­δέ­ε­ται με οργά­νωση βιβλιο­θή­κης και παρα­κο­λού­θηση νομο­λο­για­κής βάσης δεδο­μέ­νων όταν υλο­ποι­η­θεί. Σε μια περίοδο όπου οι υπο­θέ­σεις γίνο­νται ολοένα πιο σύν­θε­τες, η πρό­σβαση σε ενη­με­ρω­μένη νομο­λο­γία και η οργα­νω­μένη γνώση λει­τουρ­γούν ως παρά­γο­ντας ποιό­τη­τας των εισαγ­γε­λι­κών προ­τά­σεων και ως τρόπος να απο­φεύ­γο­νται αστο­χίες και καθυ­στε­ρή­σεις.

Το Τμήμα που κρατά τον ρυθμό, πρω­τό­κολλο, εντάλ­ματα, εκτε­λέ­σεις, προσ­διο­ρι­σμοί

Το Τμήμα που περι­λαμ­βά­νει πρω­τό­κολλο, εκδό­σεις, δικα­στι­κές συν­δρο­μές, ευρω­παϊκά εντάλ­ματα σύλ­λη­ψης, εκτέ­λεση και προσ­διο­ρι­σμό, εμφα­νί­ζε­ται ως ο χώρος όπου η εισαγ­γε­λική βούληση μετα­τρέ­πε­ται σε πράξη. Εκεί περι­γρά­φο­νται ροές όπως κατα­χώ­ριση και διεκ­πε­ραί­ωση εφέσεων κατά βου­λευ­μά­των, δια­χεί­ριση προ­σφυ­γών, αιτή­σεις ακυ­ρώ­σεων, συγ­χω­νεύ­σεις ποινών, ανα­στο­λές εκτέ­λε­σης, αιτή­σεις για άρση ή αντι­κα­τά­σταση προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης και περιο­ρι­στι­κών όρων, αλλά και δια­δι­κα­σίες που σχε­τί­ζο­νται με εκδό­σεις, δικα­στική συν­δρομή, ευρω­παϊκά εντάλ­ματα σύλ­λη­ψης και ενέρ­γειες προ­σω­ρι­νής σύλ­λη­ψης για πρόσωπα που ανα­ζη­τού­νται από αλλο­δα­πές αρχές.

Στην πράξη, αυτά τα αντι­κεί­μενα είναι τα πιο χρονικά ευαί­σθητα. Ένα αίτημα έκδοσης, ένα ευρω­παϊκό ένταλμα, μια μετα­γωγή κρα­του­μέ­νου ή μια αίτηση που αφορά προ­σω­ρινή κράτηση έχουν μικρά περι­θώ­ρια και μεγάλες συνέ­πειες.

Η συνο­λική εικόνα, ένας κανο­νι­σμός που δείχνει προς δια­φά­νεια και ανθε­κτι­κό­τητα

Το πιο πολι­τικά ουδέ­τερο αλλά διοι­κη­τικά κρίσιμο μήνυμα της από­φα­σης είναι ότι η οργά­νωση δεν θεω­ρεί­ται εσω­τε­ρική υπόθεση χωρίς λογο­δο­σία. Η έγκριση από ανώτατο επίπεδο, η κωδι­κο­ποί­ηση σε ενιαίο κείμενο και η δημο­σί­ευση δημιουρ­γούν κοινό σημείο ανα­φο­ράς για όλους, λει­τουρ­γούς και υπαλ­λή­λους. Παράλ­ληλα, η εισα­γωγή αριθ­μη­τι­κών ορίων στη χρέωση και η κλίμακα δυσκο­λίας επι­χει­ρούν να απα­ντή­σουν σε ένα δια­χρο­νικό πρό­βλημα, πώς συγκρί­νε­ται δίκαια η εργασία όταν δεν είναι όλη η εργασία ίδια.

Σε μια περι­φέ­ρεια όπως η Δωδε­κά­νη­σος, όπου η δικαιο­σύνη έχει και γεω­γρα­φική διά­σταση, το κείμενο δια­βά­ζε­ται σαν προ­σπά­θεια να δημιουρ­γη­θεί στα­θε­ρός ρυθμός, να θωρα­κι­στούν οι κρί­σι­μες δια­δι­κα­σίες και να χτιστεί υποδομή για την επόμενη ημέρα της ψηφια­κής δικαιο­σύ­νης. Η απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα του πλαι­σίου θα κριθεί τελικά στην εφαρ­μογή, όμως η επιλογή να περι­γρα­φούν με τόση λεπτο­μέ­ρεια οι ροές, οι ρόλοι και τα όρια δείχνει πρόθεση να μειωθεί το τυχαίο και να ενι­σχυ­θεί το οργα­νω­μένο.