Ρόδος, Άγιον Όρος, Αφρική, Νέα Υόρκη… Η πορεία του πατέρα Γεωργίου, αφιερωμένη στην προσφορά και τον άνθρωπο

Πώς γεν­νή­θηκε μέσα σας η απόφαση να ακο­λου­θή­σετε την ιερο­σύνη;

Καταρ­χήν, θα ήθελα να στείλω τους χαι­ρε­τι­σμούς μου σε όλους τους Δωδε­κα­νή­σιους αδελ­φούς μας και κυρίως στους ανα­γνώ­στες της εφη­με­ρί­δας «Δημο­κρα­τική». Ευχα­ρι­στώ θερμά και εσάς, κ. Μαίρη, για τον χρόνο που δια­θέ­τετε για αυτή τη συνέ­ντευξη. Η επι­θυ­μία μου να ακο­λου­θήσω την ιερο­σύνη προήλθε από μικρή ηλικία. Ένας ιερέας, ο πατήρ Ελπί­διος, με ενέ­πνευσε και μου έβαλε τη φλόγα της αγάπης για τον Θεό. Μέσα από το παρά­δειγμά του, την αγάπη και την αφο­σί­ωσή του στον Θεό και στον άνθρωπο, με έκανε να θαυμάζω την ιερο­σύνη. Συνει­δη­το­ποιώ ότι, παρά το γεγονός ότι είμαι ένας ανάξιος άνθρω­πος, μόνο με τη χάρη του Θεού μπορώ να προ­σφέρω ένα λιθα­ράκι στο έργο της σωτη­ρίας Του, υπη­ρε­τώ­ντας τον Θεό και τους ανθρώ­πους. Επι­πλέον, θεωρώ ότι είναι σημα­ντικό να εμπνεύ­σουμε και τα νέα παιδιά να ακο­λου­θή­σουν αυτό το δρόμο μέσω του παρα­δείγ­μα­τός μας. Θα ήθελα να εκφράσω την ευγνω­μο­σύνη μου στον Σεβα­σμιώ­τατο Αρχιε­πί­σκοπο Αμε­ρι­κής κ. Ελπι­δο­φόρο για την εμπι­στο­σύνη του και για τη δυνα­τό­τητα που μου χάρισε να λάβω την χάρη της ιερο­σύ­νης από τα χέρια του. Ευχα­ρι­στώ επίσης τον Σεβα­σμιώ­τατο Μητρο­πο­λίτη Ρόδου κ. Κύριλλο για την όμορφη συστα­τική επι­στολή προς τον Αρχιε­πί­σκοπο και τον Σεβα­σμιώ­τατο Μητρο­πο­λίτη Νέας Ιερσέης κ. Από­στολο για τη βοήθειά του στην αρχή της πορείας μου ως διά­κο­νος στην Αρχιε­πι­σκοπή Αμε­ρι­κής.

Η Αθω­νιάδα Εκκλη­σια­στική Ακα­δη­μία είναι για πολλούς ένα μονα­δικό σχολείο πνευ­μα­τι­κής ωρί­μαν­σης. Πώς βιώσατε τα χρόνια εκεί και τι κρατάτε πιο ζωντανό;

Η Αθω­νιάδα Εκκλη­σια­στική Ακα­δη­μία είναι πράγ­ματι ένα μονα­δικό σχολείο. Τα χρόνια που πέρασα εκεί ήταν γεμάτα από μονα­δι­κές εμπει­ρίες που με δια­μόρ­φω­σαν ως ορθό­δοξο χρι­στιανό. Έλαβα τα πρώτα μου πτυχία στη Βυζα­ντινή Μουσική και την Αγιο­γρα­φία. Έζησα εκεί ως μαθητής, ως καθη­γη­τής και ως προ­σκυ­νη­τής. Παρόλο που δεν ήταν εύκολα χρόνια, μπορώ να πω ότι κρατάω την κάθε στιγμή ανε­ξί­τηλη μέσα στην ψυχή μου. Είχα την ευκαι­ρία να γνωρίσω την πλούσια παρά­δοση της Ορθο­δο­ξίας και να εμβα­θύνω στη θεο­λο­γία, αλλά και στον πνευ­μα­τικό βίο. Είδα στην πράξη την απλό­τητα και την ταπεί­νωση. Συνά­ντησα υπέ­ρο­χους καθη­γη­τές και συμ­μα­θη­τές. Όλες οι συνο­μι­λίες μας με τους γέρο­ντες του Αγίου Όρους μένουν αξέ­χα­στες στη μνήμη μου, πόσο ευλο­γη­μέ­νες και χαρι­σμα­τι­κές μορφές! Οι επι­σκέ­ψεις στις ιερές μονές του Αγίου Όρους και στα κελιά, περ­πα­τώ­ντας στα μονο­πά­τια τη νύχτα μέσα στο δάσος με ένα μικρό φακό για να φτά­σουμε στην αρχή της ακο­λου­θίας και να ψάλ­λουμε για κάθε γιορτή. Η επαφή με τη μονα­στική ζωή με εμπλού­τισε πνευ­μα­τικά και μου έδωσε το κίνητρο να ακο­λου­θήσω τον δρόμο της ιερο­σύ­νης με μεγα­λύ­τερη αφο­σί­ωση.

Η βυζα­ντινή μουσική, η εικο­νο­γρα­φία και η θεο­λο­γία συνυ­πάρ­χουν στο έργο σας. Πώς συν­δέ­ο­νται μεταξύ τους στην προ­σω­πική σας πνευ­μα­τι­κό­τητα;

Η βυζα­ντινή μουσική είναι μια γλώσσα προ­σευ­χής. Μέσω των ψαλ­μω­διών, αισθά­νο­μαι ότι μπορώ να εκφράσω τα συναι­σθή­ματά μου και να προ­σεγ­γίσω τον Θεό. Δεν έχασα την ευκαι­ρία να σπου­δάσω όσο καλύ­τερα μπο­ρούσα τη βυζα­ντινή μουσική, απο­κτώ­ντας το Δίπλωμα του μου­σι­κο­δι­δα­σκά­λου ταυ­τό­χρονα με τις θεο­λο­γι­κές σπουδές στο Αρι­στο­τέ­λειο Πανε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης. Με τον ίδιο τρόπο προ­σπαθώ να μετα­δώσω, μέσω των μαθη­μά­των σε νεότερα παιδιά, το ήθος που χρειά­ζε­ται για να στέ­κε­ται κανείς ως ιερο­ψάλ­της στο ανα­λό­γιο, αλλά και το αγιο­ρεί­τικο ύφος, το οποίο συν­δυά­ζει την αρχο­ντιά, την ταπεί­νωση και την απλό­τητα. Η αγιο­γρα­φία, από την άλλη, είναι οπτική θεο­λο­γία. Οι εικόνες μας διη­γού­νται τις ιστο­ρίες των αγίων και των θεϊκών μυστη­ρίων. Γι’ αυτό το λόγο ολο­κλη­ρώ­θηκε η αγιο­γρά­φηση όλου του ναού της Πανα­γίας μας μέσα σε δύο χρόνια. Κάθε εικόνα είναι ένα παρά­θυρο στον ουρανό και βοηθά πολλούς ανθρώ­πους να συν­δε­θούν με τους αγίους και να κατα­νο­ή­σουν καλύ­τερα τις διδαχές τους. Ακόμη και οι άνθρω­ποι από άλλες θρη­σκείες, όταν επι­σκέ­πτο­νται το φεστι­βάλ μας για να γευθούν τα ελλη­νικά φαγητά, περ­νώ­ντας από το ναό, θαυ­μά­ζουν όλες αυτές τις αγιο­γρα­φίες σε συν­δυα­σμό με τις ψαλ­μω­δίες, και κάτι τους αγγίζει μέσα τους, με απο­τέ­λε­σμα να δεί­χνουν ενδια­φέ­ρον να στρα­φούν προς την Ορθο­δο­ξία. Η θεο­λο­γία απο­τε­λεί τη βάση όλων αυτών. Ο εβδο­μα­διαίος κύκλος για τη μελέτη της Αγίας Γραφής μας βοηθά να εμβα­θύ­νουμε στη σχέση μας με τον Θεό και να ανα­γνω­ρί­σουμε την παρου­σία Του σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Όλα αυτά τα στοι­χεία συν­δέ­ο­νται αρμο­νικά, δημιουρ­γώ­ντας μια ολο­κλη­ρω­μένη πνευ­μα­τική εμπει­ρία. Το πιο όμορφο συναί­σθημα είναι όταν με πλη­σιά­ζουν οι άνθρω­ποι και λένε με θαυ­μα­σμό ότι όλη τους τη ζωή δεν είχαν την ευκαι­ρία να ζήσουν αυτά τα πράγ­ματα μέσα στην εκκλη­σία και ότι όλα αυτά είναι η αφορμή να επι­στρέ­ψουν και να συμ­με­τά­σχουν σε όλες τις ακο­λου­θίες και τις δρα­στη­ριό­τη­τες της ενορίας μας.

Έχετε ζήσει από κοντά την εκκλη­σια­στική ζωή της Ρόδου, του Αγίου Όρους και της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ποιο στοι­χείο αυτής της εμπει­ρίας σας συνο­δεύει ως ιερέα σήμερα;

Είναι η αίσθηση της πνευ­μα­τι­κής κλη­ρο­νο­μιάς που αυτές οι περιο­χές κου­βα­λούν. Η ζωή στο Άγιο Όρος, με την ησυχία και την αφο­σί­ωση στους πνευ­μα­τι­κούς μας στόχους, μου έχει δώσει τη δυνα­τό­τητα να κατα­νο­ήσω καλύ­τερα τη σημασία της εσω­τε­ρι­κής γαλήνης και της ανα­ζή­τη­σης του Θεού στη ζωή μας. Από την άλλη, η Θεσ­σα­λο­νίκη, με την πλούσια ιστορία της και την ενεργή εκκλη­σια­στική ζωή, γυρ­νώ­ντας σε πολλές ενορίες για να ψάλ­λουμε στις αγρυ­πνίες αλλά και δημιουρ­γώ­ντας ομάδες με τις οποίες συγκε­ντρώ­ναμε τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, μου υπεν­θυ­μί­ζει την ανάγκη για κοι­νω­νική δράση και αλλη­λεγ­γύη προς τους αδελ­φούς μας. Αυτές οι εμπει­ρίες με έχουν εμπνεύ­σει να υπηρετώ με αγάπη και αφο­σί­ωση, ενι­σχύ­ο­ντας τη σύνδεση με τους πιστούς και προ­σφέ­ρο­ντας υπο­στή­ριξη σε κάθε ανάγκη τους.

Πώς προ­έ­κυψε η μετά­βασή σας στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες;

Η μετά­βασή μου στις Ηνω­μέ­νες Πολι­τείες έχει μια ιδιαί­τερη ιστορία που θέλω να μοι­ρα­στώ μαζί σας για πρώτη φορά. Όταν ήμουν μαθητής στην Αθω­νιάδα στο Άγιο Όρος, είχα την ευλογία να συνα­ντήσω τον Γέροντα Διο­νύ­σιο, ο οποίος πρό­σφατα αγιο­κα­τα­τά­χτηκε και του οποίου το Ιερό Κελλίον βρί­σκε­ται στο Βατο­παίδι, στην Κολι­τσού. Ήταν ρου­μα­νι­κής κατα­γω­γής και είχε το διο­ρα­τικό χάρισμα. Όταν του εξέ­φρασα την επι­θυ­μία μου να ακο­λου­θήσω τον δρόμο της ιερο­σύ­νης, εκείνος με δια­βε­βαί­ωσε ότι θα γίνω ιερέας, αλλά μακριά, στην Αμερική. Αρχικά, αμφι­σβή­τησα αυτήν την πρό­βλεψη, καθώς ποτέ δεν είχα επι­θυ­μία ούτε σχέδια να πάω στην Αμερική. Ωστόσο, ο Θεός είχε άλλα σχέδια για μένα. Ακριβώς δέκα χρόνια αργό­τερα, βρέθηκα στη Νέα Υόρκη, αρχικά ως ψάλτης στην πατριαρ­χική μονή της Αγίας Ειρήνης Χρυ­σο­βα­λά­ντου με τωρινό σταθμό ως ιερέας στην Παναγία του Άιλαντ Παρκ. Αυτή η δια­δρομή δεν ήταν αυτό που είχα στα σχέδιά μου, αλλά με γέμισε με αίσθηση προ­ο­ρι­σμού και εκπλή­ρω­σης.

Tι σας έκανε εντύ­πωση στον τρόπο που βιώνουν την πίστη οι ομο­γε­νείς;

Αυτό που μου έχει κάνει ιδιαί­τερη εντύ­πωση στον τρόπο που βιώνουν την πίστη τους οι ομο­γε­νείς είναι το ισχυρό αίσθημα της πίστης τους, το οποίο εκφρά­ζουν με ποι­κί­λους τρόπους. Βασικά αν υπάρ­χουν κοι­νό­τη­τες είναι επειδή οι ίδιοι οι πιστοί πλη­ρώ­νουν ετήσια συν­δρομή για να καλύ­ψουν τα έξοδα της ενορίας. Εκκλη­σιά­ζο­νται σε κάθε εκκλη­σια­στική γιορτή και είναι πρό­θυ­μοι να ταξι­δέ­ψουν πολλές ώρες για να επι­σκε­φθούν την Εκκλη­σία. Προ­σφέ­ρουν συχνά αρτο­κλα­σίες, μνη­μό­συνα και φανου­ρό­πι­τες, ενώ συμ­βάλ­λουν στον ευτρε­πι­σμό του ναού. Επι­πλέον, τελούν όλα τα μυστή­ρια της Εκκλη­σίας, όπως οι βαπτί­σεις, οι γάμοι, οι αγια­σμοί, τα ευχέ­λαια και οι εξο­μο­λο­γή­σεις, και έχουν συχνή θεία κοι­νω­νία. Το πιο συγκι­νη­τικό είναι το πλήθος κόσμου που συγκε­ντρώ­νε­ται τη Μεγάλη Εβδο­μάδα, και κυρίως κατά την περι­φορά του επι­τα­φίου και την τελετή της Ανα­στά­σεως. Είναι πραγ­μα­τικά όμορφο να βλέπεις τόσους πολλούς ανθρώ­πους να ψέλνουν στα ελλη­νικά το “Χριστός Ανέστη” στη άλλη άκρη του κόσμου.

Σήμερα, ως πνευ­μα­τι­κός σύμ­βου­λος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου του Παν-ροδιακού Συλ­λό­γου Αμε­ρι­κής, πώς αντι­λαμ­βά­νε­στε τη σύνδεση του εκκλη­σια­στι­κού και του δωδε­κα­νη­σια­κού έργου στη δια­σπορά;

Είχα την ευκαι­ρία να έχουμε μια πολύ καλή φιλία και συνερ­γα­σία με τον νέο πρόεδρο της Δωδε­κα­νη­σια­κής Ομο­σπον­δίας Αμε­ρι­κής, ο οποίος είναι Ροδίτης, ο κ. Νίκος Καρ­τά­λης, ένας νέος επι­τυ­χη­μέ­νος επι­στή­μο­νας στον τεχνο­λο­γικό τομέα, ο οποίος συνερ­γά­ζε­ται με μία από τις καλύ­τε­ρες εται­ρίες στον κόσμο και παράλ­ληλα τυγ­χά­νει και πρό­ε­δρος του Παν­ρο­δια­κού Συλ­λό­γου της Νέας Υόρκης. Με το ξεκί­νημά του δεν έχασε την ευκαι­ρία να δείξει σε όλους το όραμά του, σε συνερ­γα­σία με όλα τα υπέροχα μέλη της Ομο­σπον­δίας, και πραγ­μα­τικά είμαι πεπει­σμέ­νος ότι μπο­ρούμε να επι­τύ­χουμε σπου­δαία πράγ­ματα. Αυτό θα φέρει μια νέα εποχή στην Ομο­σπον­δία και θα προ­σφέ­ρει μια νέα δυνα­μική στην ομο­γέ­νειά μας.

Αν κοι­τά­ξετε πίσω, από τη Ρόδο έως την Νέα Υόρκη και την Αφρική, ποια στιγμή θεω­ρείτε καθο­ρι­στική στη δια­δρομή σας;

Η ιερα­πο­στολή στην Αφρική ήταν σίγουρα μία από τις πιο καθο­ρι­στι­κές στιγμές της ζωής μου. Αρχικά, πήγαμε εκεί με την πεποί­θηση ότι θα κάνουμε ιερα­πο­στολή, θα βοη­θή­σουμε τους ανθρώ­πους και τα ορφανά παιδιά, αλλά το πρώτο πράγμα που συνέβη ήταν ότι βρήκαμε τη δυνα­τό­τητα να βοη­θή­σουμε πρώτα τον εαυτό μας. Αυτή η εμπει­ρία μας έμαθε να εκτι­μούμε τις ευλο­γίες που έχουμε στη ζωή μας. Συνει­δη­το­ποι­ή­σαμε ότι πολλά από τα πράγ­ματα που θεω­ρούμε δεδο­μένα, κάποιοι δεν τα είχαν ποτέ. Αυτή η δια­πί­στωση μας γέμισε ευγνω­μο­σύνη και μας έκανε να επα­να­ξιο­λο­γή­σουμε τις προ­τε­ραιό­τη­τές μας και την πραγ­μα­τική αξία της ζωής. Με τη βοήθεια του Θεού έγιναν πολλά ορφα­νο­τρο­φεία, σχολεία, κλι­νι­κές, εκκλη­σίες, συσ­σί­τια, γεω­τρή­σεις, μικρά σπίτια για φτωχές οικο­γέ­νειες, ανθρω­πι­στι­κές βοή­θειες σε συνερ­γα­σία με την ελλη­νική πολε­μική αερο­πο­ρία και τόσα άλλα. Αυτή η εμπει­ρία με δίδαξε ότι η αληθινή βοήθεια ξεκινά από την κατα­νό­ηση των αναγκών μας και την εκτί­μηση των δώρων που έχουμε, προτού μπο­ρέ­σουμε να προ­σφέ­ρουμε στους άλλους. Να θυμό­μα­στε πάντα ότι μια μέρα ο Θεός θα μας ρωτήσει πώς δια­χει­ρι­στή­καμε όλα αυτά που μας χάρισε. Τα κρα­τή­σαμε μόνο για τον εαυτό μας ή τα μοι­ρα­στή­καμε με αυτούς που είχαν ανάγκη;

Η ενορία σας στο Άιλαντ Παρκ έχει μια ιδιαί­τερα ενεργή κοι­νό­τητα. Ποιο θεω­ρείτε ότι είναι το στοι­χείο που τη δια­τη­ρεί τόσο δρα­στή­ρια και κοντά στην Εκκλη­σία;

Η ενορία μας στο Άιλαντ Παρκ είναι μια μικρή αλλά ενεργή κοι­νό­τητα, όσοι την επι­σκέ­πτο­νται νιώθουν πώς είναι στην Ελλάδα μέσα σε ένα οικο­γε­νειακό περι­βάλ­λον και πιστεύω ότι το πιο σημα­ντικό στοι­χείο που τη δια­τη­ρεί τόσο δρα­στή­ρια είναι ο σεβα­σμός και η σωστή συνερ­γα­σία ανάμεσα στο εκκλη­σια­στικό συμ­βού­λιο και τον ιερέα, όπως επίσης και η αγάπη του κόσμου προς τον ιερέα είναι επίσης καθο­ρι­στική. Όταν υπάρχει ένα κοινό όραμα και όλοι πιστεύ­ουν σε αυτό, μπο­ρούμε να πετύ­χουμε πολλά δυνατά πράγ­ματα με τη βοήθεια του Θεού. Κάθε μέλος της κοι­νό­τη­τας μπορεί να συμ­βά­λει με τον τρόπο του, είτε οικο­νο­μικά είτε με τις γνώσεις και τις δεξιό­τη­τές του. Σε αυτό το πλαίσιο, ο ιερέας γίνεται θυσία για το ποίμνιό του, προ­σφέ­ρο­ντας την αγάπη και τη φρο­ντίδα του.

Ποιο ρόλο θα λέγατε ότι δια­δρα­μα­τί­ζει η Εκκλη­σία στους Έλληνες της Ομο­γέ­νειας;

Η Εκκλη­σία είναι ένα κέντρο σύναξης, όπου μπο­ρούμε να εκκλη­σια­στούμε, αλλά και να συνα­ντη­θούμε και να συνο­μι­λή­σουμε, καθώς το επι­βα­ρυ­μένο πρό­γραμμα του καθενός συχνά απο­τε­λεί εμπόδιο για την επι­κοι­νω­νία τις υπό­λοι­πες ημέρες της εβδο­μά­δας. Αυτή η συνά­ντηση μάς δίνει επίσης την ευκαι­ρία να δεί­ξουμε τη δύναμή μας ως κοι­νό­τητα, δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι οι κυβερ­νη­τι­κοί παρά­γο­ντες μας υπο­λο­γί­ζουν σε ό,τι αίτημα προ­κύ­ψει. Η Εκκλη­σία μας ενώνει, ενι­σχύει τους δεσμούς μας και μας υπεν­θυ­μί­ζει τη σημασία της συλ­λο­γι­κό­τη­τας και της αλλη­λο­ϋ­πο­στή­ρι­ξης στην κοι­νό­τητά μας. Υπάρ­χουν ομο­γε­νείς οι οποίοι δεν έχουν κανέναν δίπλα τους, οι άνθρω­ποι της εκκλη­σίας είναι αυτοί που θα τους κάνουν παρέα, θα δώσουν βοήθεια και θα συμπα­ρα­στα­θούν σε αυτούς τους ανθρώ­πους.

Η πρε­σβυ­τέρα σας μοι­ρά­ζε­ται πολλές φορές την ευθύνη της παρου­σίας μέσα στην κοι­νό­τητα. Πόσο σημα­ντι­κός είναι ο ρόλος της στο έργο σας;

Ο ρόλος της πρε­σβυ­τέ­ρας μου είναι εξαι­ρε­τικά σημα­ντι­κός στο έργο μας μέσα στην κοι­νό­τητα. Δεν μπορεί να γίνει οποια­δή­ποτε γυναίκα πρε­σβυ­τέρα, καθώς χρειά­ζε­ται να έχει την κλήση της από το Θεό. Η πρε­σβυ­τέρα είναι ηρωίδα! Ο Θεός μας ευλό­γησε να έχουμε τρία κορι­τσά­κια. Είμαι πραγ­μα­τικά ευλο­γη­μέ­νος που την έχω δίπλα μου να με στη­ρί­ζει και να με βοηθάει σε κάθε βήμα. Με τη δια­κρι­τική της στάση και την αφο­σί­ωσή της, στη­ρί­ζει το έργο μας σε μεγάλο βαθμό. Η εμπει­ρία της ως εκπαι­δευ­τι­κός έχει φέρει μια νέα δυνα­μική στην κοι­νό­τητά μας, ιδίως στα νεανικά προ­γράμ­ματα, το ελλη­νικό σχολείο και το κατη­χη­τικό σχολείο. Το επίπεδο που έχει δημιουρ­γή­σει μέσα από τις γνώσεις και τις δυνα­τό­τη­τές της είναι αξιο­θαύ­μα­στο και ανα­γνω­ρί­σιμο από όλους.

Επι­σκέ­πτε­στε τη Ρόδο; Τι σας λείπει από το νησί;

Κάθε φορά που μιλάω με τους ανθρώ­πους γύρω μου, δεν μπορώ να μην αναφέρω πόσο πολύ μου λείπει η Ρόδος, με όλες τις ομορ­φιές της και τους ανθρώ­πους της και τα φαγητά. Η οικο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου είναι το πιο σημα­ντικό κομμάτι που μου λείπει. Ένα άλλο σημα­ντικό κομμάτι της ζωής μου στη Ρόδο είναι τα εξω­κλή­σια, είτε είναι κρυμ­μένα στα βουνά είτε βρί­σκο­νται δίπλα στη θάλασσα. Αυτά τα μέρη έχουν μια ιδιαί­τερη μαγεία που δεν μπο­ρούμε να βρούμε εύκολα εδώ στην Αμερική. Η ηρεμία και η πνευ­μα­τι­κό­τητα που προ­σφέ­ρουν, σε συν­δυα­σμό με το φυσικό τοπίο, είναι ανε­κτί­μητα.

Με τα Χρι­στού­γεννα να πλη­σιά­ζουν, τι μήνυμα θα θέλατε να στεί­λετε στους ανθρώ­πους που θα σας ακού­σουν από τον άμβωνα, αλλά και σε όσους βρί­σκο­νται μακριά από την Εκκλη­σία;

Αυτές οι άγιες ημέρες ας γίνουν μια ευκαι­ρία για όλους μας να αφή­σουμε στην άκρη κάθε προ­σω­πικό όφελος και να προ­σφέ­ρουμε αγάπη στους συναν­θρώ­πους μας, όπως έκανε ο Χριστός. Ο Χριστός ήρθε ταπεινά στη γη για να μας προ­σφέ­ρει αγάπη, φως και ειρήνη. Παρόλο που οι μέρες αυτές είναι κρύες, ας φρο­ντί­σουμε οι καρδιές μας να γίνουν μια ζεστή φάτνη προ­σφέ­ρο­ντας υπο­στή­ριξη σε κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκη από μια αγκαλιά, μια παρη­γο­ριά, μια ενθάρ­ρυνση ή μια υλική βοήθεια. Ας ανα­ζη­τή­σουμε τη σύνδεση με τους άλλους, είτε βρί­σκο­νται κοντά είτε μακριά από την Εκκλη­σία. Ας γίνουμε φορείς του μηνύ­μα­τος της αγάπης και της ελπίδας, μετα­φέ­ρο­ντας το φως του Χριστού σε κάθε γωνιά της ζωής μας. Καλά Χρι­στού­γεννα σε όλους σας, με αγάπη και ευλογία!