Ρόδος, Άγιον Όρος, Αφρική, Νέα Υόρκη… Η πορεία του πατέρα Γεωργίου, αφιερωμένη στην προσφορά και τον άνθρωπο

• «Είναι ση­μα­ντι­κό να εμπνεύ­σου­με και τα νέα παι­διά να ακο­λου­θή­σουν αυτό το δρόμο μέσω του πα­ρα­δείγ­μα­τός μας» • «Η επαφή με τη μο­να­στι­κή ζωή με εμπλού­τι­σε πνευ­μα­τι­κά και μου έδωσε το κί­νη­τρο να ακο­λου­θή­σω τον δρόμο της ιε­ρο­σύ­νης με με­γα­λύ­τε­ρη αφο­σί­ω­ση» • «Αυτές οι άγιες ημέ­ρες ας γί­νουν μια ευ­και­ρία για όλους μας να αφή­σου­με στην άκρη κάθε προ­σω­πι­κό όφε­λος και να προ­σφέ­ρου­με αγάπη στους συ­ναν­θρώ­πους μας»

Από τη Ρόδο στο Άγιον Όρος, από την ιε­ρα­πο­στο­λή στην Αφρι­κή έως την Νέα Υόρκη, η δια­δρο­μή του πα­τέ­ρα χτί­στη­κε στα­δια­κά, μέσα από σπου­δές, εμπει­ρί­ες και επι­λο­γές που τον έφε­ραν κοντά στον άν­θρω­πο και στην Εκ­κλη­σία, εντός και εκτός Ελ­λά­δας.

Σή­με­ρα υπη­ρε­τεί ως Ιε­ρα­τι­κώς Προϊ­στά­με­νος της Ελ­λη­νορ­θό­δο­ξης Κοι­νό­τη­τας Πα­να­γί­ας του Άι­λαντ Παρκ, Νέας Υόρ­κης, δια­τη­ρώ­ντας ισχυ­ρούς δε­σμούς με τη Ρόδο και τον δω­δε­κα­νη­σια­κό κόσμο της δια­σπο­ράς.

Με τη στή­ρι­ξη της πρε­σβυ­τέ­ρας του Δή­μη­τρας Βα­σι­λο­πού­λου, τη δύ­να­μη που αντλεί από τα τρία τους κο­ρί­τσια Άν­να­Μα­ρία, Νε­κτα­ρία και Νι­κο­λία και την αγάπη των πι­στών, συ­νε­χί­ζει το έργο του στην Αμε­ρι­κή όπου όπως λέει, οι ομο­γε­νείς εκ­φρά­ζουν με ποι­κί­λους τρό­πους είναι το ισχυ­ρό αί­σθη­μα της πί­στης τους.

Στη συ­νέ­ντευ­ξη που ακο­λου­θεί μιλά για την από­φα­ση να ακο­λου­θή­σει την ιε­ρο­σύ­νη, για τα χρό­νια στην Αθω­νιά­δα, για τη βυ­ζα­ντι­νή μου­σι­κή και την αγιο­γρα­φία, για την εμπει­ρία της Αφρι­κής και για το πώς η ελ­λη­νορ­θό­δο­ξη πίστη δια­τη­ρεί­ται ισχυ­ρή, χι­λιά­δες χι­λιό­με­τρα μα­κριά από την Ελ­λά­δα.

• Πώς γεν­νή­θη­κε μέσα σας η από­φα­ση να ακο­λου­θή­σε­τε την ιε­ρο­σύ­νη;

Κα­ταρ­χήν, θα ήθελα να στεί­λω τους χαι­ρε­τι­σμούς μου σε όλους τους Δω­δε­κα­νή­σιους αδελ­φούς μας και κυ­ρί­ως στους ανα­γνώ­στες της εφη­με­ρί­δας «Δη­μο­κρα­τι­κή». Ευ­χα­ρι­στώ θερμά και εσάς, κ. Μαίρη, για τον χρόνο που δια­θέ­τε­τε για αυτή τη συ­νέ­ντευ­ξη. Η επι­θυ­μία μου να ακο­λου­θή­σω την ιε­ρο­σύ­νη προ­ήλ­θε από μικρή ηλι­κία. Ένας ιε­ρέ­ας, ο πατήρ Ελ­πί­διος, με ενέ­πνευ­σε και μου έβαλε τη φλόγα της αγά­πης για τον Θεό. Μέσα από το πα­ρά­δειγ­μά του, την αγάπη και την αφο­σί­ω­σή του στον Θεό και στον άν­θρω­πο, με έκανε να θαυ­μά­ζω την ιε­ρο­σύ­νη. Συ­νει­δη­το­ποιώ ότι, παρά το γε­γο­νός ότι είμαι ένας ανά­ξιος άν­θρω­πος, μόνο με τη χάρη του Θεού μπορώ να προ­σφέ­ρω ένα λι­θα­ρά­κι στο έργο της σω­τη­ρί­ας Του, υπη­ρε­τώ­ντας τον Θεό και τους αν­θρώ­πους. Επι­πλέ­ον, θεωρώ ότι είναι ση­μα­ντι­κό να εμπνεύ­σου­με και τα νέα παι­διά να ακο­λου­θή­σουν αυτό το δρόμο μέσω του πα­ρα­δείγ­μα­τός μας. Θα ήθελα να εκ­φρά­σω την ευ­γνω­μο­σύ­νη μου στον Σε­βα­σμιώ­τα­το Αρ­χιε­πί­σκο­πο Αμε­ρι­κής κ. Ελ­πι­δο­φό­ρο για την εμπι­στο­σύ­νη του και για τη δυ­να­τό­τη­τα που μου χά­ρι­σε να λάβω την χάρη της ιε­ρο­σύ­νης από τα χέρια του. Ευ­χα­ρι­στώ επί­σης τον Σε­βα­σμιώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Ρόδου κ. Κύ­ριλ­λο για την όμορ­φη συ­στα­τι­κή επι­στο­λή προς τον Αρ­χιε­πί­σκο­πο και τον Σε­βα­σμιώ­τα­το Μη­τρο­πο­λί­τη Νέας Ιερ­σέ­ης κ. Από­στο­λο για τη βο­ή­θειά του στην αρχή της πο­ρεί­ας μου ως διά­κο­νος στην Αρ­χιε­πι­σκο­πή Αμε­ρι­κής.

• Η Αθω­νιά­δα Εκ­κλη­σια­στι­κή Ακα­δη­μία είναι για πολ­λούς ένα μο­να­δι­κό σχο­λείο πνευ­μα­τι­κής ωρί­μαν­σης. Πώς βιώ­σα­τε τα χρό­νια εκεί και τι κρα­τά­τε πιο ζω­ντα­νό;

Η Αθω­νιά­δα Εκ­κλη­σια­στι­κή Ακα­δη­μία είναι πράγ­μα­τι ένα μο­να­δι­κό σχο­λείο. Τα χρό­νια που πέ­ρα­σα εκεί ήταν γε­μά­τα από μο­να­δι­κές εμπει­ρί­ες που με δια­μόρ­φω­σαν ως ορ­θό­δο­ξο χρι­στια­νό. Έλαβα τα πρώτα μου πτυ­χία στη Βυ­ζα­ντι­νή Μου­σι­κή και την Αγιο­γρα­φία. Έζησα εκεί ως μα­θη­τής, ως κα­θη­γη­τής και ως προ­σκυ­νη­τής. Πα­ρό­λο που δεν ήταν εύ­κο­λα χρό­νια, μπορώ να πω ότι κρα­τάω την κάθε στιγ­μή ανε­ξί­τη­λη μέσα στην ψυχή μου. Είχα την ευ­και­ρία να γνω­ρί­σω την πλού­σια πα­ρά­δο­ση της Ορ­θο­δο­ξί­ας και να εμ­βα­θύ­νω στη θε­ο­λο­γία, αλλά και στον πνευ­μα­τι­κό βίο. Είδα στην πράξη την απλό­τη­τα και την τα­πεί­νω­ση. Συ­νά­ντη­σα υπέ­ρο­χους κα­θη­γη­τές και συμ­μα­θη­τές. Όλες οι συ­νο­μι­λί­ες μας με τους γέ­ρο­ντες του Αγίου Όρους μέ­νουν αξέ­χα­στες στη μνήμη μου, πόσο ευ­λο­γη­μέ­νες και χα­ρι­σμα­τι­κές μορ­φές! Οι επι­σκέ­ψεις στις ιερές μονές του Αγίου Όρους και στα κελιά, περ­πα­τώ­ντας στα μο­νο­πά­τια τη νύχτα μέσα στο δάσος με ένα μικρό φακό για να φτά­σου­με στην αρχή της ακο­λου­θί­ας και να ψάλ­λου­με για κάθε γιορ­τή. Η επαφή με τη μο­να­στι­κή ζωή με εμπλού­τι­σε πνευ­μα­τι­κά και μου έδωσε το κί­νη­τρο να ακο­λου­θή­σω τον δρόμο της ιε­ρο­σύ­νης με με­γα­λύ­τε­ρη αφο­σί­ω­ση.

• Η βυ­ζα­ντι­νή μου­σι­κή, η ει­κο­νο­γρα­φία και η θε­ο­λο­γία συ­νυ­πάρ­χουν στο έργο σας. Πώς συν­δέ­ο­νται με­τα­ξύ τους στην προ­σω­πι­κή σας πνευ­μα­τι­κό­τη­τα;

Η βυ­ζα­ντι­νή μου­σι­κή είναι μια γλώσ­σα προ­σευ­χής. Μέσω των ψαλ­μω­διών, αι­σθά­νο­μαι ότι μπορώ να εκ­φρά­σω τα συ­ναι­σθή­μα­τά μου και να προ­σεγ­γί­σω τον Θεό. Δεν έχασα την ευ­και­ρία να σπου­δά­σω όσο κα­λύ­τε­ρα μπο­ρού­σα τη βυ­ζα­ντι­νή μου­σι­κή, απο­κτώ­ντας το Δί­πλω­μα του μου­σι­κο­δι­δα­σκά­λου ταυ­τό­χρο­να με τις θε­ο­λο­γι­κές σπου­δές στο Αρι­στο­τέ­λειο Πα­νε­πι­στή­μιο Θεσ­σα­λο­νί­κης. Με τον ίδιο τρόπο προ­σπα­θώ να με­τα­δώ­σω, μέσω των μα­θη­μά­των σε νε­ό­τε­ρα παι­διά, το ήθος που χρειά­ζε­ται για να στέ­κε­ται κα­νείς ως ιε­ρο­ψάλ­της στο ανα­λό­γιο, αλλά και το αγιο­ρεί­τι­κο ύφος, το οποίο συν­δυά­ζει την αρ­χο­ντιά, την τα­πεί­νω­ση και την απλό­τη­τα. Η αγιο­γρα­φία, από την άλλη, είναι οπτι­κή θε­ο­λο­γία. Οι ει­κό­νες μας δι­η­γού­νται τις ιστο­ρί­ες των αγίων και των θεϊ­κών μυ­στη­ρί­ων. Γι’ αυτό το λόγο ολο­κλη­ρώ­θη­κε η αγιο­γρά­φη­ση όλου του ναού της Πα­να­γί­ας μας μέσα σε δύο χρό­νια. Κάθε ει­κό­να είναι ένα πα­ρά­θυ­ρο στον ου­ρα­νό και βοηθά πολ­λούς αν­θρώ­πους να συν­δε­θούν με τους αγί­ους και να κα­τα­νο­ή­σουν κα­λύ­τε­ρα τις δι­δα­χές τους. Ακόμη και οι άν­θρω­ποι από άλλες θρη­σκεί­ες, όταν επι­σκέ­πτο­νται το φε­στι­βάλ μας για να γευ­θούν τα ελ­λη­νι­κά φα­γη­τά, περ­νώ­ντας από το ναό, θαυ­μά­ζουν όλες αυτές τις αγιο­γρα­φί­ες σε συν­δυα­σμό με τις ψαλ­μω­δί­ες, και κάτι τους αγ­γί­ζει μέσα τους, με απο­τέ­λε­σμα να δεί­χνουν εν­δια­φέ­ρον να στρα­φούν προς την Ορ­θο­δο­ξία. Η θε­ο­λο­γία απο­τε­λεί τη βάση όλων αυτών. Ο εβδο­μα­διαί­ος κύ­κλος για τη με­λέ­τη της Αγίας Γρα­φής μας βοηθά να εμ­βα­θύ­νου­με στη σχέση μας με τον Θεό και να ανα­γνω­ρί­σου­με την πα­ρου­σία Του σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Όλα αυτά τα στοι­χεία συν­δέ­ο­νται αρ­μο­νι­κά, δη­μιουρ­γώ­ντας μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη πνευ­μα­τι­κή εμπει­ρία. Το πιο όμορ­φο συ­ναί­σθη­μα είναι όταν με πλη­σιά­ζουν οι άν­θρω­ποι και λένε με θαυ­μα­σμό ότι όλη τους τη ζωή δεν είχαν την ευ­και­ρία να ζή­σουν αυτά τα πράγ­μα­τα μέσα στην εκ­κλη­σία και ότι όλα αυτά είναι η αφορ­μή να επι­στρέ­ψουν και να συμ­με­τά­σχουν σε όλες τις ακο­λου­θί­ες και τις δρα­στη­ριό­τη­τες της ενο­ρί­ας μας.

• Έχετε ζήσει από κοντά την εκ­κλη­σια­στι­κή ζωή της Ρόδου, του Αγίου Όρους και της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Ποιο στοι­χείο αυτής της εμπει­ρί­ας σας συ­νο­δεύ­ει ως ιερέα σή­με­ρα;

Είναι η αί­σθη­ση της πνευ­μα­τι­κής κλη­ρο­νο­μιάς που αυτές οι πε­ριο­χές κου­βα­λούν. Η ζωή στο Άγιο Όρος, με την ησυ­χία και την αφο­σί­ω­ση στους πνευ­μα­τι­κούς μας στό­χους, μου έχει δώσει τη δυ­να­τό­τη­τα να κα­τα­νο­ή­σω κα­λύ­τε­ρα τη ση­μα­σία της εσω­τε­ρι­κής γα­λή­νης και της ανα­ζή­τη­σης του Θεού στη ζωή μας. Από την άλλη, η Θεσ­σα­λο­νί­κη, με την πλού­σια ιστο­ρία της και την ενερ­γή εκ­κλη­σια­στι­κή ζωή, γυρ­νώ­ντας σε πολ­λές ενο­ρί­ες για να ψάλ­λου­με στις αγρυ­πνί­ες αλλά και δη­μιουρ­γώ­ντας ομά­δες με τις οποί­ες συ­γκε­ντρώ­να­με τα παι­διά με ει­δι­κές ανά­γκες, μου υπεν­θυ­μί­ζει την ανά­γκη για κοι­νω­νι­κή δράση και αλ­λη­λεγ­γύη προς τους αδελ­φούς μας. Αυτές οι εμπει­ρί­ες με έχουν εμπνεύ­σει να υπη­ρε­τώ με αγάπη και αφο­σί­ω­ση, ενι­σχύ­ο­ντας τη σύν­δε­ση με τους πι­στούς και προ­σφέ­ρο­ντας υπο­στή­ρι­ξη σε κάθε ανά­γκη τους.

• Πώς προ­έ­κυ­ψε η με­τά­βα­σή σας στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες;

Η με­τά­βα­σή μου στις Ηνω­μέ­νες Πο­λι­τεί­ες έχει μια ιδιαί­τε­ρη ιστο­ρία που θέλω να μοι­ρα­στώ μαζί σας για πρώτη φορά. Όταν ήμουν μα­θη­τής στην Αθω­νιά­δα στο Άγιο Όρος, είχα την ευ­λο­γία να συ­να­ντή­σω τον Γέ­ρο­ντα Διο­νύ­σιο, ο οποί­ος πρό­σφα­τα αγιο­κα­τα­τά­χτη­κε και του οποί­ου το Ιερό Κελ­λί­ον βρί­σκε­ται στο Βα­το­παί­δι, στην Κο­λι­τσού. Ήταν ρου­μα­νι­κής κα­τα­γω­γής και είχε το διο­ρα­τι­κό χά­ρι­σμα. Όταν του εξέ­φρα­σα την επι­θυ­μία μου να ακο­λου­θή­σω τον δρόμο της ιε­ρο­σύ­νης, εκεί­νος με δια­βε­βαί­ω­σε ότι θα γίνω ιε­ρέ­ας, αλλά μα­κριά, στην Αμε­ρι­κή. Αρ­χι­κά, αμ­φι­σβή­τη­σα αυτήν την πρό­βλε­ψη, καθώς ποτέ δεν είχα επι­θυ­μία ούτε σχέ­δια να πάω στην Αμε­ρι­κή. Ωστό­σο, ο Θεός είχε άλλα σχέ­δια για μένα. Ακρι­βώς δέκα χρό­νια αρ­γό­τε­ρα, βρέ­θη­κα στη Νέα Υόρκη, αρ­χι­κά ως ψάλ­της στην πα­τριαρ­χι­κή μονή της Αγίας Ει­ρή­νης Χρυ­σο­βα­λά­ντου με τω­ρι­νό σταθ­μό ως ιε­ρέ­ας στην Πα­να­γία του Άι­λαντ Παρκ. Αυτή η δια­δρο­μή δεν ήταν αυτό που είχα στα σχέ­διά μου, αλλά με γέ­μι­σε με αί­σθη­ση προ­ο­ρι­σμού και εκ­πλή­ρω­σης.

• Tι σας έκανε εντύ­πω­ση στον τρόπο που βιώ­νουν την πίστη οι ομο­γε­νείς;

Αυτό που μου έχει κάνει ιδιαί­τε­ρη εντύ­πω­ση στον τρόπο που βιώ­νουν την πίστη τους οι ομο­γε­νείς είναι το ισχυ­ρό αί­σθη­μα της πί­στης τους, το οποίο εκ­φρά­ζουν με ποι­κί­λους τρό­πους. Βα­σι­κά αν υπάρ­χουν κοι­νό­τη­τες είναι επει­δή οι ίδιοι οι πι­στοί πλη­ρώ­νουν ετή­σια συν­δρο­μή για να κα­λύ­ψουν τα έξοδα της ενο­ρί­ας. Εκ­κλη­σιά­ζο­νται σε κάθε εκ­κλη­σια­στι­κή γιορ­τή και είναι πρό­θυ­μοι να τα­ξι­δέ­ψουν πολ­λές ώρες για να επι­σκε­φθούν την Εκ­κλη­σία. Προ­σφέ­ρουν συχνά αρ­το­κλα­σί­ες, μνη­μό­συ­να και φα­νου­ρό­πι­τες, ενώ συμ­βάλ­λουν στον ευ­τρε­πι­σμό του ναού. Επι­πλέ­ον, τε­λούν όλα τα μυ­στή­ρια της Εκ­κλη­σί­ας, όπως οι βα­πτί­σεις, οι γάμοι, οι αγια­σμοί, τα ευ­χέ­λαια και οι εξο­μο­λο­γή­σεις, και έχουν συχνή θεία κοι­νω­νία. Το πιο συ­γκι­νη­τι­κό είναι το πλή­θος κό­σμου που συ­γκε­ντρώ­νε­ται τη Με­γά­λη Εβδο­μά­δα, και κυ­ρί­ως κατά την πε­ρι­φο­ρά του επι­τα­φί­ου και την τε­λε­τή της Ανα­στά­σε­ως. Είναι πραγ­μα­τι­κά όμορ­φο να βλέ­πεις τό­σους πολ­λούς αν­θρώ­πους να ψέλ­νουν στα ελ­λη­νι­κά το “Χρι­στός Ανέ­στη” στη άλλη άκρη του κό­σμου.

• Σή­με­ρα, ως πνευ­μα­τι­κός σύμ­βου­λος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λί­ου του Παν-ρο­δια­κού Συλ­λό­γου Αμε­ρι­κής, πώς αντι­λαμ­βά­νε­στε τη σύν­δε­ση του εκ­κλη­σια­στι­κού και του δω­δε­κα­νη­σια­κού έργου στη δια­σπο­ρά;

Είχα την ευ­και­ρία να έχου­με μια πολύ καλή φιλία και συ­νερ­γα­σία με τον νέο πρό­ε­δρο της Δω­δε­κα­νη­σια­κής Ομο­σπον­δί­ας Αμε­ρι­κής, ο οποί­ος είναι Ρο­δί­της, ο κ. Νίκος Καρ­τά­λης, ένας νέος επι­τυ­χη­μέ­νος επι­στή­μο­νας στον τε­χνο­λο­γι­κό τομέα, ο οποί­ος συ­νερ­γά­ζε­ται με μία από τις κα­λύ­τε­ρες εται­ρί­ες στον κόσμο και πα­ράλ­λη­λα τυγ­χά­νει και πρό­ε­δρος του Παν­ρο­δια­κού Συλ­λό­γου της Νέας Υόρ­κης. Με το ξε­κί­νη­μά του δεν έχασε την ευ­και­ρία να δεί­ξει σε όλους το όραμά του, σε συ­νερ­γα­σία με όλα τα υπέ­ρο­χα μέλη της Ομο­σπον­δί­ας, και πραγ­μα­τι­κά είμαι πε­πει­σμέ­νος ότι μπο­ρού­με να επι­τύ­χου­με σπου­δαία πράγ­μα­τα. Αυτό θα φέρει μια νέα εποχή στην Ομο­σπον­δία και θα προ­σφέ­ρει μια νέα δυ­να­μι­κή στην ομο­γέ­νειά μας.

• Αν κοι­τά­ξε­τε πίσω, από τη Ρόδο έως την Νέα Υόρκη και την Αφρι­κή, ποια στιγ­μή θε­ω­ρεί­τε κα­θο­ρι­στι­κή στη δια­δρο­μή σας;

Η ιε­ρα­πο­στο­λή στην Αφρι­κή ήταν σί­γου­ρα μία από τις πιο κα­θο­ρι­στι­κές στιγ­μές της ζωής μου. Αρ­χι­κά, πή­γα­με εκεί με την πε­ποί­θη­ση ότι θα κά­νου­με ιε­ρα­πο­στο­λή, θα βοη­θή­σου­με τους αν­θρώ­πους και τα ορ­φα­νά παι­διά, αλλά το πρώτο πράγ­μα που συ­νέ­βη ήταν ότι βρή­κα­με τη δυ­να­τό­τη­τα να βοη­θή­σου­με πρώτα τον εαυτό μας. Αυτή η εμπει­ρία μας έμαθε να εκτι­μού­με τις ευ­λο­γί­ες που έχου­με στη ζωή μας. Συ­νει­δη­το­ποι­ή­σα­με ότι πολλά από τα πράγ­μα­τα που θε­ω­ρού­με δε­δο­μέ­να, κά­ποιοι δεν τα είχαν ποτέ. Αυτή η δια­πί­στω­ση μας γέ­μι­σε ευ­γνω­μο­σύ­νη και μας έκανε να επα­να­ξιο­λο­γή­σου­με τις προ­τε­ραιό­τη­τές μας και την πραγ­μα­τι­κή αξία της ζωής. Με τη βο­ή­θεια του Θεού έγι­ναν πολλά ορ­φα­νο­τρο­φεία, σχο­λεία, κλι­νι­κές, εκ­κλη­σί­ες, συσ­σί­τια, γε­ω­τρή­σεις, μικρά σπί­τια για φτω­χές οι­κο­γέ­νειες, αν­θρω­πι­στι­κές βο­ή­θειες σε συ­νερ­γα­σία με την ελ­λη­νι­κή πο­λε­μι­κή αε­ρο­πο­ρία και τόσα άλλα. Αυτή η εμπει­ρία με δί­δα­ξε ότι η αλη­θι­νή βο­ή­θεια ξε­κι­νά από την κα­τα­νό­η­ση των ανα­γκών μας και την εκτί­μη­ση των δώρων που έχου­με, προ­τού μπο­ρέ­σου­με να προ­σφέ­ρου­με στους άλ­λους. Να θυ­μό­μα­στε πάντα ότι μια μέρα ο Θεός θα μας ρω­τή­σει πώς δια­χει­ρι­στή­κα­με όλα αυτά που μας χά­ρι­σε. Τα κρα­τή­σα­με μόνο για τον εαυτό μας ή τα μοι­ρα­στή­κα­με με αυ­τούς που είχαν ανά­γκη;

• Η ενο­ρία σας στο Άι­λαντ Παρκ έχει μια ιδιαί­τε­ρα ενερ­γή κοι­νό­τη­τα. Ποιο θε­ω­ρεί­τε ότι είναι το στοι­χείο που τη δια­τη­ρεί τόσο δρα­στή­ρια και κοντά στην Εκ­κλη­σία;

Η ενο­ρία μας στο Άι­λαντ Παρκ είναι μια μικρή αλλά ενερ­γή κοι­νό­τη­τα, όσοι την επι­σκέ­πτο­νται νιώ­θουν πώς είναι στην Ελ­λά­δα μέσα σε ένα οι­κο­γε­νεια­κό πε­ρι­βάλ­λον και πι­στεύω ότι το πιο ση­μα­ντι­κό στοι­χείο που τη δια­τη­ρεί τόσο δρα­στή­ρια είναι ο σε­βα­σμός και η σωστή συ­νερ­γα­σία ανά­με­σα στο εκ­κλη­σια­στι­κό συμ­βού­λιο και τον ιερέα, όπως επί­σης και η αγάπη του κό­σμου προς τον ιερέα είναι επί­σης κα­θο­ρι­στι­κή. Όταν υπάρ­χει ένα κοινό όραμα και όλοι πι­στεύ­ουν σε αυτό, μπο­ρού­με να πε­τύ­χου­με πολλά δυ­να­τά πράγ­μα­τα με τη βο­ή­θεια του Θεού. Κάθε μέλος της κοι­νό­τη­τας μπο­ρεί να συμ­βά­λει με τον τρόπο του, είτε οι­κο­νο­μι­κά είτε με τις γνώ­σεις και τις δε­ξιό­τη­τές του. Σε αυτό το πλαί­σιο, ο ιε­ρέ­ας γί­νε­ται θυσία για το ποί­μνιό του, προ­σφέ­ρο­ντας την αγάπη και τη φρο­ντί­δα του.

• Ποιο ρόλο θα λέ­γα­τε ότι δια­δρα­μα­τί­ζει η Εκ­κλη­σία στους Έλ­λη­νες της Ομο­γέ­νειας;

Η Εκ­κλη­σία είναι ένα κέ­ντρο σύ­να­ξης, όπου μπο­ρού­με να εκ­κλη­σια­στού­με, αλλά και να συ­να­ντη­θού­με και να συ­νο­μι­λή­σου­με, καθώς το επι­βα­ρυ­μέ­νο πρό­γραμ­μα του κα­θε­νός συχνά απο­τε­λεί εμπό­διο για την επι­κοι­νω­νία τις υπό­λοι­πες ημέ­ρες της εβδο­μά­δας. Αυτή η συ­νά­ντη­ση μάς δίνει επί­σης την ευ­και­ρία να δεί­ξου­με τη δύ­να­μή μας ως κοι­νό­τη­τα, δια­σφα­λί­ζο­ντας ότι οι κυ­βερ­νη­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες μας υπο­λο­γί­ζουν σε ό,τι αί­τη­μα προ­κύ­ψει. Η Εκ­κλη­σία μας ενώ­νει, ενι­σχύ­ει τους δε­σμούς μας και μας υπεν­θυ­μί­ζει τη ση­μα­σία της συλ­λο­γι­κό­τη­τας και της αλ­λη­λο­ϋ­πο­στή­ρι­ξης στην κοι­νό­τη­τά μας. Υπάρ­χουν ομο­γε­νείς οι οποί­οι δεν έχουν κα­νέ­ναν δίπλα τους, οι άν­θρω­ποι της εκ­κλη­σί­ας είναι αυτοί που θα τους κά­νουν παρέα, θα δώ­σουν βο­ή­θεια και θα συ­μπα­ρα­στα­θούν σε αυ­τούς τους αν­θρώ­πους.

• Η πρε­σβυ­τέ­ρα σας μοι­ρά­ζε­ται πολ­λές φορές την ευ­θύ­νη της πα­ρου­σί­ας μέσα στην κοι­νό­τη­τα. Πόσο ση­μα­ντι­κός είναι ο ρόλος της στο έργο σας;

Ο ρόλος της πρε­σβυ­τέ­ρας μου είναι εξαι­ρε­τι­κά ση­μα­ντι­κός στο έργο μας μέσα στην κοι­νό­τη­τα. Δεν μπο­ρεί να γίνει οποια­δή­πο­τε γυ­ναί­κα πρε­σβυ­τέ­ρα, καθώς χρειά­ζε­ται να έχει την κλήση της από το Θεό. Η πρε­σβυ­τέ­ρα είναι ηρω­ί­δα! Ο Θεός μας ευ­λό­γη­σε να έχου­με τρία κο­ρι­τσά­κια. Είμαι πραγ­μα­τι­κά ευ­λο­γη­μέ­νος που την έχω δίπλα μου να με στη­ρί­ζει και να με βοη­θά­ει σε κάθε βήμα. Με τη δια­κρι­τι­κή της στάση και την αφο­σί­ω­σή της, στη­ρί­ζει το έργο μας σε με­γά­λο βαθμό. Η εμπει­ρία της ως εκ­παι­δευ­τι­κός έχει φέρει μια νέα δυ­να­μι­κή στην κοι­νό­τη­τά μας, ιδίως στα νε­α­νι­κά προ­γράμ­μα­τα, το ελ­λη­νι­κό σχο­λείο και το κα­τη­χη­τι­κό σχο­λείο. Το επί­πε­δο που έχει δη­μιουρ­γή­σει μέσα από τις γνώ­σεις και τις δυ­να­τό­τη­τές της είναι αξιο­θαύ­μα­στο και ανα­γνω­ρί­σι­μο από όλους.

• Επι­σκέ­πτε­στε τη Ρόδο; Τι σας λεί­πει από το νησί;

Κάθε φορά που μιλάω με τους αν­θρώ­πους γύρω μου, δεν μπορώ να μην ανα­φέ­ρω πόσο πολύ μου λεί­πει η Ρόδος, με όλες τις ομορ­φιές της και τους αν­θρώ­πους της και τα φα­γη­τά. Η οι­κο­γέ­νειά μου και οι φίλοι μου είναι το πιο ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι που μου λεί­πει. Ένα άλλο ση­μα­ντι­κό κομ­μά­τι της ζωής μου στη Ρόδο είναι τα εξω­κλή­σια, είτε είναι κρυμ­μέ­να στα βουνά είτε βρί­σκο­νται δίπλα στη θά­λασ­σα. Αυτά τα μέρη έχουν μια ιδιαί­τε­ρη μα­γεία που δεν μπο­ρού­με να βρού­με εύ­κο­λα εδώ στην Αμε­ρι­κή. Η ηρε­μία και η πνευ­μα­τι­κό­τη­τα που προ­σφέ­ρουν, σε συν­δυα­σμό με το φυ­σι­κό τοπίο, είναι ανε­κτί­μη­τα.

• Με τα Χρι­στού­γεν­να να πλη­σιά­ζουν, τι μή­νυ­μα θα θέ­λα­τε να στεί­λε­τε στους αν­θρώ­πους που θα σας ακού­σουν από τον άμ­βω­να, αλλά και σε όσους βρί­σκο­νται μα­κριά από την Εκ­κλη­σία;

Αυτές οι άγιες ημέ­ρες ας γί­νουν μια ευ­και­ρία για όλους μας να αφή­σου­με στην άκρη κάθε προ­σω­πι­κό όφε­λος και να προ­σφέ­ρου­με αγάπη στους συ­ναν­θρώ­πους μας, όπως έκανε ο Χρι­στός. Ο Χρι­στός ήρθε τα­πει­νά στη γη για να μας προ­σφέ­ρει αγάπη, φως και ει­ρή­νη. Πα­ρό­λο που οι μέρες αυτές είναι κρύες, ας φρο­ντί­σου­με οι καρ­διές μας να γί­νουν μια ζεστή φάτνη προ­σφέ­ρο­ντας υπο­στή­ρι­ξη σε κάθε άν­θρω­πο που έχει ανά­γκη από μια αγκα­λιά, μια πα­ρη­γο­ριά, μια εν­θάρ­ρυν­ση ή μια υλική βο­ή­θεια. Ας ανα­ζη­τή­σου­με τη σύν­δε­ση με τους άλ­λους, είτε βρί­σκο­νται κοντά είτε μα­κριά από την Εκ­κλη­σία. Ας γί­νου­με φο­ρείς του μη­νύ­μα­τος της αγά­πης και της ελ­πί­δας, με­τα­φέ­ρο­ντας το φως του Χρι­στού σε κάθε γωνιά της ζωής μας. Καλά Χρι­στού­γεν­να σε όλους σας, με αγάπη και ευ­λο­γία!