Αναστασία Κορινθίου: «Τα Χριστούγεννα μου θυμίζουν ότι υπάρχει πάντα μια ευκαιρία για αρχή, για συγχώρεση, για αγκαλιά…»

Ανα­στα­σία, νομίζω ότι είσαι το πιο κατάλ­ληλο πρόσωπο για να μιλή­σουμε για τη μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων! Τι σημαί­νουν για σένα τα Χρι­στού­γεννα;

Τα Χρι­στού­γεννα για μένα είναι η εποχή που ο κόσμος θυμάται έστω για λίγο να γίνεται πιο τρυ­φε­ρός. Είναι η στιγμή που η καρδιά ανοίγει σαν φως καλο­και­ριού μέσα στον χειμώνα. Μου θυμί­ζουν πως ό,τι κι αν περά­σαμε, υπάρχει πάντα μια ευκαι­ρία για αρχή, για συγ­χώ­ρεση, για αγκαλιά.

Πώς επη­ρε­ά­ζει αυτή η περί­ο­δος τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο και τη δημιουρ­γική σου ματιά;

Τον Δεκέμ­βριο βλέπω τον κόσμο πιο αργά, σαν slow motion κίνηση πιο ανθρώ­πινα. Άλλοι βλέπουν ταχύ­τητα και φούρια να τα προ­λά­βουν όλα, εγώ όχι! Παρα­τηρώ χαμό­γελα, κρυφές συγκι­νή­σεις, ανθρώ­πους που προ­σπα­θούν λίγο περισ­σό­τερο να βρουν αγάπη και να χαρί­σουν χαμό­γελα! Αυτή η εποχή μού μαλα­κώ­νει την καρδιά και η γραφή μου γίνεται πιο φωτεινή, πιο συναι­σθη­μα­τική, πιο κοντά στη μνήμη και στην παι­δι­κό­τητα.

Πώς η αγάπη σου για τα Χρι­στού­γεννα επη­ρε­ά­ζει τον τρόπο που γράφεις ή παρα­τη­ρείς τους ανθρώ­πους;

Με κάνει να ψάχνω πίσω από τις λέξεις τους. Να βλέπω τι δεν λένε. Οσα κρύ­βο­νται στον λαιμό και σε αγέν­νητα χαμό­γελα. Φάτνη η ψυχή μας αγέν­νη­των «θέλω»! Τα Χρι­στού­γεννα ξυπνούν μέσα μου μια ανάγκη να αγγίζω τους ανθρώ­πους με ιστο­ρίες που τους θυμί­ζουν ποιοι είναι όταν αφήσουν τον θόρυβο και μείνουν μόνο με την καρδιά τους.

Πώς δια­μορ­φώ­νει την καθη­με­ρι­νό­τητά σου και τους υπό­λοι­πους μήνες του χρόνου;

Αυτή η εποχή μου θυμίζει να κρατώ όλο τον χρόνο μικρές γωνιές μαγείας. Μια κούπα καφέ πολύ πρωί, μια βόλτα στην πόλη με τα αναμ­μένα φώτα, ένα «σ’ αγαπώ» που δεν το περί­με­νες. Κρατάω το πνεύμα των Χρι­στου­γέν­νων σαν πυξίδα.

Τι είδους ιστο­ρίες ανα­ζη­τούν οι ανα­γνώ­στες αυτές τις μέρες;

Ιστο­ρίες που ζεσταί­νουν. Που μιλούν για δεύ­τε­ρες ευκαι­ρίες, για συγ­γνώ­μες, για οικο­γέ­νειες όχι τέλειες, αλλά αλη­θι­νές. Θέλουν λόγια που τους θυμί­ζουν ότι δεν είναι μόνοι.

Υπάρ­χουν στιγμές ή βιβλία που έχουν συν­δε­θεί για σένα με τα Χρι­στού­γεννα;

Ναι, κάθε χρόνο θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, με ένα βιβλίο στο χέρι και δέντρο δίπλα. Για μένα τα Χρι­στού­γεννα είχαν πάντα σελίδες. Ιστο­ρίες που μύριζαν κανέλα, όνειρα, φωτάκια και μια αθω­ό­τητα που δεν θέλω να χάσω. Ιστο­ρίες αλη­θι­νές που είναι οι φίλοι μου, αυτοί που με ξέρουν από παιδί και με αγαπούν χωρίς εξη­γή­σεις. Είναι η γει­το­νιά μου, εκεί όπου όλα είχαν μια μυρωδιά: από γιασεμί μέχρι βρεγ­μένο χώμα μετά τη βροχή. Είναι η Αγία Ανα­στα­σία, εκεί που άφησα ευχές, φόβους, όνειρα και σιωπές. Μια εκκλη­σία και μια μικρή γει­το­νί­τσα της Ρόδου που για μένα δεν είναι χώρος απλά είναι ανάσα. Και είναι το ραδιό­φωνο… Οι νύχτες που μιλούσα σε μια πόλη που αγαπώ βαθιά. Η φωνή μου γινόταν παρέα σε ανθρώ­πους που δεν γνώριζα, όμως τους ένιωθα δικούς μου. Εκεί κατά­λαβα πως ο λόγος, όταν βγαίνει από την καρδιά, βρίσκει πάντα κάπου να ακου­μπή­σει.

Κι ύστερα, η Παλιά Πόλη.

Μόνο εκεί μπορείς να περ­πα­τή­σεις βράδυ, με βροχή, και να ακού­σεις τα βήματα όλων όσων πέρασαν πριν από σένα. Οι πέτρες της κρατούν μυστικά, κι εγώ πάντα αισθα­νό­μουν ότι κάτι μου ψιθύ­ρι­ζαν ίσως πως αντέχω περισ­σό­τερο απ’ όσο πιστεύω.

Και μέσα σε όλα αυτά…

Υπάρχει μια εικόνα που κουβαλώ κάθε Χρι­στού­γεννα: οι κιτς πρά­σι­νες γυά­λι­νες μπάλες του δέντρου μας. Αυτές που έσπαγαν με το παρα­μι­κρό, όσο κι αν η μάνα μου τις τύλιγε προ­σε­κτικά με βαμβάκι, σαν να προ­στά­τευε θησαυ­ρούς. Δεν ήταν όμορφες· ήταν δικές μας. Και γι’ αυτό τις αγάπησα περισ­σό­τερο.

Ίσως γιατί μέσα σε αυτές κρυ­βό­ταν όλη η παιδική μου αθω­ό­τητα -εύθραυστη, φωτεινή, αληθινή.

Γι’ αυτό η Ρόδος, όσο κι αν αλλάζω πόλεις, μένει πάντα σπίτι μου.

Είναι οι ρίζες μου, το φως μου, οι άνθρω­ποι που με έφτια­ξαν.

Από τη Ρόδο έφυγα όχι γιατί το ήθελα αν ρωτάς αλλά τελικά όλα έγιναν για να εξε­λι­χθώ, ποτέ όμως δεν έφυγε από μέσα μου. Τη νιώθω σε κάθε μου βήμα στο φως που κου­βα­λάω όταν γράφω, στη θάλασσα που θυμίζει την αντοχή μου, στην πέτρα που μου έμαθε να αντέχω, στη φιλε­ρη­μική γαλήνη που μου έμαθε να προ­σεύ­χο­μαι με τον τρόπο της καρδιάς.

Η Αθήνα μπορεί να είναι το τώρα μου, αλλά η Ρόδος είναι το πάντα.

Για μίλησέ μας λοιπόν για το τώρα σου.

Η Αθήνα μου άνοιξε δρόμους, όνειρα και συνερ­γα­σίες. Εδώ μεγά­λωσα, ωρίμασα επαγ­γελ­μα­τικά, γνώρισα ανθρώ­πους που πίστε­ψαν σε μένα και έμαθα να στέ­κο­μαι πιο δυνατή. Μου λείπει η Ρόδος, αλλά η Αθήνα είναι το βήμα που χρεια­ζό­μουν τελικά για να πάω παρα­κάτω. Στη Ρόδο είχα μια παιδική αθω­ό­τητα που μμμ ναι την κουβαλώ ακόμη αλλά νιώθω πιο… γυναίκα στην οπτική μου και στον τρόπο που ανοίγω συνερ­γα­σίες και εμπι­στεύ­ο­μαι!

Πώς βλέπεις τη θέση του βιβλίου σήμερα που η προσοχή μετα­κι­νεί­ται συνεχώς από οθόνη σε οθόνη;

Το βιβλίο δεν κάνει θόρυβο και γι’ αυτό επι­βιώ­νει. Είναι το κατα­φύ­γιό μας από τον θόρυβο. Όσο πιο γρήγορη γίνεται η ζωή, τόσο περισ­σό­τερο ο άνθρω­πος έχει ανάγκη κάτι σταθερό που θα τον αγγίξει και όχι απλώς θα του τρα­βή­ξει το βλέμμα. Εμεις που έχουμε βιβλιο­πω­λείο οφεί­λουμε να μιλάμε με τους πελάτες μας, να προ­τεί­νουμε, να ανοί­γουμε συζη­τή­σεις και δρόμους ανά­γνω­σης

Τι θεωρείς πιο απαι­τη­τικό για τον σημε­ρινό δημιουργό σε ένα περι­βάλ­λον γρή­γο­ρης κατα­νά­λω­σης περιε­χο­μέ­νου;

Το πιο δύσκολο είναι να μείνεις αυθε­ντι­κός. Να μην γράφεις για να αρέσεις, αλλά για να αλη­θεύ­εις. Να μη χαθείς στην ταχύ­τητα και ξεχά­σεις την ψυχή.

Πώς δια­μορ­φώ­νε­ται η σχέση ανάμεσα σε εκδότη, συγ­γρα­φέα και ανα­γνώ­στη σήμερα;

Πιο άμεση από ποτέ. Πιο εκτε­θει­μένη, αλλά και πιο ζεστή. Όταν υπάρχει σεβα­σμός, δια­φά­νεια και κοινό όραμα, η σχέση γίνεται δημιουρ­γικό ταξίδι κι όχι απλώς επάγ­γελμα.

Ποιες μικρές στιγμές των γιορτών σου θυμί­ζουν κάθε χρόνο γιατί αγαπάς τόσο την εποχή;

Το άναμμα των φωτι­σμέ­νων δρόμων. Η μυρωδιά του κρύου. Ναι ναι έχει μυρωδιά το κρύο και την αγαπώ! Το πρώτο στολίδι που θα βγει από την κούτα και θα ξυπνή­σει μια ανά­μνηση! Η φωνή ενός αγα­πη­μέ­νου ανθρώ­που. Η αίσθηση ότι κάτι νέο αρχίζει. Αυτές οι μικρές αλή­θειες με κάνουν να αγαπώ τον Δεκέμ­βριο απόλυτα.

Αν έβαζες σε μία φράση το συναί­σθημα που θέλεις να κρα­τή­σει ο ανα­γνώ­στης τις μέρες των Χρι­στου­γέν­νων, ποια θα ήταν;

Μείνε άνθρω­πος κι άφησε το φως που κου­βα­λάς να μην το σβήσει κανείς. Το άστρο που ακο­λου­θούν οι τρεις μάγοι είσαι εσύ κι οδηγεί στη φάτνη της καρδιάς σου!