Προσφυγή από τον πατέρα που κατηγορείται για σεξουαλική κακοποίηση του 5,5χρονου γιου για άρση δύο μέτρων

• Με κε­ντρι­κό επι­χεί­ρη­μα την ανα­λο­γι­κό­τη­τα και το βέλ­τι­στο συμ­φέ­ρον του τέ­κνου, η υπε­ρά­σπι­ση ζητά από το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών να αντι­κα­τα­στή­σει την πλήρη απα­γό­ρευ­ση επι­κοι­νω­νί­ας και την κα­θο­λι­κή αποχή από χώ­ρους με ανη­λί­κους με ηπιό­τε­ρα, επο­πτευό­με­να μέτρα

Ένας 40χρο­νος αλ­λο­δα­πός πα­τέ­ρας κα­τη­γο­ρού­με­νος για σε­ξουα­λι­κή κα­κο­ποί­η­ση του 5,5 ετών γιού του αφέ­θη­κε ελεύ­θε­ρος με αυ­στη­ρούς όρους έπει­τα από ομό­φω­νη κρίση Ανα­κρι­τή και Ει­σαγ­γε­λέα.

Η από­φα­ση πε­ρι­λαμ­βά­νει απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τι­κή μη­νιαία εμ­φά­νι­ση σε αστυ­νο­μι­κό τμήμα, πλήρη απα­γό­ρευ­ση επι­κοι­νω­νί­ας και προ­σέγ­γι­σης του ανη­λί­κου σε από­στα­ση μι­κρό­τε­ρη των 200 μέ­τρων, καθώς και απα­γό­ρευ­ση συ­να­να­στρο­φής με ανη­λί­κους και προ­σέγ­γι­σης χώρων όπου αυτοί συ­χνά­ζουν.

Η κα­ταγ­γε­λία προ­έρ­χε­ται από 41χρονη μη­τέ­ρα. Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος αρ­νεί­ται κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κά και συν­δέ­ει την υπό­θε­ση με σφο­δρή αντι­δι­κία για επι­μέ­λεια και επι­κοι­νω­νία.

Το χρο­νι­κό και τα πρώτα πο­ρί­σμα­τα

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε όταν, σύμ­φω­να με τη δι­κο­γρα­φία, το παιδί φέ­ρε­ται να πε­ριέ­γρα­ψε γε­γο­νός με επί­δι­κο πε­ριε­χό­με­νο σε κα­τά­θε­ση που λή­φθη­κε σε ελεγ­χό­με­νο πε­ρι­βάλ­λον με κά­με­ρα από ει­δι­κό ψυ­χο­λό­γο. Η ια­τρο­δι­κα­στι­κή εξέ­τα­ση κα­τέ­γρα­ψε εύ­ρη­μα πι­θα­νώς συμ­βα­τό με πρά­ξεις ασέλ­γειας χωρίς βε­βαιό­τη­τα ως προς μη­χα­νι­σμό και χρόνο, ενώ εξει­δι­κευ­μέ­νος κλι­νι­κός έλεγ­χος από γα­στρε­ντε­ρο­λο­γι­κό τμήμα την ίδια ημέρα δεν επι­βε­βαί­ω­σε ση­μεία κά­κω­σης ή βίας.

Στο υλικό υπάρ­χουν γνω­μα­τεύ­σεις ει­δι­κών με δια­φο­ρε­τι­κές εκτι­μή­σεις για την προ­έ­λευ­ση των δυ­σκο­λιών του ανη­λί­κου, από ου­δέ­τε­ρες συ­στά­σεις για στα­θε­ρό πε­ρι­βάλ­λον μέχρι ει­ση­γή­σεις για πλήρη απο­φυ­γή επα­φής με τον πα­τέ­ρα.

Η πο­λι­τι­κή διά­στα­ση των συ­γκρού­σε­ων

Πα­ράλ­λη­λα με το ποι­νι­κό σκέ­λος, το αστι­κό πεδίο έχει ήδη απο­τυ­πώ­σει έντο­νη αντι­δι­κία. Απο­φά­σεις και προ­σω­ρι­νές ρυθ­μί­σεις έχουν ανα­θέ­σει την επι­μέ­λεια στη μη­τέ­ρα με εξαι­ρέ­σεις για υγεία και εκ­παί­δευ­ση, ενώ η επι­κοι­νω­νία του πα­τέ­ρα έχει δο­μη­θεί με συ­γκε­κρι­μέ­να ωρά­ρια, σα­φείς κα­νό­νες και, ανά πε­ριό­δους, πα­ρου­σία τρί­του προ­σώ­που. Ση­μείο τρι­βής απο­τε­λούν οι ισχυ­ρι­σμοί συ­στη­μα­τι­κών πα­ρα­βιά­σε­ων των ρυθ­μί­σε­ων και η αδυ­να­μία ομα­λής εφαρ­μο­γής τους, με συ­νέ­πεια το παιδί να έχει μεί­νει για με­γά­λα δια­στή­μα­τα χωρίς δια ζώσης επαφή με τον πα­τέ­ρα.

Τι αλ­λά­ζει με την προ­σφυ­γή

Η υπε­ρά­σπι­ση προ­σέ­φυ­γε στο Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, προ­σβάλ­λο­ντας τη διά­τα­ξη με την οποία επι­βλή­θη­καν οι όροι. Καί­ριο αί­τη­μα είναι η άρση ή αντι­κα­τά­στα­ση δύο πε­ριο­ρι­σμών: της πλή­ρους απα­γό­ρευ­σης επι­κοι­νω­νί­ας και προ­σέγ­γι­σης του παι­διού και της κα­θο­λι­κής απα­γό­ρευ­σης συ­να­να­στρο­φής με ανη­λί­κους και προ­σέγ­γι­σης χώρων που αυτοί συ­χνά­ζουν σε ακτί­να μι­κρό­τε­ρη των 200 μέ­τρων. Το σκε­πτι­κό εδρά­ζε­ται στην αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, στο τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας και στο βέλ­τι­στο συμ­φέ­ρον του τέ­κνου, με την επι­σή­μαν­ση ότι η πλή­ρης απο­κο­πή, ιδίως σε τόσο μικρή ηλι­κία, διαρ­ρη­γνύ­ει τη γο­νεϊ­κή σχέση με ανε­πα­νόρ­θω­τες συ­νέ­πειες. Η προ­σφυ­γή επι­ση­μαί­νει ότι ο στό­χος της δια­δι­κα­σί­ας μπο­ρεί να υπη­ρε­τη­θεί με ηπιό­τε­ρα και απο­λύ­τως ελέγ­ξι­μα μέτρα όπως επο­πτευό­με­νες συ­να­ντή­σεις, επαφή με πα­ρου­σία ου­δέ­τε­ρου τρί­του, ή επι­κοι­νω­νία σε ορι­σμέ­νους δη­μό­σιους χώ­ρους με επί­βλε­ψη κοι­νω­νι­κής υπη­ρε­σί­ας.

Η έν­στα­ση για τον «αό­ρι­στο» όρο των 200 μέ­τρων

Κρί­σι­μο ση­μείο της επι­χει­ρη­μα­το­λο­γί­ας είναι ότι η κα­θο­λι­κή απα­γό­ρευ­ση προ­σέγ­γι­σης κάθε χώρου όπου βρί­σκο­νται ανή­λι­κοι σε ακτί­να 200 μέ­τρων θε­ω­ρεί­ται πρα­κτι­κά ανε­φάρ­μο­στη σε μια πόλη με σχο­λεία, παι­δι­κές χαρές και χώ­ρους δια­σκέ­δα­σης διά­σπαρ­τους σε μι­κρές απο­στά­σεις. Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στη­ρί­ζει ότι η ρύθ­μι­ση αυτή δεν συν­δέ­ε­ται με εξα­το­μι­κευ­μέ­νο κίν­δυ­νο, δεν αντλεί τεκ­μη­ρί­ω­ση από πα­ρελ­θού­σα αντί­στοι­χη συ­μπε­ρι­φο­ρά και τε­λι­κά κα­τα­λή­γει να πε­ριο­ρί­ζει υπέρ­με­τρα την ελευ­θε­ρία κί­νη­σης και την επαγ­γελ­μα­τι­κή και κοι­νω­νι­κή ζωή του κα­τη­γο­ρού­με­νου χωρίς απο­δε­δειγ­μέ­νη ανα­γκαιό­τη­τα.

Η σύ­γκρου­ση δύο αφη­γή­σε­ων

Στον πυ­ρή­να της υπό­θε­σης βρί­σκο­νται δύο αντα­γω­νι­στι­κές αφη­γή­σεις. Η μη­τέ­ρα πε­ρι­γρά­φει μια αιφ­νί­δια και σο­κα­ρι­στι­κή πλη­ρο­φο­ρία από το παιδί που την οδή­γη­σε σε άμεση κα­ταγ­γε­λία και κι­νη­το­ποί­η­ση των αρχών. Ο πα­τέ­ρας μιλά για ένα κα­τα­σκεύ­α­σμα που συν­δέ­ε­ται με μακρά πο­ρεία αντι­πα­ρα­θέ­σε­ων στην επι­μέ­λεια και την επι­κοι­νω­νία, επι­κα­λού­με­νος έγ­γρα­φα, εξώ­δι­κα και απο­φά­σεις για να δεί­ξει κλι­μά­κω­ση έντα­σης. Η πο­λυ­φω­νία των επι­στη­μο­νι­κών γνω­μα­τεύ­σε­ων και η αμ­φι­ση­μία των ια­τρι­κών ευ­ρη­μά­των δη­μιουρ­γούν ένα πλαί­σιο όπου η προ­σε­κτι­κή στάθ­μι­ση απο­δει­κτι­κών στοι­χεί­ων βα­ραί­νει πε­ρισ­σό­τε­ρο από ποτέ.

Οι προη­γού­με­νες ρυθ­μί­σεις και το απο­τύ­πω­μα στην πράξη

Το αστι­κό σκέ­λος έχει ήδη χα­ρά­ξει ένα απο­τύ­πω­μα επι­κοι­νω­νί­ας με ωρά­ρια, εορ­τα­στι­κές πε­ριό­δους και θε­ρι­νά δια­στή­μα­τα, άλ­λο­τε με δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις και άλ­λο­τε με πα­ρου­σία τρί­του προ­σώ­που. Ωστό­σο, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται στην προ­σφυ­γή, οι ρυθ­μί­σεις συχνά δεν εφαρ­μό­στη­καν, με εκα­τέ­ρω­θεν ανα­φο­ρές για πα­ρα­βιά­σεις και αδυ­να­μία εμπέ­δω­σης στα­θε­ρού ρυθ­μού επα­φών. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι από συ­γκε­κρι­μέ­νη ημε­ρο­μη­νία του κα­λο­και­ριού ο πα­τέ­ρας δη­λώ­νει πως δεν έχει δει το παιδί του, γε­γο­νός που προ­στί­θε­ται ως επι­χεί­ρη­μα για την ανά­γκη θε­σμι­κά επο­πτευό­με­νης, αλλά υπαρ­κτής επι­κοι­νω­νί­ας, και όχι πλή­ρους απο­κο­πής.

Στο με­τα­ξύ, με προ­σω­ρι­νή δια­τα­γή που εκ­δό­θη­κε με­ταρ­ρυθ­μί­στη­κε ήδη η επι­κοι­νω­νία του παι­διού με το παιδί με νέο στοι­χείο να θε­ω­ρεί­ται η από­φα­ση περί επι­βο­λής πε­ριο­ρι­στι­κών μέ­τρων στον κα­τη­γο­ρού­με­νο πα­τέ­ρα.

Το επό­με­νο βήμα και οι πα­ρά­με­τροι της κρί­σης

Το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών θα κλη­θεί να ισορ­ρο­πή­σει ανά­με­σα στην προ­στα­σία του παι­διού, στη δια­σφά­λι­ση της δια­δι­κα­σί­ας και στην απο­φυ­γή μέ­τρων που, αν τε­λι­κά κρι­θούν αχρεί­α­στα, θα έχουν ήδη προ­κα­λέ­σει μη ανα­στρέ­ψι­μη ζημία στη σχέση πα­τέ­ρα και παι­διού. Στο τρα­πέ­ζι βρί­σκο­νται λύ­σεις που δεν υπο­βαθ­μί­ζουν την ασφά­λεια, όπως επο­πτευό­με­νες ή δια­με­σο­λα­βη­μέ­νες επα­φές, αυ­στη­ρή τή­ρη­ση απο­στά­σε­ων σε συ­γκε­κρι­μέ­νους χώ­ρους και ρητές εξαι­ρέ­σεις με επί­βλε­ψη αρ­μό­διων κοι­νω­νι­κών υπη­ρε­σιών, χωρίς την από­λυ­τη απα­γό­ρευ­ση που κα­θι­στά την επαφή ανέ­φι­κτη.

Ως συ­νή­γο­ρος υπε­ρά­σπι­σης του πα­τέ­ρα πα­ρί­στα­ται η δι­κη­γό­ρος κ. Αση­μέ­νη Βεργή και της μη­τέ­ρας ο κ. Γιώρ­γος Κυ­πραί­ος.