Γιάννης Χατζής, πρόεδρος ΠΟΞ: «Ο ελληνικός τουρισμός έχει αφεθεί στον αυτόματο πιλότο»

Για όλα τα καυτά θέ­μα­τα του του­ρι­σμού μι­λά­ει σή­με­ρα σε συ­νέ­ντευ­ξή του προς τη “δ” ο πρό­ε­δρος της Πα­νελ­λή­νιας Ομο­σπον­δί­ας Ξε­νο­δό­χων, κ. Γιάν­νης Χα­τζής: από την εθνι­κή πο­λι­τι­κή της επι­βο­λής τελών, το αί­τη­μα για τη μεί­ω­ση των συ­ντε­λε­στών για τις πα­ρα­λί­ες, την εφαρ­μο­γή της ψη­φια­κής κάρ­τας μέχρι και τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση, μι­λά­ει χωρίς πε­ρι­σπα­σμούς, ξε­κα­θα­ρί­ζο­ντας τη θέση ενός δυ­να­μι­κού επι­χει­ρη­μα­τι­κού κλά­δου που βάλ­λε­ται πα­ντα­χό­θεν, την ώρα που η Ελ­λά­δα εξα­κο­λου­θεί να είναι δυ­να­τός παί­κτης στον του­ρι­σμό…

• Κύριε Χατζή, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με ζη­τώ­ντας από εσάς ένα σχό­λιο για τις συ­νε­χείς επι­βα­ρύν­σεις στις ξε­νο­δο­χεια­κές – του­ρι­στι­κές επι­χει­ρή­σεις. Από τη μία το τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας, από την άλλη ο αυ­ξη­μέ­νος ΦΠΑ, η ακρί­βεια, ο πλη­θω­ρι­σμός κ.λπ. Τε­λι­κά, μπο­ρού­με να πούμε ότι το του­ρι­στι­κό προ­ϊ­όν και η αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τά του έχουν πε­ρι­θώ­ρια ενί­σχυ­σης, τη στιγ­μή που οι επι­χει­ρή­σεις αντι­με­τω­πί­ζουν κύμα φο­ρο­λο­γί­ας και ανα­τι­μή­σε­ων;

Ο ελ­λη­νι­κός του­ρι­σμός έχει αφε­θεί στον αυ­τό­μα­το πι­λό­το. Στη ζή­τη­ση πα­ρα­μέ­νου­με στα­θε­ροί, όμως στις έμ­με­σες επι­βα­ρύν­σεις έχου­με ξε­πε­ρά­σει τα όρια αντο­χής των επι­χει­ρή­σε­ων και, κυ­ρί­ως, των επι­σκε­πτών που επι­μέ­νουν στο value for money. Το κρί­σι­μο δεν είναι μόνο το ύψος των τελών και των φόρων, αλλά και η εσφαλ­μέ­νη φι­λο­σο­φία που αντι­με­τω­πί­ζει τη φι­λο­ξε­νία σαν ανε­ξά­ντλη­τη πηγή εσό­δων, χωρίς μά­λι­στα να επι­στρέ­φει ούτε ένα μέρος για την ου­σια­στι­κή βελ­τί­ω­ση των τόπων που πα­ρά­γουν αυτόν τον πλού­το. Συ­νε­πώς, υπάρ­χει τε­ρά­στιο πε­ρι­θώ­ριο ενί­σχυ­σης της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας. Χρειά­ζε­ται λο­γι­κή στους έμ­με­σους φό­ρους, ring-fencing των εσό­δων υπέρ έργων στον προ­ο­ρι­σμό και επέν­δυ­ση στην εμπει­ρία: κα­θα­ριό­τη­τα, ύδρευ­ση, δια­χεί­ρι­ση ροών, προ­σβα­σι­μό­τη­τα. Εκεί κρί­νε­ται τε­λι­κά και η τιμή και η φήμη.

• Σύμ­φω­να με την πρό­σφα­τη με­λέ­τη του Ιν­στι­τού­του του ΣΕΤΕ και της PwC, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε με πρω­το­βου­λία της ΠΟΞ, η ει­κό­να των αριθ­μών είναι ξε­κά­θα­ρη: η Ελ­λά­δα έχει πε­ρά­σει στην τε­λευ­ταία θέση με­τα­ξύ των βα­σι­κών με­σο­γεια­κών αντα­γω­νι­στών της. Τι ση­μαί­νει αυτό στην πράξη;

Η συ­γκε­κρι­μέ­νη με­λέ­τη απο­τε­λεί μία από τις πιο εκτε­νείς και τεκ­μη­ριω­μέ­νες έρευ­νες του εί­δους που έχουν διε­ξα­χθεί μέχρι σή­με­ρα για τον ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χεια­κό κλάδο. Απο­τυ­πώ­νει με ακρί­βεια το συ­γκρι­τι­κό φο­ρο­λο­γι­κό και λει­τουρ­γι­κό προ­φίλ των ελ­λη­νι­κών ξε­νο­δο­χεί­ων ένα­ντι των βα­σι­κών αντα­γω­νι­στριών χωρών της Με­σο­γεί­ου, προ­σφέ­ρο­ντας στη δη­μό­σια συ­ζή­τη­ση συ­γκε­κρι­μέ­να, με­τρή­σι­μα δε­δο­μέ­να και όχι απλώς εντυ­πώ­σεις ή εκτι­μή­σεις. Η με­λέ­τη ανα­δει­κνύ­ει, με τρόπο κα­τα­νοη­τό, τις δυ­σκο­λί­ες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις, επεν­δύ­σεις εντά­σε­ως κε­φα­λαί­ου, στο να αντα­πο­κρι­θούν στις υπο­χρε­ώ­σεις τους. Σε ένα ξε­νο­δο­χείο τεσ­σά­ρων αστέ­ρων, από κάθε 150 € που πλη­ρώ­νει ο πε­λά­της, μέ­νουν στην επι­χεί­ρη­ση (πριν από φό­ρους, τό­κους και απο­σβέ­σεις) μόλις 25,4 €, για να πλη­ρω­θούν κα­τό­πιν οι δα­νεια­κές υπο­χρε­ώ­σεις και ο φόρος ει­σο­δή­μα­τος. Δη­λα­δή πε­ρι­θώ­ριο 38,4% χα­μη­λό­τε­ρο από ένα ξε­νο­δο­χείο στην Κύπρο. Για να βρε­θού­με στο ίδιο ση­μείο, θα έπρε­πε το ανω­τέ­ρω δω­μά­τιο να δια­τί­θε­ται προς 220 €, δη­λα­δή 70 € πε­ρισ­σό­τε­ρα την ημέρα.

Ενώ η χώρα βελ­τιώ­θη­κε θε­α­μα­τι­κά ως προς το γε­νι­κό εται­ρι­κό φο­ρο­λο­γι­κό κα­θε­στώς την τε­λευ­ταία δε­κα­ε­τία, ο ξε­νο­δο­χεια­κός κλά­δος υπο­βαθ­μί­στη­κε αντα­γω­νι­στι­κά λόγω των έμ­με­σων επι­βα­ρύν­σε­ων. Στη με­λέ­τη του Ιν­στι­τού­του του ΣΕΤΕ απο­τυ­πώ­νε­ται ξε­κά­θα­ρα πως το ύψος των έμ­με­σων φόρων έχει εκτο­ξευ­θεί πολύ πάνω από τον μέσο όρο των με­σο­γεια­κών αντα­γω­νι­στών, εξαι­τί­ας των σω­ρευ­τι­κών επι­βα­ρύν­σε­ων από τον υψηλό ΦΠΑ, το τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας στην κλι­μα­τι­κή κρίση και το τέλος δια­μο­νής πα­ρε­πι­δη­μού­ντων. Δεν είναι φυ­σιο­λο­γι­κό σε εξα­γω­γι­κούς κλά­δους να επι­βάλ­λου­με ΦΠΑ δια­μο­νής 13% και ΦΠΑ εστί­α­σης 24%, όταν οι βα­σι­κοί – Ευ­ρω­παί­οι και μη – με­σο­γεια­κοί αντα­γω­νι­στές κι­νού­νται με­τα­ξύ 9% και 10%. Το ελ­λη­νι­κό ξε­νο­δο­χείο ξε­κι­νά την εμπο­ρι­κή του πο­λι­τι­κή με έως και 40% υψη­λό­τε­ρη έμ­με­ση επι­βά­ρυν­ση στο πα­κέ­το του. Αυτό το χάσμα δεν πε­ριο­ρί­ζει μόνο τα πε­ρι­θώ­ρια, αλλά και τη δυ­να­τό­τη­τα των επι­χει­ρή­σε­ων να δια­τη­ρούν αντα­γω­νι­στι­κές τιμές και να επεν­δύ­ουν στην ποιό­τη­τα του προ­ϊ­ό­ντος. Δεν είναι «γκρί­νια», είναι τεκ­μη­ριω­μέ­νη διά­γνω­ση που απαι­τεί πο­λι­τι­κές: εξορ­θο­λο­γι­σμό έμ­με­σων φόρων, δια­φά­νεια στη χρήση τελών και κί­νη­τρα για πα­ρα­γω­γι­κές επεν­δύ­σεις.

• Η Ελ­λά­δα εξα­κο­λου­θεί να είναι δυ­να­τός παί­κτης στον του­ρι­σμό; Βλέ­που­με ρεκόρ αφί­ξε­ων στα αε­ρο­δρό­μια τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια.

Ναι. Στην WTM την πε­ρα­σμέ­νη Τρίτη ήταν ξε­κά­θα­ρο ότι πα­ρα­μέ­νου­με ισχυ­ροί στις προ­τι­μή­σεις. Η κί­νη­ση στα αε­ρο­δρό­μια είναι θε­τι­κή, με αστι­κούς προ­ο­ρι­σμούς να λει­τουρ­γούν ως «μη­χα­νές» επι­μή­κυν­σης της σεζόν μέσω city break. Όμως η επι­τυ­χία δεν είναι ομοιό­μορ­φη: κά­ποια νησιά πιέ­ζο­νται, άλλα ανα­κάμ­πτουν, και η χώρα εμ­φα­νί­ζει με­γα­λύ­τε­ρη εξάρ­τη­ση από λι­γό­τε­ρες αγο­ρές. Αυτό απο­δυ­να­μώ­νει τη δια­σπο­ρά κιν­δύ­νου: μια δια­τα­ρα­χή στη Γερ­μα­νία ή στο Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο, μια με­τα­βο­λή στις αε­ρο­πο­ρι­κές χω­ρη­τι­κό­τη­τες, μπο­ρούν να επη­ρε­ά­σουν δυ­σα­νά­λο­γα τα απο­τε­λέ­σμα­τα. Η απά­ντη­ση είναι διεύ­ρυν­ση πηγών ζή­τη­σης (μα­κρι­νές αγο­ρές υψη­λής δα­πά­νης, θε­μα­τι­κές εμπει­ρί­ες), προ­ϊ­όν υψη­λής προ­στι­θέ­με­νης αξίας και ου­σια­στι­κή βελ­τί­ω­ση στις δη­μό­σιες υπο­δο­μές του προ­ο­ρι­σμού.

• Με σχε­τι­κή επι­στο­λή σας ζη­τή­σα­τε μεί­ω­ση των συ­ντε­λε­στών για τις πα­ρα­λί­ες, καθώς επι­βα­ρύ­νο­νται υπέρ­με­τρα οι επι­χει­ρή­σεις. Τι ακρι­βώς συμ­βαί­νει;

Ο συ­ντε­λε­στής που σχε­τί­ζε­ται με την ανά­πτυ­ξη ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των εφαρ­μό­ζε­ται ενιαία για όλες τις επι­χει­ρή­σεις, ανε­ξάρ­τη­τα από το αν αυτές ει­σπράτ­τουν ή όχι αντί­τι­μο. Αυτό όμως δη­μιουρ­γεί μια ου­σια­στι­κή στρέ­βλω­ση, ει­δι­κά στην πε­ρί­πτω­ση των ξε­νο­δο­χεί­ων, όπου η χρήση των ομπρε­λο­κα­θι­σμά­των πα­ρέ­χε­ται χωρίς επι­πλέ­ον χρέ­ω­ση στους δια­μέ­νο­ντες πε­λά­τες.

Για τον λόγο αυτό θε­ω­ρού­με εύ­λο­γο να προ­βλε­φθεί ει­δι­κός, μειω­μέ­νος συ­ντε­λε­στής για τις πε­ρι­πτώ­σεις όπου δεν ει­σπράτ­τε­ται αντί­τι­μο. Με αυτόν τον τρόπο θα απο­τυ­πώ­νε­ται πιο δί­καια η πραγ­μα­τι­κή οι­κο­νο­μι­κή αξία της δρα­στη­ριό­τη­τας. Πέρα από το ζή­τη­μα της ανα­λο­γι­κό­τη­τας, μια τέ­τοια ρύθ­μι­ση θα συμ­βά­λει στη δια­τή­ρη­ση της αντα­γω­νι­στι­κό­τη­τας των ελ­λη­νι­κών ξε­νο­δο­χεί­ων.

Με αφορ­μή τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ερώ­τη­ση, θα ήθελα να ανα­φερ­θώ και σε ένα ση­μα­ντι­κό πρό­βλη­μα που αντι­με­τω­πί­ζουν πολ­λές επι­χει­ρή­σεις. Οι αλ­λα­γές που ει­σή­γα­γε ο ν. 5092/2024 στη δια­δι­κα­σία πα­ρα­χώ­ρη­σης της απλής χρή­σης του αι­για­λού προ­κά­λε­σαν ση­μα­ντι­κές διοι­κη­τι­κές κα­θυ­στε­ρή­σεις. Ως απο­τέ­λε­σμα, αρ­κε­τές επι­χει­ρή­σεις, πιε­σμέ­νες από συμ­βα­τι­κές υπο­χρε­ώ­σεις απέ­να­ντι σε tour operators και πε­λά­τες, προ­χώ­ρη­σαν στη χρήση του αι­για­λού μπρο­στά από τις εγκα­τα­στά­σεις τους πριν από την τυ­πι­κή ολο­κλή­ρω­ση της δια­δι­κα­σί­ας πα­ρα­χώ­ρη­σης, όχι από πρό­θε­ση πα­ρα­νο­μί­ας, αλλά προ­κει­μέ­νου να μη χαθεί η του­ρι­στι­κή σεζόν. Δυ­στυ­χώς, σε πολ­λές πε­ρι­πτώ­σεις επι­βλή­θη­καν οι προ­βλε­πό­με­νες κυ­ρώ­σεις, με­τα­ξύ των οποί­ων και ο πε­ντα­ε­τής απο­κλει­σμός από το δι­καί­ω­μα πα­ρα­χώ­ρη­σης απλής χρή­σης αι­για­λού, μια κύ­ρω­ση που μπο­ρεί να απει­λή­σει άμεσα τη βιω­σι­μό­τη­τα μιας επι­χεί­ρη­σης. Δε­δο­μέ­νου ότι οι κα­θυ­στε­ρή­σεις στις δια­δι­κα­σί­ες πα­ρα­χώ­ρη­σης, ιδίως μετά την εμπλο­κή της Αρ­χαιο­λο­γι­κής Υπη­ρε­σί­ας, είναι γνω­στές σε όλους, αλλά και πλή­ρως αντι­λη­πτή η ανά­γκη των επι­χει­ρή­σε­ων να ξε­κι­νή­σουν έγκαι­ρα τη λει­τουρ­γία τους, ζη­τού­με δύο πράγ­μα­τα: πρώ­τον, την ανα­στο­λή των κυ­ρώ­σε­ων του πε­ντα­ε­τούς απο­κλει­σμού που έχουν ήδη επι­βλη­θεί (υπό σα­φείς όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις), και δεύ­τε­ρον, την κα­θιέ­ρω­ση συ­γκε­κρι­μέ­νου χρο­νο­δια­γράμ­μα­τος, ώστε η δια­δι­κα­σία πα­ρα­χώ­ρη­σης της απλής χρή­σης του αι­για­λού σε όμο­ρες επι­χει­ρή­σεις να ολο­κλη­ρώ­νε­ται έως τα τέλη Νο­εμ­βρί­ου κάθε έτους, για την επό­με­νη του­ρι­στι­κή σεζόν.

• Τι γί­νε­ται με τη βρα­χυ­χρό­νια μί­σθω­ση; Η ανε­ξέ­λεγ­κτη εξά­πλω­σή της δη­μιουρ­γεί πε­ρι­βάλ­λον αθέ­μι­του αντα­γω­νι­σμού; Πώς πρέ­πει να αντι­με­τω­πι­στεί στη χώρα μας;

Η βρα­χυ­χρό­νια λει­τουρ­γεί ως πα­ράλ­λη­λο, άτυπο ξε­νο­δο­χεια­κό σύ­στη­μα. Ενώ ξε­κί­νη­σε με τη λο­γι­κή προ­στα­σί­ας των μι­κροϊ­διο­κτη­τών, σή­με­ρα με­γά­λο τμήμα της αγο­ράς λει­τουρ­γεί ως επαγ­γελ­μα­τι­κά χαρ­το­φυ­λά­κια πολ­λών ακι­νή­των, με ελά­χι­στες υπο­χρε­ώ­σεις σε ασφά­λεια, πυ­ρα­σφά­λεια, υγιει­νή, προ­σβα­σι­μό­τη­τα και φο­ρο­λο­γία, προ­σφέ­ρο­ντας το ίδιο προ­ϊ­όν με ασύμ­με­τρους κα­νό­νες ένα­ντι των ξε­νο­δο­χεί­ων. Το πλη­ρώ­νει ο νό­μι­μος επι­χει­ρη­μα­τί­ας, το πλη­ρώ­νουν και οι γει­το­νιές. Οι επι­πτώ­σεις στην ύδρευ­ση και τη στάθ­μευ­ση, η αύ­ξη­ση των απορ­ριμ­μά­των και η δυ­σκο­λία εύ­ρε­σης στέ­γης, που η ανε­ξέ­λεγ­κτη λει­τουρ­γία της συ­γκε­κρι­μέ­νης δρα­στη­ριό­τη­τας προ­κα­λεί, γί­νο­νται πι­στεύω αντι­λη­πτές από όλους.

Η λύση είναι η έξυ­πνη ρύθ­μι­ση και η σύ­γκλι­ση με την Ευ­ρώ­πη. Δεν ανα­κα­λύ­πτου­με τον τροχό. Σαφής δια­χω­ρι­σμός ιδιώ­τη–επαγ­γελ­μα­τία. Για τον ιδιώ­τη, όριο ημε­ρών ώστε η δρα­στη­ριό­τη­τα να πα­ρα­μέ­νει συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή• για τον επαγ­γελ­μα­τία, του­λά­χι­στον ίδιες βα­σι­κές υπο­χρε­ώ­σεις με τα ξε­νο­δο­χεία. Η ευ­ρω­παϊ­κή εμπει­ρία είναι ξε­κά­θα­ρη. Το Άμ­στερ­νταμ πε­ριο­ρί­ζει τη διάρ­κεια εκ­μί­σθω­σης στις 30 νύ­χτες, το Βε­ρο­λί­νο απαι­τεί άδεια αλ­λα­γής χρή­σης, η Βαρ­κε­λώ­νη οδεύ­ει προς την πλήρη κα­τάρ­γη­ση αδειών έως το 2028, η Πορ­το­γα­λία απαι­τεί την εγ­γρα­φή στο μη­τρώο Alojamento Local, στο Πα­ρί­σι μειώ­θη­κε το όριο δια­νυ­κτε­ρεύ­σε­ων σε κύρια κα­τοι­κία στις 90, στην Ιτα­λία απαι­τεί­ται η εγ­γρα­φή των ακι­νή­των στη βάση δε­δο­μέ­νων (BDSR) για την από­κτη­ση εθνι­κού κω­δι­κού ταυ­το­ποί­η­σης, ενώ επι­βάλ­λο­νται επι­πλέ­ον έλεγ­χοι και ανώ­τα­τα όρια σε πε­ριο­χές με υψηλό αριθ­μό του­ρι­στών και η Δανία εφαρ­μό­ζει όρια ημε­ρών (30–70, έως 100 για κα­τα­λύ­μα­τα που χρη­σι­μο­ποιούν συ­νερ­γα­ζό­με­νες πλατ­φόρ­μες). Ίδιο προ­ϊ­όν, ίδιοι κα­νό­νες.

• Η εφαρ­μο­γή της ψη­φια­κής κάρ­τας βο­ή­θη­σε τους ερ­γο­δό­τες και τους ερ­γα­ζο­μέ­νους, όπως ήταν ο σκο­πός για τον οποίο δη­μιουρ­γή­θη­κε; Και πώς συν­δέ­ε­ται με τη νέα ΕΚΣΣΕ;

Η ψη­φια­κή κάρτα ερ­γα­σί­ας είναι ένα μέτρο που κα­ταρ­χήν κι­νεί­ται στη σωστή κα­τεύ­θυν­ση, μπο­ρεί δε να απο­τε­λέ­σει ερ­γα­λείο εμπι­στο­σύ­νης, δια­σφα­λί­ζο­ντας δια­φά­νεια σε ωρά­ρια, υπε­ρω­ρί­ες και ρεπό. Ωστό­σο πα­ρα­τη­ρού­με πως συ­γκε­κρι­μέ­νες ιδιαι­τε­ρό­τη­τες του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου δεν ελή­φθη­σαν υπόψη κατά τον σχε­δια­σμό του μέ­τρου, με πλέον χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα τον χρόνο προ­σέ­λευ­σης και ανα­χώ­ρη­σης, ο οποί­ος ορί­ζε­ται σε 10 λεπτά, ενώ στη βιο­μη­χα­νία ορί­στη­κε σε 30. Πρό­κει­ται για μια ρύθ­μι­ση που αγνο­εί πλή­ρως τον πρό­σθε­το χρόνο που απαι­τεί­ται για την προ­ε­τοι­μα­σία των ερ­γα­ζο­μέ­νων, καθώς και τις ση­μα­ντι­κές απο­στά­σεις που υπάρ­χουν, ει­δι­κά στα με­γά­λα ξε­νο­δο­χεια­κά συ­γκρο­τή­μα­τα, με­τα­ξύ των απο­δυ­τη­ρί­ων και των τμη­μά­των ερ­γα­σί­ας. Επί­σης κατά την άποψή μας πριν την εφαρ­μο­γή της ψη­φια­κής κάρ­τας ερ­γα­σί­ας θα έπρε­πε να έχει προη­γη­θεί εκ­συγ­χρο­νι­σμός συ­γκε­κρι­μέ­νων δια­τά­ξε­ων της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας ώστε να αντα­πο­κρί­νο­νται στις σύγ­χρο­νες συν­θή­κες.

Στο ση­μείο αυτό θα ήθελα να κάνω ιδιαί­τε­ρη ανα­φο­ρά και στην τε­λευ­ταία Εθνι­κή Κλα­δι­κή Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση Ερ­γα­σί­ας για τους όρους αμοι­βής και ερ­γα­σί­ας των ερ­γα­ζο­μέ­νων στις ξε­νο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις. Πρό­κει­ται για μια σύμ­βα­ση ορό­ση­μο με μέση αύ­ξη­ση 5% το 2025 και 3% το 2026, με βα­σι­κό μισθό 1.000 € στην κα­τη­γο­ρία Α’ και 950 € στη Δ’ (του­λά­χι­στον +14,5% ένα­ντι του νο­μο­θε­τη­μέ­νου κα­τώ­τα­του). Επί­σης, το Τα­μείο Επαγ­γελ­μα­τι­κής Ασφά­λι­σης (ΤΕΑ) που ιδρύ­ε­ται από την Πα­νελ­λή­νια Ομο­σπον­δία Ξε­νο­δό­χων απο­τε­λεί μια τομή για τα ερ­γα­σια­κά δε­δο­μέ­να του του­ρι­σμού και, ταυ­τό­χρο­να, μια έμπρα­κτη από­δει­ξη κοι­νω­νι­κής ευ­θύ­νης του ξε­νο­δο­χεια­κού κλά­δου. Πρό­κει­ται για το με­γα­λύ­τε­ρο ιδιω­τι­κό τα­μείο επαγ­γελ­μα­τι­κής ασφά­λι­σης που δη­μιουρ­γεί­ται στην Ελ­λά­δα, με ερ­γο­δο­τι­κή ει­σφο­ρά 2% επί του βα­σι­κού μι­σθού, προ­σφέ­ρο­ντας στους ερ­γα­ζό­με­νους πρό­σθε­τη συ­ντα­ξιο­δο­τι­κή κά­λυ­ψη πέραν του υπο­χρε­ω­τι­κού συ­στή­μα­τος. Δεν είναι ένα ακόμα γρα­φειο­κρα­τι­κό σχήμα• είναι ένας πυ­λώ­νας ασφά­λειας και εμπι­στο­σύ­νης για τον άν­θρω­πο του του­ρι­σμού, που του δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα να βλέ­πει το επάγ­γελ­μα ως μα­κρο­πρό­θε­σμη προ­ο­πτι­κή και όχι ως επο­χι­κή διέ­ξο­δο. Πα­ράλ­λη­λα, ενι­σχύ­ει την ελ­κυ­στι­κό­τη­τα του κλά­δου για νέους ερ­γα­ζο­μέ­νους, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα πιο δί­καιο, δια­φα­νές και σύγ­χρο­νο ερ­γα­σια­κό πε­ρι­βάλ­λον. Με το ΤΕΑ, οι ξε­νο­δό­χοι απο­δει­κνύ­ουν ότι δεν επεν­δύ­ουν μόνο σε υπο­δο­μές και κτή­ρια, αλλά επεν­δύ­ουν στο αν­θρώ­πι­νο κε­φά­λαιο — στη στα­θε­ρό­τη­τα, στην προ­ο­πτι­κή και στην αξιο­πρέ­πεια αυτών που κρα­τούν κα­θη­με­ρι­νά ζω­ντα­νό τον ελ­λη­νι­κό του­ρι­σμό.

• Επι­στρέ­φω στο «τέλος αν­θε­κτι­κό­τη­τας». Εί­πα­τε ότι φέτος θα αγ­γί­ξει πε­ρί­που τα 600 εκατ. ευρώ. Γιατί το θε­ω­ρεί­τε άδικο και τι στε­ρεί από τις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες; Προ­σθέ­στε και το ζή­τη­μα δια­φά­νειας στους δή­μους για την αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τα.

Η εθνι­κή πο­λι­τι­κή των τελών είναι πα­ντε­λώς πα­ρά­λο­γη.

Πρώ­τον, επι­βα­ρύ­νει μο­νο­με­ρώς τη φι­λο­ξε­νία, ενώ ο του­ρι­σμός δια­χέ­ει ει­σό­δη­μα σε όλη την οι­κο­νο­μία.

Δεύ­τε­ρον, τα έσοδα δεν επι­στρέ­φουν στους προ­ο­ρι­σμούς που τα πα­ρά­γουν• κα­τευ­θύ­νο­νται εξ ολο­κλή­ρου σε απο­ζη­μιώ­σεις για ζη­μιές που προ­κλή­θη­καν από φυ­σι­κές κα­τα­στρο­φές. Ασφα­λώς και πρό­κει­ται για μια εθνι­κή ανά­γκη, αλλά δεν μπο­ρεί αυτή να χρη­μα­το­δο­τεί­ται απο­κλει­στι­κά από τους πε­λά­τες των ξε­νο­δο­χεί­ων.

Τρί­τον, υπάρ­χει πλή­ρης έλ­λει­ψη δια­φά­νειας και αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας σε το­πι­κό επί­πε­δο: ο πο­λί­της δεν γνω­ρί­ζει «πού, πότε, πόσο» και με ποιο απο­τέ­λε­σμα αξιο­ποιού­νται τα ποσά που κα­τα­βάλ­λει. Έτσι, οι προ­ο­ρι­σμοί και οι κά­τοι­κοί τους στε­ρού­νται ορατά έργα και ου­σια­στι­κές βελ­τιώ­σεις στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους.