Αναστάσιος Σπανός: Ο Αριστοτέλης Παυλίδης θα ζει στις καρδιές όσων τον αγάπησαν και τον στήριξαν

Με ένα κεί­με­νο που συ­γκι­νεί ο κ. Αντα­στά­σιος Σπα­νός, ανα­φέ­ρε­ται στην συ­μπλή­ρω­ση τριών ετών από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή ο Δω­δε­κα­νή­σιος πο­λι­τι­κός Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης. Ο κ. Σπα­νός πε­ρι­γρά­φει με αγάπη και εκτί­μη­ση την προ­σω­πι­κό­τη­τα την δια­δρο­μή και την προ­σφο­ρά  του Αρι­στο­τέ­λη Παυ­λί­δη στα Δω­δε­κά­νη­σα. Το κεί­με­νο έχει ως εξής:

Στη μνήμη του Αρι­στο­τέ­λη Παυ­λί­δη

Το φίλο μου, το μέ­ντο­ρα μου, τον πο­λι­τι­κό μου πα­τέ­ρα , με την συ­μπλή­ρω­ση τριών χρό­νων από τον θά­να­το του. Ο Αρι­στο­τέ­λης Παυ­λί­δης υπήρ­ξε μο­να­δι­κό πο­λι­τι­κό φαι­νό­με­νο , ο κο­ρυ­φαί­ος πο­λι­τι­κός της Δω­δε­κα­νή­σου, ο ευ­πα­τρί­δης της πο­λι­τι­κής και ο φτε­ρω­τό­ςΥ­πουρ­γός του Αι­γαί­ου και της Δω­δε­κα­νή­σου.

Ήταν πά­ντο­τε ζε­στός και αν­θρώ­πι­νος. Με την κο­φτε­ρή του μάτια και το αλά­θη­το πο­λι­τι­κό του κρι­τή­ριο, ζύ­γι­ζε τον κα­θέ­να με από­λυ­τη ακρί­βεια. Με την σπά­νια και χα­ρι­σμα­τι­κή προ­σω­πι­κό­τη­τα και το μο­να­δι­κό του χιού­μορ, γο­ή­τευε και κα­θη­λώ­νε τους συ­νο­μι­λη­τές του από την πρώτη στιγ­μή.

Τον χα­ρα­κτή­ρι­ζε πάντα η αφο­σί­ω­ση, η δο­τι­κό­τη­τα, η αλη­θι­νή και άδολη αγάπη που έτρε­φε για τους φί­λους, τους συ­νερ­γά­τες και όλους τους κα­τοί­κους των νη­σιών. Έντι­μος, ει­λι­κρι­νής και Λε­βέ­ντης. Με πάθος αστεί­ρευ­το και ανε­ξά­ντλη­τη δύ­να­μη.

Έθετε πά­ντο­τε τον εαυτό του, χωρίς να υπο­λο­γί­ζει κα­νέ­να κό­στος στην υπη­ρε­σία των νη­σιών και των νη­σιω­τών. Γνώ­ρι­ζε τα προ­βλή­μα­τα του κάθε τόπου απ’ έξω κι ανα­κα­τω­τά.

Απευ­θυ­νό­ταν σε όλα τα νη­σιω­τά­κια με το μικρό τους όνομα, τους αγα­πού­σε όλους και τον αγα­πού­σαν υπερ­βο­λι­κά. Ήταν ο άν­θρω­πος τους, ήταν δίπλα τους, τους βοη­θού­σε και τους στη­ρί­ζε­ται στις ευ­κο­λί­ες και στις δυ­σκο­λί­ες, στα καλά και στα κακά. Φύ­λα­κας άγ­γε­λος τους σε θέ­μα­τα υγεί­ας, βοη­θός και συ­μπα­ρα­στά­της σε οτι­δή­πο­τε είχαν ανά­γκη.

Τί­πο­τα δεν μπο­ρού­σε να τον στα­μα­τή­σει, ήταν αει­κί­νη­τος. Τα­ξί­δευε με φουρ­τού­νες και μπου­νά­τσες. Όρ­γω­νε τη θά­λασ­σα και τον αέρα πάντα παρών στην πρώτη γραμ­μή είτε για να βοη­θή­σει είτε για να πα­ρευ­ρε­θεί σε εκ­δη­λώ­σεις πο­λι­τι­στι­κές,θρη­σκευ­τι­κές, πο­λι­τι­κές και ιδιω­τι­κές.

Το τη­λέ­φω­νο του ήταν ανοι­χτό 24 ώρες το ει­κο­σι­τε­τρά­ω­ρο πάντα στη διά­θε­ση των νη­σιω­τών και των θε­σμι­κών αρχών του τόπου.

Μέσα στην με­γά­λη του αγκα­λιά αγκά­λια­ζε τους πά­ντες, φί­λους και εχθρούς. Μια στάση ζωής μο­να­δι­κή, αξιο­πρε­πής ακέ­ραιος, δί­καιος, υπε­ρή­φα­νος και ανυ­πο­χώ­ρη­τος όπου και όταν χρεια­ζό­ταν.

Πι­στός στις αρχές και τις αξίες του τις οποί­ες δεν πρό­δω­σε ποτέ. Ο άν­θρω­πος ο πο­λι­τι­κός που έβαζε πάνω από όλους ακόμα και από τη­νοι­κο­γέ­νεια του τον τόπο και την πα­τρί­δα.

Κλεί­νω με τα λόγια που είπε το Μάιο του 2004 ανα­λαμ­βά­νο­ντας τα κα­θή­κο­ντά του υπουρ­γού Αι­γαί­ου και νη­σιω­τι­κής πο­λι­τι­κής, λόγια ακρι­βά, μο­να­δι­κά και ιστο­ρι­κή πα­ρα­κα­τα­θή­κη για όλους μας :

‘’Επι­τε­λού­με εθνι­κή απο­στο­λή. Γι’ αυτό και θα βα­δί­σου­με όλοι μαζί, χέρι- χέρι θα τα­ξι­δέ­ψου­με στο ίδιο σκά­φος, το σκά­φος που θα πλέει στα γα­λά­ζια νερά του αρ­χι­πε­λά­γους μας, του Αι­γαί­ου μας.’’

Αγα­πη­μέ­νε μας Τέλη,

λεί­πεις σε όλους εμάς τους φί­λους σου που σε αγα­πή­σα­με, σε εμπι­στευ­τή­κα­με και σε στη­ρί­ξα­με όλα τα χρό­νια της σπου­δαί­ας πο­λι­τι­κής σου δια­δρο­μής. Θα ζεις για πάντα μέσα στις καρ­διές μας και θα κά­νου­με ό,τι περ­νά­ει από χέρι μας για να πα­ρα­μεί­νει άσβε­στη η μνήμη σου.

Τελη, σε ανα­ζη­τούν όλα τα νη­σιω­τά­κια..