Λίνα Μενδώνη: Ο Διονύσης Σαββόπουλος «χαρτογράφησε την πατρίδα μας και τους ανθρώπους της»

Πλη­ρο­φο­ρού­μενη την απώλεια του Διονύση Σαβ­βό­που­λου, η υπουρ­γός Πολι­τι­σμού Λίνα Μενδώνη έκανε την ακό­λουθη δήλωση:

“Οι Έλληνες θρηνούν την απώλεια του Διονύση Σαβ­βό­που­λου, του μέγι­στου τρα­γου­δο­ποιού μας, ενός από τους πιο επι­δρα­στι­κούς δημιουρ­γούς της σύγ­χρο­νης Ελλάδας, ενός ελεύ­θε­ρου, αλη­θι­νού δημιουρ­γι­κού πνεύ­μα­τος. Για τον Διονύση Σαβ­βό­πουλο, η απο­λύ­τως τετριμ­μένη φράση «περί μεγάλης απώ­λειας», ισχύει στο ακέραιο. Και τα λόγια μας μπροστά στη συμβολή του όχι μόνο στον πολι­τι­σμό μας, αλλά στην ίδια την αυτοει­κόνα μας, είναι απελ­πι­στικά φτωχά. Γιατί ο Διο­νύ­σης δεν υπήρξε μόνο ο εμπνευ­σμέ­νος βάρδος, με την αστεί­ρευτη ποι­η­τική φλέβα, ούτε ο αξε­πέ­ρα­στος ερμη­νευ­τής. Με τη μουσική του, τον στίχο του, τη σκηνική του παρου­σία, αλλά και την καθη­λω­τική του αφήγηση, δια ζώσης ή στο χαρτί, εξέ­φρασε, δια­χρο­νικά, τις ατο­μι­κές ανα­ζη­τή­σεις μας, τις συλ­λο­γι­κές μας τάσεις, αλλά και ανα­τά­σεις που χρεια­ζό­μα­στε. Δεν έμεινε, στην έκφρασή τους, ως μετε­ω­ρι­κός και σπάνιος δημιουρ­γός. Χαρ­το­γρά­φησε την πατρίδα μας και τους ανθρώ­πους της. Μας δια­μόρ­φωσε με τα τρα­γού­δια του, την ποίησή του, τις καθη­λω­τι­κές κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις του. Ίσως περισ­σό­τερο από όλα, κινού­με­νος διαρκώς μεταξύ παρά­δο­σης και νεω­τε­ρι­κής ματιάς, μας επα­να­σύ­στησε μια οικεία μορφή του εαυτού μας και ανα­νοη­μα­το­δό­τησε την παρά­δοσή μας, καλώ­ντας μας στη συλ­λο­γική ελλη­νική γιορτή, σε χορούς κυκλω­τι­κούς «και άλλο τόσο ελεύ­θε­ρους σαν ποτα­μούς,» για να αντα­μώ­νουμε φίλοι και συνο­δοι­πό­ροι. Στα χρόνια που έτρεξαν χύμα, ο Σαβ­βό­που­λος έδωσε μονα­δικό και ανε­ξί­τηλο στον χρόνο σχήμα. Είναι μεγάλη μου η θλίψη ότι απο­χαι­ρετώ έναν Έλληνα δημιουργό του δικού του μεγέ­θους, με λόγια που δεν περι­γρά­φουν ούτε την αξία του, ούτε την προ­σφορά του για το κτίσιμο της Νέας Ελλάδας. Θα μείνει, εις τον αιώνα, παρών. Όχι μόνο από την εξαίσια ποι­η­τική μουσική δημιουρ­γία του αλλά και την αστεί­ρευτη αγάπη του για την πατρίδα. Προ­σω­πικά απο­χαι­ρετώ έναν πολύ­τιμο φίλο, ένα μονα­δικό άνθρωπο.

Στην οικο­γέ­νειά του, στην αγαπητή μου ‘Ασπα, στα παιδιά του, τον Κορ­νή­λιο και το Ρωμανό και στα εγγόνια του, στους αμέ­τρη­τους φίλους του, απευ­θύνω τα πιο ειλι­κρινή μου συλ­λυ­πη­τή­ρια”.

Πηγή: naftemporiki.gr