Πως είδε η Μαίρη Λουκατάρη τη Ρόδο στις διακοπες της

Η Mary Loukatari από τη Ρόδο, που ζει και ερ­γά­ζε­ται στις Βρυ­ξέλ­λες , ανάρ­τη­σε στο Facebook το πα­ρα­κά­τω κεί­με­νο:

Ρόδος μου, σ’ ευ­χα­ρι­στώ…

Έφυγα με μια πικρό-γλυ­κιά γεύση.

Στε­να­χώ­ρια που άφησα πίσω το όμορ­φο νησί μου, μα και πι­κρία γιατί δεν το νιώθω πια τόπο μου.

Τα πάντα έχουν θυ­σια­στεί στον βωμό του του­ρι­σμού – και όχι πάντα του ποιο­τι­κού.

Και μην πέ­σε­τε να με φάτε: δεν θεωρώ ποιό­τη­τα το σετ ξα­πλώ­στρας στο Έλλη με 80€, ούτε το aperol των 18€. Δεν είναι ποιό­τη­τα το να το παί­ζεις wannabe επει­δή έπια­σες μια ξα­πλώ­στρα ή κρα­τάς στο χέρι ένα πο­τή­ρι. Αυτό λέ­γε­ται ξι­πα­σιά. Ιδίως όταν δεν συ­νο­δεύ­ε­ται από στοι­χειώ­δεις τρό­πους.

Δεν έχει πια χώρο ούτε για τους ντό­πιους ούτε για τον ποιο­τι­κό επι­σκέ­πτη που θέλει να γνω­ρί­σει πραγ­μα­τι­κά το νησί μας, την ιστο­ρία του, τον πο­λι­τι­σμό του, την ψυχή του, τα τοπία του, τις ομορ­φιές του! Όλα θυ­σιά­στη­καν για μια γυα­λι­στε­ρή βι­τρί­να που κρύ­βει τα προ­βλή­μα­τα κάτω από το χαλί. Είναι που ο νέος δή­μαρ­χος θα τα άλ­λα­ζε όλα σε μια νύχτα! 

Μου­σεία ερει­πω­μέ­να, σκου­πί­δια πα­ντού, προ­βλή­μα­τα πα­ντού – αλλά του­ρί­στες; Αμέ­τρη­τοι.

Προ­τί­μη­σα τον Σε­πτέμ­βρη για να απο­φύ­γω την πο­λυ­κο­σμία (δεν είμαι αντι­κοι­νω­νι­κός τύπος, πέρα τού­του!). Ήθελα όμως γετος ιδίως να βρεθώ στις ρίζες μου. Και απο­γοη­τεύ­τη­κα.

Drone show για την Ημέρα Του­ρι­σμού, μισή ώρα = 36.000€. Εντυ­πω­σια­κό, ναι. Αλλά άστε­γα ζώα πει­να­σμέ­να, στους δρό­μους, λα­κού­βες, ελ­λεί­ψεις δια­βά­σε­ων, πε­ζο­δρό­μια λες κι έπεσε βόμβα… εκεί «λεφτά δεν υπάρ­χουν».

Και να ξε­κα­θα­ρί­σω: δεν κάνω φτηνή κρι­τι­κή. Δεν ζω εκεί, δεν μου πέ­φτει λόγος. Σι­χαί­νο­μαι να κου­νάω το δά­χτυ­λο, να κράζω, να τρο­λά­ρω… (άλλοι έχουν το μο­νο­πώ­λιο σε αυτά ).

Εγώ απλή δια­πί­στω­ση κάνω.

Λυ­πη­ρή δια­πί­στω­ση.

Σή­με­ρα χαί­ρο­μαι που γυ­ρί­ζω πίσω. Θα βρίζω βέ­βαια την τύχη μου που ζω στα κρύα, θα μου λεί­πει η θά­λασ­σα, θα μου λεί­πουν οι δικοί μου. Αλλά δεν θα μου λεί­ψει αυτό που έγινε ο τόπος μου.

Κρίμα.

Να είναι καλά η Aegean και το καλό τους το WiFi — και γράφω από τα σύν­νε­φα

Καλή μου επι­στρο­φή… ήδη μπή­κα­με στις συν­νε­φά­ρες της Ευ­ρώ­πης!

Brussels, I am back ✨