Αλέξης Τσίπρας: Παραιτήθηκε από βουλευτής με επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής

Την παραί­τησή του από το βου­λευ­τικό αξίωμα κατέ­θεσε στον πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλα­μάνη, ο Αλέξης Τσίπρας πριν την έναρξη της νέας Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Συνόδου, που ξεκινά σήμερα.

Μετά από 16 συναπτά έτη στη Βουλή, που έχει υπη­ρε­τή­σει σε όλες τις θέσεις, ως βου­λευ­τής, πολι­τι­κός αρχηγός, αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης και πρω­θυ­πουρ­γός, ο Αλέξης Τσίπρας παραι­τεί­ται του βου­λευ­τι­κού αξιώ­μα­τος, μια κίνηση που στη μετα­πο­λί­τευση δεν έχει κάνει κανείς άλλος.

Απόφαση συνεί­δη­σης – Παραι­τού­μαι του βου­λευ­τι­κού αξιώ­μα­τος

Ανα­κοι­νώ­νο­ντας την απόφασή του, που ανα­τρέ­πει τις πολι­τι­κές ισορ­ρο­πίες, ο Αλέξης Τσίπρας μίλησε για δύσκολη «απόφαση συνεί­δη­σης».

«Μετά από 16 χρόνια στη Βουλή, ως βου­λευ­τής, αρχηγός κόμ­μα­τος, αρχηγός της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης και πρω­θυ­πουρ­γός, έλαβα μια απόφαση συνεί­δη­σης: Να παραι­τηθώ από το βου­λευ­τικό αξίωμα.

Λίγο πριν την έναρξη της νέας κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Συνόδου, κατέ­θεσα στον Πρόεδρο της Βουλής την παραί­τησή μου.

Δεν ήταν μια απόφαση εύκολη, ούτε και αβα­σά­νι­στη.

Παραι­τού­μαι γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω, να δια­τη­ρήσω το αξίωμα του βου­λευτή, με όσα προ­νό­μια αυτό συνε­πά­γε­ται, όταν αισθά­νο­μαι ότι η συμ­με­τοχή μου, με την ειδική συνθήκη μάλιστα του πρώην πρω­θυ­πουρ­γού, δεν προ­σφέ­ρει τίποτε ουσια­στικό σε όσους με εμπι­στεύ­τη­καν.

Γιατί δεν μπορώ και δεν θέλω, να συμ­με­τέχω τυπικά σε μια Βουλή, που δημο­κρα­τικά απο­γυ­μνω­μένη, με ευθύνη κυρίως της πλειο­ψη­φίας, αδυ­να­τεί να επι­τε­λέ­σει το ρόλο που το Σύνταγμα επι­τάσ­σει και οι πολίτες απαι­τούν.

 

Παραι­τού­μαι όμως από βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ, δεν παραι­τού­μαι από την πολι­τική δράση.

Εγκα­τα­λείπω την ασφά­λεια των ορεινών εδράνων.

Και φιλο­δοξώ να επι­στρέψω στην ελπι­δο­φόρα ανα­σφά­λεια της κοι­νω­νι­κής δράσης.

Όχι για να καθο­δη­γήσω από τα πάνω, αλλά για να αφου­γκρα­στώ καλύ­τερα τη κοι­νω­νία και τις ανάγκες της.

Απε­λευ­θε­ρω­μέ­νος από αξιώ­ματα, δεσμεύ­σεις και μηχα­νι­σμούς, που δεν μπορούν πια να την εκφρά­σουν.

Σε μια περίοδο όπου η πατρίδα μας βρί­σκε­ται σε επι­κίν­δυνο αδιέ­ξοδο. Οικο­νο­μικό, πολι­τικό, γεω­στρα­τη­γικό, μα πρω­τί­στως ηθικό.

Ζητεί­ται ελπίς. Μέσα από τις πράξεις και όχι μόνο με λόγια.

Τις πράξεις που απο­δει­κνύ­ουν ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Τις πράξεις, που μόνο μ’ αυτές μπο­ρούμε να υπερ­βούμε τα σημε­ρινά αδιέ­ξοδα.

Δεν πιστεύω σε μεσσίες, ούτε σε κομ­μα­τι­κές κατα­σκευές εργα­στη­ρίου.

Πιστεύω όμως στη δύναμη του λαϊκού κινή­μα­τος που παλεύει συλ­λο­γικά για κοι­νω­νική δικαιο­σύνη.

Πιστεύω στη βούληση και τις πράξεις των πολλών.

 

Με αυτούς, τις ανάγκες και τις ελπίδες τους, είμαι απο­φα­σι­σμέ­νος να συνα­ντηθώ.

Θέλω να απευ­θυνθώ στους συντρό­φους μου, σε όλους όσους πορευ­τή­καμε μαζί ως εδώ και μοι­ρα­στή­καμε αγώνες, αγωνίες, ελπίδες και όνειρα.

Δεν θα είμαστε  αντί­πα­λοι.

Και ίσως σύντομα να ταξι­δέ­ψουμε πάλι μαζί σε πιο όμορφες θάλασ­σες.

Κυρίως όμως, θέλω να απευ­θυνθώ στη μεγάλη κοι­νω­νική πλειο­ψη­φία που ασφυ­κτιά: Η λεη­λα­σία της πατρί­δας μας από ένα καθε­στώς γενι­κευ­μέ­νης δια­φθο­ράς που γεννά ανι­σό­τη­τες και αδικία, δε μπορεί να συνε­χι­στεί άλλο.

Αν δεν μπορούν όσοι έχουν την ευθύνη της δημο­κρα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης να παρα­με­ρί­σουν τις ιδιο­τέ­λειές τους για να προ­κύ­ψει η αλλαγή, τότε θα πρέπει να γίνουμε όλοι εμείς η αλλαγή που προσ­δο­κούμε.

Για να πάρουμε το μέλλον στα χέρια μας.

Αυτό αξίζει κάθε κόπο και κάθε αγώνα».

Πηγή: ot.gr