Ά. Σκερτσος: Να αναβαθμίσουμε το απολυτήριο λυκείου σε εθνικό απολυτήριο

Ύστερα από 60 χρόνια, μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε σελίδα, να απο­κτή­σουμε ένα σχολείο “που μετράει” για τους μαθητές του, ανα­βαθ­μί­ζο­ντας το “Απο­λυ­τή­ριο Λυκείου” σε “Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο”, απο­κα­θι­στώ­ντας το ρόλο και το κύρος του Λυκείου για όλους» ανα­φέ­ρει ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας, Άκης Σκέρ­τσος στην «Καθη­με­ρινή».

«Γνω­ρί­ζετε ότι το ελλη­νικό απο­λυ­τή­ριο λυκείου δεν γίνεται απο­δε­κτό από χώρες, όπως η Γερ­μα­νία; Ή ότι σημα­ντικά ξένα πανε­πι­στή­μια δεν το ανα­γνω­ρί­ζουν ως αξιό­πι­στο πιστο­ποι­η­τικό γνώσεων και δεξιο­τή­των των παιδιών μας;». Με το διπλό αυτό ερώτημα αρχίζει το άρθρο του στην «Καθη­με­ρινή» για το εθνικό απο­λυ­τή­ριο ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας.

Και προ­σθέ­τει: «Αν ανα­ρω­τιέ­στε γιατί, μια απά­ντηση μπορεί να είναι ότι το “άριστα” που κατά κόρον ανα­γρά­φε­ται στα απο­λυ­τή­ρια λυκείου (1 στους 4 από­φοι­τους απο­φοιτά με άριστα), μετα­τρέ­πε­ται σε βαθμούς κάτω ή πέριξ της βάσης του 10 στις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Καθι­στώ­ντας έτσι το απο­λυ­τή­ριο ένα χαρτί χωρίς αξία.

Είναι κοινό μυστικό, επίσης, ότι πολλοί μαθητές εξα­ντλούν τις απου­σίες τους, εγκα­τα­λεί­πο­ντας ουσια­στικά το λύκειο στις τελευ­ταίες τάξεις του. Πολύ απλά διότι αφιε­ρώ­νουν όλες τους τις δυνά­μεις στα ιδιαί­τερα και τα φρο­ντι­στή­ρια. Όπως και ότι πολλές ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες “αιμορ­ρα­γούν” οικο­νο­μικά για να προ­σφέ­ρουν στα παιδιά τους το καλύ­τερο που μπορούν ως πρό­σθετη ενι­σχυ­τική διδα­σκα­λία σε ένα αδύναμο λύκειο».

Παράλ­ληλα, ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας θέτει και μία ακόμη – εντελώς νέα αυτή – παρά­με­τρο: «Το σημα­ντι­κό­τερο όμως πρό­βλημα είναι ότι σε μια εποχή που η Τεχνητή Νοη­μο­σύνη αντα­γω­νί­ζε­ται πλέον ευθέως την ανθρώ­πινη και η ανάγκη για γενική παιδεία και κριτική σκέψη επα­νέρ­χε­ται στο προ­σκή­νιο ως θεμε­λιώ­δης απο­στολή της εκπαί­δευ­σης, το ελλη­νικό λύκειο δυσκο­λεύ­ε­ται να αντα­πο­κρι­θεί σε αυτόν το στόχο».

Επι­ση­μαί­νο­ντας στη συνέ­χεια την ατολμία του πολι­τι­κού συστή­μα­τος να αντι­με­τω­πί­σει τις συσ­σω­ρευ­μέ­νες, εδώ και δεκα­ε­τίες, παθο­γέ­νειες ειδικά της λυκεια­κής εκπαί­δευ­σης, ανα­φέ­ρει: «Η κυβέρ­νηση αυτή έχει κάνει πολλά και σημα­ντικά για να ενι­σχύ­σει τη δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση τα τελευ­ταία χρόνια. Χιλιά­δες προ­σλή­ψεις μόνιμων εκπαι­δευ­τι­κών, ένα φιλό­δοξο πρό­γραμμα κτι­ρια­κών ανα­και­νί­σεων αλλά και νέων σχο­λείων, εισα­γωγή νέων τεχνο­λο­γιών και εργα­στη­ρίων δεξιο­τή­των, έμφαση στα πρότυπα και πει­ρα­μα­τικά σχολεία, δωρεάν ψηφιακό φρο­ντι­στή­ριο για όλους.

Όλα αυτά είναι καλο­δε­χού­μενα και ανα­γκαία. Όμως έχει φτάσει πλέον η ώρα να μιλή­σουμε και για τον “ελέ­φα­ντα στο δωμάτιο” που δεν είναι άλλος από το ότι επι­τρέ­ψαμε συλ­λο­γικά εδώ και δεκα­ε­τίες το λύκειο να μετα­τρα­πεί σε έναν προ­θά­λαμο εξε­τά­σεων 4 μόνο μαθη­μά­των.

Συμ­φι­λιω­θή­καμε με μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που λέει ότι είναι εντάξει τα παιδιά μας να είναι “περα­στι­κοί” από το λύκειο, στε­ρώ­ντας τους κρί­σι­μες γνώσεις γενικής παι­δείας, απο­λύ­τως ανα­γκαίες για την κοι­νω­νική και ακα­δη­μαϊκή τους συγκρό­τηση αλλά και ατομική τους ωρί­μανση. Και ταυ­τό­χρονα υπο­βάλ­λουμε την ελλη­νική οικο­γέ­νεια σε μια ψυχικά και οικο­νο­μικά βασα­νι­στική δια­δι­κα­σία εντα­τι­κής και μονο­διά­στα­της προ­ε­τοι­μα­σίας για τις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις».

Επι­προ­σθέ­τως, «το λύκειο δεν έχασε απλώς το δρόμο της γενικής παι­δείας. Έρευνες δεί­χνουν ότι έχει χάσει και την ικα­νό­τητα να λει­τουρ­γεί ως μηχα­νι­σμός κοι­νω­νι­κής κινη­τι­κό­τη­τας και ανέ­λι­ξης για τους λιγό­τερο προ­νο­μιού­χους, όπως τον επι­τε­λούσε επί δεκα­ε­τίες.

Είναι καιρός να δώσουμε ξανά αξία και περιε­χό­μενο στο λύκειο με τις πραγ­μα­τι­κές γνώσεις και ευκαι­ρίες που αυτό μπορεί να προ­σφέ­ρει στα παιδιά μας. Για να συμβεί αυτό πρέπει να ανα­κτή­σει τον παι­δα­γω­γικό του ρόλο.

Σε αυτό απο­σκο­πεί η πρόταση της κυβέρ­νη­σης για τη θεσμο­θέ­τηση του Εθνικού Απο­λυ­τη­ρίου (ΕθΑπ)», υπο­γραμ­μί­ζει και εξηγεί:

«Το ΕθΑπ δεν είναι και­νούρ­για ιδέα, καθώς είχε ετοι­μα­στεί ως σχέδιο νόμου από τον Γιώργο Παπαν­δρέου, υπουργό παι­δείας (1994-1996), και το “Νέο Σχολείο” της ‘Αννας Δια­μα­ντο­πού­λου (2009-2012). Ενσω­μα­τώ­θηκε στα προ­γράμ­ματα παι­δείας του ΠΑΣΟΚ (2008) και της ΝΔ (2018), ενώ παρό­μοιες ιδέες περιείχε και το πόρισμα της Επι­τρο­πής Λιάκου, επί ΣΥΡΙΖΑ (2016).

Το γιατί δεν εφαρ­μό­στηκε ποτέ ενώ συζη­τεί­ται επί τόσα χρόνια πρέπει να μας προ­βλη­μα­τί­σει. Και η απά­ντηση έχει να κάνει με την ανα­γκαία πολι­τική συναί­νεση που απαιτεί μια τόσο σημα­ντική και σύνθετη παρέμ­βαση στη δομή της εκπαι­δευ­τι­κής κουλ­τού­ρας και λει­τουρ­γίας.

Ιδού πεδίο δόξης λαμπρό, λοιπόν, για να απο­δεί­ξουν όλες οι πολι­τι­κές δυνά­μεις ότι εννοούν πραγ­μα­τικά όσα λένε προ­γραμ­μα­τικά.

Στην κυβερ­νη­τική πρόταση το περιε­χό­μενο του ΕθΑπ είναι νέο, καθώς αξιο­ποιούμε τις νέες ψηφια­κές τεχνο­λο­γίες που, πλέον, δια­θέ­τουμε. Οι εξε­τά­σεις στο Λύκειο δεν αυξά­νο­νται. Ο τρόπος διε­ξα­γω­γής μόνο αλλάζει. Όλα τα θέματα των προ­α­γω­γι­κών εξε­τά­σεων θα προ­έρ­χο­νται, με κλήρωση, από Τράπεζα Θεμάτων Δια­βαθ­μι­σμέ­νης Δυσκο­λίας, και θα συνο­δεύ­ο­νται από οδηγό βαθ­μο­λό­γη­σης. Όλα ανοικτά και δια­θέ­σιμα σε όλους, χωρίς τον αιφ­νι­δια­σμό των άγνω­στων θεμάτων.

Για την εγκυ­ρό­τητα της δια­δι­κα­σίας τα γραπτά των μαθητών μπορούν πλέον να ψηφιο­ποιού­νται και να απο­θη­κεύ­ο­νται σε απο­θε­τή­ριο, ενώ εξω­τε­ρικό σώμα έμπει­ρων βαθ­μο­λο­γη­τών δύναται να πραγ­μα­το­ποιεί δειγ­μα­το­λη­πτι­κούς ελέγ­χους. Όλα με κανόνες, με υπο­στή­ριξη Τεχνη­τής Νοη­μο­σύ­νης, και ανοικτά σε μαθητές και γονείς. Όπως συμ­βαί­νει σε κάθε άλλη χώρα που εφαρ­μό­ζει αντί­στοιχα συστή­ματα.

Στο βαθμό του ΕθΑπ μπορούν να συνυ­πο­λο­γί­ζο­νται οι επι­δό­σεις και των τριών τάξεων, ώστε να μην κρί­νε­ται το μέλλον ενός παιδιού σε μια τρίωρη εξέταση, όπως σήμερα, αλλά και χωρίς να εξε­λι­χθεί το σχολείο σε εξε­τα­στικό κέντρο.

Οι βαθμοί τετρα­μή­νου μπορούν επίσης να “διορ­θώ­νο­νται” με βάση την τελική γραπτή επίδοση, ώστε να περιο­ρι­στεί η όποια αυθαι­ρε­σία της προ­φο­ρι­κής εξέ­τα­σης. Θέλουμε κάθε μέρα στο σχολείο να “μετράει”. Λίγο αλλά να “μετράει”».

Εν κατα­κλείδι, «η θεσμο­θέ­τηση ενός πιο έγκυρου, αξιό­πι­στου και αδιά­βλη­του συστή­μα­τος αξιο­λό­γη­σης στο Λύκειο είναι, πλέον, ώριμη. Με το νέο σύστημα διοί­κη­σης, παι­δα­γω­γι­κής επο­πτείας και αξιο­λό­γη­σης των σχο­λείων και των εκπαι­δευ­τι­κών.

Είναι ήδη έτοιμα 166 νέα προ­γράμ­ματα σπουδών, τα νέα βιβλία, ψηφιακό υλικό και δια­δρα­στι­κοί πίνακες σε κάθε τάξη, περισ­σό­τε­ροι επι­μορ­φω­μέ­νοι εκπαι­δευ­τι­κοί.

Όταν ολο­κλη­ρω­θεί η εφαρ­μογή του, σε λίγα χρόνια, το ΕθΑπ μπορεί να κατα­στή­σει περιτ­τές τις πανελ­λή­νιες εξε­τά­σεις. Όμως αυτό δεν είναι της παρού­σης και δεν θα απο­τε­λέ­σει αντι­κεί­μενο του δια­λό­γου που θα ξεκι­νή­σει άμεσα.

Ύστερα από 60 χρόνια, μπο­ρούμε να αλλά­ξουμε σελίδα, να απο­κτή­σουμε ένα σχολείο “που μετράει” για τους μαθητές του, ανα­βαθ­μί­ζο­ντας το “Απο­λυ­τή­ριο Λυκείου” σε “Εθνικό Απο­λυ­τή­ριο”, απο­κα­θι­στώ­ντας το ρόλο και το κύρος του Λυκείου για όλους. Διότι χωρίς ποιο­τική γνώση μέσα από ένα στιβαρό σύστημα εκπαί­δευ­σης δεν μπο­ρούμε να έχουμε λει­τουρ­γική δημο­κρα­τία, ανθε­κτική οικο­νο­μία ούτε όμως και συνε­κτική κοι­νω­νία», ανα­φέ­ρει κλεί­νο­ντας ο υπουρ­γός Επι­κρα­τείας.

Πηγή: liberal.gr