Το τέλος της νυχτερινής διασκέδασης στα δρομάκια της Μεσαιωνικής Πόλης

Απο­λύ­τως επι­βε­βαιώ­θη­καν τα ρεπορ­τάζ της «δημο­κρα­τι­κής» σχετικά με την άνθιση που θα γνω­ρί­σει ξανά το κέντρο της πόλεως Ρόδου, καθώς η συντρι­πτική πλειο­ψη­φία της νεο­λαίας θα εγκα­τα­λεί­ψει τα διάφορα κέντρα δια­σκέ­δα­σης και θα επι­κε­ντρω­θεί στους πεζό­δρο­μους περι­με­τρικά στο Μαντράκι. Το πέρασμα των μηνών ήρθε για να επι­βε­βαιώ­σει τα όσα είχαν εκτι­μη­θεί ότι πρό­κει­ται να εξε­λι­χθούν. Το επόμενο στάδιο, σύμφωνα με τους επι­χει­ρη­μα­τίες της αγοράς είναι η εγκα­τά­λειψη της μαζικής νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης στη Μεσαιω­νική Πόλη.

Πιο συγκε­κρι­μένα, τα μπαρ και τα κλαμπ της μεσαιω­νι­κής πόλης απο­τε­λού­σαν επί χρόνια το σημείο ανα­φο­ράς της νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης για τη Ρόδο. Η «άνθιση της νύχτας» για τη συγκε­κρι­μένη περιοχή ξεκί­νησε στα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’90 – αρχές της δεκα­ε­τίας του 2000, όταν πρόσωπα με κύκλο στον τοπικό καλ­λι­τε­χνικό χώρο δημιούρ­γη­σαν τα πρώτα μπαρ σε σημεία όπου άλλοτε δεν περ­πα­τούσε ούτε ψυχή ζώσα. Αυτό απε­τέ­λεσε την εκκί­νηση και επειδή επρό­κειτο για μια επι­τυ­χη­μένη εκκί­νηση, ακο­λού­θη­σαν αρκετές άλλες αντί­στοι­χες δράσεις.

Μέσα σε χρονικό διά­στημα μόλις τριών ετών, στη Μεσαιω­νική Πόλη δημιουρ­γή­θη­καν μερικές δεκάδες χώροι δια­σκέ­δα­σης για τους ντό­πιους. Τους ντό­πιους ακο­λού­θη­σαν και οι του­ρί­στες, δημιουρ­γώ­ντας έτσι ένα συν­δυα­σμό πελατών που λει­τουρ­γούσε απο­κλει­στικά υπέρ των κατα­στη­μα­ταρ­χών αυτής της κατη­γο­ρίας. Μάλιστα, υπήρχε μια κατη­γο­ρία κόσμου που συνέδεε τις εικόνες των δρόμων της Μεσαιω­νι­κής Πόλης, με τις αντί­στοι­χες που εμφά­νι­ζαν οι δρόμοι στο Γκάζι και στου Ψυρρή της Αθήνας (που επίσης γνώ­ρι­ζαν τερά­στια άνθιση).

Η εξέλιξη αυτή είχε άμεση επί­πτωση και στις τιμές των ενοι­κίων. Ετσι, ενώ για έναν ισόγειο χώρο, στους παρά­δρο­μους της Παλιάς Πόλης, 50 τμ εζη­τείτο μίσθωμα ύψους 300 – 400 ευρώ και απαι­τείτο η παρέ­λευση αρκετά μεγάλου χρο­νι­κού δια­στή­μα­τος μέχρις ότου βρεθεί ενοι­κια­στής, αμέσως μετά το ξέσπα­σμα, τα δεδο­μένα άλλαξαν άρδην. Τα μισθώ­ματα τρι­πλα­σιά­σθη­καν και σε ορι­σμέ­νες φορές τετρα­πλα­σιά­στη­καν. Επι­πρό­σθετα οι ιδιο­κτή­τες ζητού­σαν «αέρα» μερικών δεκάδων χιλιά­δων ευρώ για να δια­θέ­σουν το χώρο τους. Δεν υπήρχε το αίσθημα του παρα­λο­γι­σμού ούτε στους ιδιο­κτή­τες, ούτε και στους ενοι­κια­στές. Υπήρχε μεγάλη ζήτηση στη Μεσαιω­νική Πόλη και εάν κάποιος ήθελε εν τέλει να γίνει πρόσωπο με «γόητρο», δημιουρ­γούσε ένα μπαρ στους γνω­στούς δρόμους.

Το γλέντι για τη Μεσαιω­νική Πόλη της Ρόδου έφτασε στο τέλος. Οι πελάτες μετα­κι­νή­θη­καν από τη Μεσαιω­νική Πόλη και κατευ­θύν­θη­καν προς τους πεζό­δρο­μους του κέντρου. Αυτό ξεκί­νησε αργά από πέρυσι δεί­χνο­ντας τα πρώτα σημάδια και φέτος απο­κα­λύ­φθηκε στην πλήρη του διά­σταση.

Με το πέρας του φετινού καλο­και­ριού, από τις πρώτες κιόλας ημέρες του Νοέμβρη, τοπο­θέ­τη­σαν  πινα­κί­δες ενοι­κιά­σεως σε περισ­σό­τερα από 15 κατα­στή­ματα περι­με­τρικά της κεντρι­κής πλα­τείας Ιππο­κρά­τους (η πλατεία με το μεγάλο συντρι­βάνι) της παλιάς πόλης. Οι πινα­κί­δες αυτές ήρθαν για να προ­στε­θούν στις δεκάδες άλλες που υπήρχαν ήδη από τα μέσα του καλο­και­ριού.

Σύμφωνα με τις πλη­ρο­φο­ρίες που συγκέ­ντρωσε η «δημο­κρα­τική», ο υψη­λό­τε­ρος «αέρας» που δόθηκε φέτος για κατά­στημα ήταν 8.000 ευρώ. Επρό­κειτο για γωνιακό χώρο (20 τμ) που θα εξυ­πη­ρε­τούσε τις ανάγκες των θαμώνων στα κέντρα νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης (στους παρά­δρο­μους της Παλιάς Πόλης). Εν τέλει, λόγω της ανα­δου­λειάς, το συγκε­κρι­μένο κατά­στημα έκλεισε και μόλις την περα­σμένη Δευτέρα, τοπο­θε­τή­θηκε στην πόρτα του το γνωστό «ενοι­κιά­ζε­ται».

Τα μισθώ­ματα που τώρα επι­ζη­τούν οι ιδιο­κτή­τες των ακι­νή­των έχουν μειωθεί αρκετά. Ποσά της κατη­γο­ρίας των 1.500 και 2.500 ευρώ για «τρύπες» έχουν πάρει την κατιούσα πορεία. Οι τιμές ακόμα δεν έχουν φτάσει στα επίπεδα που ίσχυαν πριν από 10 χρόνια, όμως αυτό θεω­ρεί­ται σίγουρο ότι θα συμβεί, καθώς δεν υπάρ­χουν ενοι­κια­στές πρό­θυ­μοι να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν στη συγκε­κρι­μένη περιοχή.

Ο κύκλος της νυχτε­ρι­νής δια­σκέ­δα­σης στη Μεσαιω­νική Πόλη έχει κλείσει. Με εξαί­ρεση συγκε­κρι­μένα κατα­στή­ματα που εξα­κο­λου­θούν να δια­τη­ρούν αρκετή πελα­τεία, όλα τα υπό­λοιπα κλεί­νουν το ένα μετά το άλλο.  Συμ­βαί­νει, ό,τι ακριβώς είχε συμβεί πριν από 12 -14 χρόνια με την οδό Ορφα­νί­δου που συγκέ­ντρωνε αρκε­τούς Ρόδιους.

Οι πεζό­δρο­μοι του κέντρου είναι εκείνοι που σήμερα μονο­πω­λούν το ενδια­φέ­ρον όλων των Ροδιτών. Αυτό, σύμφωνα με τους επαγ­γελ­μα­τίες των συγκε­κρι­μέ­νων κλάδων, θα έχει χρονική διάρ­κεια του­λά­χι­στον 10ετίας. Μετά ίσως μια άλλη περιοχή της πόλης θα κερ­δί­σει το ενδια­φέ­ρον του κόσμου.

Οι επαγ­γελ­μα­τίες της νύχτας απο­δί­δουν αυτή τη διαρκή μετα­κί­νηση, σε μια σειρά από παρά­γο­ντες. Πέρα από την ανα­θέρ­μανση του ενδια­φέ­ρο­ντος του κόσμου, σημα­ντικό ρόλο δια­δρα­μα­τί­ζουν και οι όροι των μισθω­τη­ρίων συμ­βο­λαίων των ακι­νή­των. Τα συμ­βό­λαια υπο­γρά­φο­νται για έξι ή εννέα χρόνια, με δικαί­ωμα παρά­τα­σης μέχρι τα 12 χρόνια. Μετά την παρέ­λευση της 12ετίας θα πρέπει να υπο­γρα­φούν και­νούρ­για συμ­βό­λαια, γεγονός που δημιουρ­γεί πιθα­νό­τητα μεγάλης αύξησης του μισθώ­μα­τος και απαί­τη­σης «αέρα» από τους ιδιο­κτή­τες (διότι εν τω μεταξύ αυξή­θηκε η εμπο­ρι­κό­τητα του δρόμου). Ετσι, καθί­στα­ται οικο­νο­μι­κό­τερη η αλλαγή έδρας, παρά η ανα­νέ­ωση του συμ­βο­λαίου.