Αναβλήθηκε για τον Μάιο του 2026 η δίκη για το «Παλαί ντε Σπορ»

• Θα κριθεί η νομι­μό­τητα της υπο­κα­τά­στα­σης ανα­δό­χου και των απο­φά­σεων του Δήμου • Η δεύτερη αίτηση ακύ­ρω­σης της «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.» κατά Δήμου Ρόδου και Ελλη­νι­κού Δημο­σίου μετα­τί­θε­ται

Η πολύ­κροτη υπόθεση του «Παλαί ντε Σπορ» Ρόδου, που εδώ και σχεδόν δύο δεκα­ε­τίες απα­σχο­λεί τη δημόσια διοί­κηση, την τοπική αυτο­διοί­κηση και τα διοι­κη­τικά δικα­στή­ρια, πήρε νέα αναβολή χθες. Η εκδί­καση της δεύ­τε­ρης αίτησης ακύ­ρω­σης της «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.» κατά του Δήμου Ρόδου και του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου, η οποία είχε προσ­διο­ρι­στεί για τις 26 Σεπτεμ­βρίου 2025, μετα­τέ­θηκε για τις 29 Μαΐου 2026.

Στη μετα­βα­τική έδρα Ρόδου του Γ’ Τρι­με­λούς Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς επρό­κειτο να συζη­τη­θεί η δεύτερη αίτηση ακύ­ρω­σης της «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.». Το δικα­στή­ριο, ωστόσο, απο­φά­σισε την αναβολή για τον Μάιο του 2026, παρα­τεί­νο­ντας ένα δικα­στικό σίριαλ που ήδη αριθμεί χρόνια ανα­μο­νής. Η αναβολή σημαί­νει ότι τα κρίσιμα ζητή­ματα –η ακύρωση της από­φα­σης 151/2021 του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου Ρόδου, η νομι­μό­τητα της υπο­κα­τά­στα­σης του 2015 και η ευθύνη του Δημο­σίου για την απο­ζη­μί­ωση– θα παρα­μεί­νουν ανοιχτά για του­λά­χι­στον ακόμη οκτώ μήνες.

Η ιστορία του «Παλαί ντε Σπορ» ξεκί­νησε το 2006 με φιλο­δο­ξίες για την κατα­σκευή ενός μεγάλου κλει­στού γυμνα­στη­ρίου στη Ρόδο. Παρά τον δια­γω­νι­σμό, την ανά­δειξη ανα­δό­χου και την υπο­γραφή της σύμ­βα­σης, το εργο­τά­ξιο δεν λει­τούρ­γησε ποτέ. Από το 2009 ξεκί­νη­σαν οι πρώτες δια­δι­κα­σίες διά­λυ­σης της σύμ­βα­σης, οι οποίες κορυ­φώ­θη­καν το 2012 με την αξίωση της ανα­δό­χου για απο­ζη­μί­ωση λόγω υπε­ρη­με­ρίας. Το έργο έμεινε ουσια­στικά στα χαρτιά, με τον Δήμο να αναζητά νέες χωρο­θε­τή­σεις χωρίς απο­τέ­λε­σμα και την υπόθεση να βυθί­ζε­ται σε έναν λαβύ­ρινθο διοι­κη­τι­κών απο­φά­σεων και δικα­στι­κών προ­σφυ­γών.

Το 2015, με απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου, εγκρί­θηκε η υπο­κα­τά­σταση της αρχικής ανα­δό­χου από τη «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.». Η εται­ρεία προ­χώ­ρησε σε δια­δι­κα­σίες εκκα­θά­ρι­σης και απο­ζη­μί­ω­σης, οι οποίες εγκρί­θη­καν αρχικά από τον Δήμο. Ωστόσο, το 2019 το Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο έβαλε «φρένο», κρί­νο­ντας ότι η σύμβαση είχε ήδη δια­λυ­θεί από το 2012, άρα η υπο­κα­τά­σταση ήταν άκυρη. Η κρίσιμη καμπή ήρθε το 2021, όταν το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο ανα­κά­λεσε τόσο την απόφαση υπο­κα­τά­στα­σης όσο και την έγκριση του πρω­το­κόλ­λου παρα­λα­βής, επι­κα­λού­μενο λόγους νομι­μό­τη­τας και προ­στα­σίας του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος.

Η απόφαση Α76/23.1.2023 του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς απέρ­ριψε αγωγή της «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.» για κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης άνω των 300.000 ευρώ, κρί­νο­ντας ότι μετά την ανά­κληση του 2021 η εται­ρεία έχασε το νόμιμο έρεισμα των αξιώ­σεών της. Το δικα­στή­ριο έκρινε πως μονα­δι­κός δικαιού­χος οποιασ­δή­ποτε απο­ζη­μί­ω­σης παρα­μέ­νει η αρχική ανά­δο­χος κοι­νο­πρα­ξία. Ωστόσο, η νέα αίτηση ακύ­ρω­σης που ανα­μέ­νε­ται να κριθεί τον Μάιο του 2026 φέρνει εκ νέου στο προ­σκή­νιο το ερώτημα εάν η ανά­κληση του 2021 ήταν σύννομη και εάν η διοί­κηση είχε το δικαί­ωμα να ανα­τρέ­ψει μια ήδη εγκρι­θείσα υπο­κα­τά­σταση.

Η δίκη του Μαΐου 2026 θα επι­κε­ντρω­θεί σε τρία βασικά ζητή­ματα:

Εάν η σύμβαση θεω­ρεί­ται ότι είχε δια­λυ­θεί ορι­στικά το 2012, άρα οποια­δή­ποτε μετα­γε­νέ­στερη πράξη ήταν άκυρη.

Εάν η υπο­κα­τά­σταση του 2015 παρή­γαγε έννομα απο­τε­λέ­σματα, καθι­στώ­ντας τη «Στή­ρι­ξις» νόμιμο εκδοχέα των αξιώ­σεων.

Εάν η απόφαση του 2021 περί ανά­κλη­σης στη­ρί­χθηκε σε επαρκή αιτιο­λο­γία και σεβασμό των αρχών της διοι­κη­τι­κής δράσης.

Από την πλευρά του Δήμου Ρόδου προ­βάλ­λε­ται το επι­χεί­ρημα ότι η ανά­κληση του 2021 ήταν πράξη απο­κα­τά­στα­σης της νομι­μό­τη­τας και προ­στα­σίας του δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος. Αντί­θετα, η «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.» υπο­στη­ρί­ζει ότι η ίδια ακο­λού­θησε πλήρως τις νόμιμες δια­δι­κα­σίες, ότι ο Δήμος είχε εγκρί­νει την εκκα­θά­ριση και είχε παρα­λά­βει χωρίς επι­φυ­λά­ξεις, δημιουρ­γώ­ντας βάσιμη προσ­δο­κία για την κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης.