30 χρόνια αδελφοποίησης του Δήμου Νισύρου και του Δήμου Λάπηθου της κατεχόμενης Κύπρου – Εκδήλωση στην ελεύθερη Κύπρο

Στη πρω­τεύ­ουσα της Κύπρου Λευ­κω­σία ταξί­δεψε ο Δήμαρ­χος Νισύρου κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος με την Αντι­δή­μαρχο πολι­τι­σμού κ. Δήμητρα Καφε­τζι­δάκη για να παρα­βρε­θούν  στην συμ­βο­λική, αλλά και ουσια­στική και ταυ­τό­χρονα συγκι­νη­τική εκδή­λωση που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε την 28η Ιουνίου στη Λευ­κω­σία, με αφορμή τα 30 χρόνια από την αδελ­φο­ποί­ηση του Δήμου Νισύρου με το Δήμο Λαπήθου. Η εκδή­λωση συγκέ­ντρωσε εκπρο­σώ­πους τοπικών αρχών, φορέων και Λαπη­θιω­τών, οι οποίοι τίμησαν τη μακρο­χρό­νια συνερ­γα­σία και φιλία μεταξύ των δύο δήμων, παρά τις δυσκο­λίες και τις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει η κοι­νό­τητα της Λαπήθου στα κατε­χό­μενα εδάφη της Κύπρου.

Το 1995 οι Δήμοι Νισύρου και Λαπήθου υπέ­γρα­ψαν Σύμφωνο Αδελ­φο­ποί­η­σης, οικο­δο­μώ­ντας μία γέφυρα αλλη­λεγ­γύης ανάμεσα σε δύο νησιω­τι­κές κοι­νω­νίες με κοινό βίωμα: την ανάγκη ανθε­κτι­κό­τη­τας σε γεω­πο­λι­τι­κές πιέσεις. Σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, η Λάπηθος εξα­κο­λου­θεί να τελεί υπό τουρ­κική κατοχή από το 1974, λει­τουρ­γώ­ντας ως προ­σφυ­γι­κός «δήμος-εν εξορία», ενώ η Νίσυρος συνε­χί­ζει να υπο­στη­ρί­ζει έμπρα­κτα τον διαρκή αγώνα επι­στρο­φής των Λαπη­θιω­τών.

Η εκδή­λωση έγινε στο  Θέατρο Παλλάς της Λευ­κω­σίας, όπου πέραν της γιορτής των 30 ετών αδελ­φο­ποί­η­σης τιμή­θηκε και ο Λαπη­θιώ­της μου­σι­κο­συν­θέ­της Φαίδρος Καβαλ­λά­ρης, για τα 75 χρόνια του ζωής και δημιουρ­γίας ,ο οποίος μαζί με τους μου­σι­κούς του, χάρισε στους παρευρισκόμενουs  μια υπεροχη μουσικη βραδια με τη συναυ­λία του.  Τα τρα­γού­δια “Τρα­γουδώ την Λάπηθο – Τρα­γουδώ το νησί μου ” και «Αξέ­χα­στη και αγα­πη­μένη μας Λάπηθος» συγκί­νη­σαν και ενθου­σί­α­σαν όλους τους παρευ­ρι­σκό­με­νους.

Η Δήμαρ­χος Λαπήθου κ. Σούλα Μου­ρέτ­του και σύσσωμο το  Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του Δήμου Λαπήθου μαζί με πλήθος Λαπη­θιω­τών έδωσαν το παρών στην συμ­βο­λι­κής και ουσια­στι­κής σημα­σίας εκδή­λωση. Την εκδή­λωση τίμησε με την παρου­σία του εκπρό­σω­πος της Νισυ­ρια­κής παροι­κίας στη Κύπρο ο κ. Απο­στό­λης Μαστρο­μι­χά­λης.

Η Δήμαρ­χος της Λαπήθου στην ομιλία της έκανε αναφορά στη σημασία της  αδελ­φο­ποί­η­σης της Λαπήθου με το Δήμο Νισύρου η οποία είναι μια έκφραση αδελ­φι­κής σχέσης και αλλη­λεγ­γύης, που μας ενώνει πέρα από γεω­γρα­φικά σύνορα και πολι­τι­κές δυσκο­λίες. Η μνήμη της Λάπηθου και η κοινή μας ιστορία μας υπεν­θυ­μί­ζουν ότι η ελπίδα και η αγάπη για την πατρίδα είναι τα ισχυ­ρό­τερα όπλα στον αγώνα μας για δικαιο­σύνη.

Ο Δήμαρ­χος Νισύρου, κ. Χρι­στο­φής Κορω­ναίος στον χαι­ρε­τι­σμό του έκανε αναφορά στα τριάντα αδελ­φο­ποί­η­σης ανέφερε:  «Σήμερα, γιορ­τά­ζουμε τριάντα χρόνια αδελ­φο­ποί­η­σης με το Δήμο Λαπήθου, μια σχέση που συμ­βο­λί­ζει την αλλη­λεγ­γύη, την ελπίδα και τον αγώνα για ελευ­θε­ρία και δικαί­ωση. Η  στενή μας σχέση με τον Δήμο Λαπήθου συνε­χί­ζει να ζει και να δυνα­μώ­νει, απο­τε­λώ­ντας πηγή έμπνευ­σης και δύναμης.» Ο Δήμαρ­χος Νισύρου συνέ­χισε:

« Ο Δήμος Νισύρου, με την πλούσια ιστορία, το ιδιαί­τερο φυσικό περι­βάλ­λον και τον πολι­τι­στικό πλούτο του, απο­τε­λεί σύμβολο αντοχής και δια­τή­ρη­σης των παρα­δό­σεων και της ταυ­τό­τη­τας του λαού του. Από την άλλη πλευρά, ο Δήμος Λαπήθου, που βρί­σκε­ται στα κατε­χό­μενα εδάφη της Κύπρου, απο­τε­λεί ένα σύμβολο αγώνα, ελπίδας και επι­μο­νής των ανθρώ­πων που συνε­χί­ζουν να δια­τη­ρούν την πολι­τι­στική και εθνική τους ταυ­τό­τητα παρά τις δυσκο­λίες και τις προ­κλή­σεις.

Η συγκε­κρι­μένη αδελ­φο­ποί­ηση δεν απο­τε­λεί απλώς μια τυπική συμ­φω­νία συνερ­γα­σίας, αλλά μια βαθύ­τερη δέσμευση να ενώ­σουμε τις φωνές μας για την προ­ά­σπιση της ειρήνης, της δικαιο­σύ­νης και της ανθρώ­πι­νης αξιο­πρέ­πειας. Είναι μια συμ­βο­λική πράξη που δείχνει ότι, παρά τις δυσκο­λίες και τις προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζουμε, η αλλη­λεγ­γύη, η συνερ­γα­σία και ο σεβα­σμός μπορούν να γεφυ­ρώ­σουν απο­στά­σεις και δια­φο­ρές.

Μέσω αυτής της συνερ­γα­σίας, ελπί­ζουμε να ενι­σχύ­σουμε τους πολι­τι­στι­κούς και κοι­νω­νι­κούς δεσμούς, να ανταλ­λά­ξουμε εμπει­ρίες και να προ­ω­θή­σουμε την αμοι­βαία κατα­νό­ηση και σεβασμό. Επι­πλέον, ελπί­ζουμε ότι αυτή η πρω­το­βου­λία θα συμ­βά­λει στην ευαι­σθη­το­ποί­ηση της τοπικής κοι­νό­τη­τας και ευρύ­τερα της κοι­νω­νίας μας σχετικά με τη σημασία της ειρήνης, της φιλίας και της πολι­τι­σμι­κής συνερ­γα­σίας.

Αγα­πη­τοί φίλοι και φίλες της Λαπήθου,

Σήμερα, σε αυτή μας την εκδή­λωση η φωνή της Νισύρου σμίγει με τον λυγμό της Λαπήθου, της πανέ­μορ­φης κυπρια­κής πόλης που, από τον Ιούλιο του ’74, ζει την οδυνηρή πραγ­μα­τι­κό­τητα της ξένης κατοχής.

Θέλω να γνω­ρί­ζετε ότι για μας στη Νίσυρο ο νούς μας ταξι­δεύει στην Κύπρο, κάθε φορά που ο ήχος του κύματος σκάει στο περι­γιάλι, σκε­φτό­μα­στε ότι σκάει και στη σκλα­βω­μένη ακτή της Κυρή­νειας· πως το στρο­βι­λι­στό τρα­γούδι των κυμάτων μας ταξι­δεύει ως τη Λάπηθο, κου­βα­λώ­ντας την υπό­σχεση ότι δεν ξεχνούμε. Δεν ξεχνούμε τα σπίτια που ρήμαξαν, τα εικο­νο­στά­σια που λεη­λα­τή­θη­καν, τα χωράφια με τα λεμο­νό­δε­ντρα που έμειναν άκαρπα γιατί το χώμα ποτί­στηκε με δάκρυα και φόβο.

Η τρα­γι­κό­τητα της υπο­δού­λω­σης δεν είναι θεωρία· είναι το καθη­με­ρινό βουβό μοι­ρο­λόι χιλιά­δων προ­σφύ­γων που πήραν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς κρα­τώ­ντας ένα κλειδί στην παλάμη, σύμβολο μιας πόρτας που ακόμη περι­μέ­νει να ανοίξει. Είναι τα σβη­σμένα καντή­λια στα ξωκ­κλή­σια του Πεντα­δα­κτύ­λου· είναι η σιωπή των ξερι­ζω­μέ­νων σχο­λείων∙ είναι τα πρόσωπα των αγνο­ου­μέ­νων που αρνού­νται να ξεθω­ριά­σουν από τα φυλ­λά­δια ανα­ζή­τη­σης.

Όμως, αγα­πη­τές μου φίλες και φίλοι, εμείς οι Νισύ­ριοι από τη μικρή ηφαι­στειακή γη, στέλ­νουμε μήνυμα ότι η αδικία δεν είναι αιώνια. Όπως ο κρα­τή­ρας μας σιγο­βρά­ζει, έτσι και η συλ­λο­γική απόφαση για ελευ­θε­ρία βράζει στα σωθικά των Κυπρίων αδελφών μας. Δεν θα αφή­σουμε τον χρόνο να γίνει συνέ­νο­χος της λήθης.

Στην Ευρώπη των δημο­κρα­τι­κών αξιών, καμία γη δεν πρέπει να παρα­μέ­νει κομμένη στα δύο από συρ­μα­το­πλέγ­ματα και στρα­τιω­τι­κές επάλ­ξεις. Οφεί­λουμε όλοι μαζί να δυνα­μώ­σουμε τη διπλω­μα­τική φωνή, να στη­ρί­ξουμε κάθε ειρη­νική προ­σπά­θεια επα­νέ­νω­σης και να απαι­τή­σουμε επι­τέ­λους ουσια­στική προ­στα­σία των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των.

Γιατί η λευ­τε­ριά δεν είναι προ­νό­μιο· είναι αυτο­νό­ητο δικαί­ωμα.

Καλώ, λοιπόν, όλους μας να μάθουμε την ιστορία της Λάπηθου, καλώ τον καθένα από εμάς  να αφήσει ένα κερί αναμ­μένο στη μνήμη των ηρώων και των απλών ανθρώ­πων που περι­μέ­νουν. Να κάνουμε τη Νίσυρο πρε­σβευτή αλλη­λεγ­γύης: με πολι­τι­στι­κές ανταλ­λα­γές, με δράσεις ανθρω­πι­στι­κής στή­ρι­ξης, με σταθερή στήριξη σε όποια φόρα και αν βρεθεί.

Γιατί, όσο οι πέτρες της Λάπηθου σιωπούν κάτω από ξένη μπότα, τόσο πιο δυνατά πρέπει να φωνά­ζουμε εμείς.

Είμαστε λίγοι σε αριθμό, μα πολλοί σε ψυχή· κι η ψυχή, όταν ποτί­ζε­ται με πίστη, γίνεται σεισμός· ανα­τρέ­πει τείχη, ανοίγει δρόμους.

Σήμερα εδώ δίνουμε όρκο ότι δεν θα πάψει η Νίσυρος να μιλά για τη Λάπηθο· δεν θα πάψει να παλεύει μέχρι να δούμε τον ήλιο να ξανα­χαϊ­δεύει ελεύ­θερα τα μωσαϊκά των αυλών της, μέχρι το κλειδί του πρό­σφυγα να βρει ξανά την κλει­δα­ριά του.

Αυτή η ημέρα απο­τε­λεί μια υπεν­θύ­μιση ότι ο δρόμος προς την ειρήνη και τη δικαιο­σύνη μπορεί να είναι δύσβα­τος, αλλά με προ­σπά­θεια, επιμονή και αλλη­λο­κα­τα­νό­ηση, μπο­ρούμε να δημιουρ­γή­σουμε ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα και προ­ο­πτι­κές για τις επό­με­νες γενιές.

Ας απο­τε­λέ­σει η σημε­ρινή ημέρα πηγή έμπνευ­σης και δύναμης για όλους μας, και ας συνε­χί­σουμε να εργα­ζό­μα­στε μαζί για έναν κόσμο πιο δίκαιο, πιο ειρη­νικό και περισ­σό­τερο ανθρώ­πινο.

Ζήτω η Λάπηθος, ζήτω η Κύπρος, ζήτω η ελευ­θε­ρία!»

Κατά τη διάρ­κεια της εκδή­λω­σης, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε ανταλ­λαγή ανα­μνη­στι­κών, ενώ η βραδιά έκλεισε με μπουφέ και ποτά.

Η αντι­προ­σω­πεία του Δήμου Νισύρου και αντι­προ­σω­πεία από τον Δήμο Λαπήθου με επι­κε­φα­λής τη Δήμαρχο κ. Σουλα Μου­ρέτ­του επι­σκέ­φθη­καν τη Λάπηθο στα κατε­χό­μενα εδάφη της Κύπρου περ­νώ­ντας το τείχος της ντροπής που χωρίζει την Κύπρο.

Στη Λευ­κω­σία έγινε επί­σκεψη σε όλα τα μνημεία σύμβολα του αγώνα των Κυπρίων ενάντια στις κατο­χι­κές δυνά­μεις, την Αγγλία και την Τουρκία, με συνο­δούς την Ζήνα Λυσάν­δρου, και τον σύζυγο της Αρι­στείδη Πανα­γίδη, γιο του ήρωα Ανδρέα Πανα­γίδη τον οποίο απαγ­χό­νι­σαν οι Εγγλέ­ζοι το 1956.