Επίθεση του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων στο ΠΑΜΕ

Από το Σω­μα­τείο Ξε­νο­δο­χου­παλ­λή­λων Ρόδου ανα­κοι­νώ­θη­καν τα εξής:

Διάλ­λει­μα για λίγο από τις εξε­λί­ξεις στην δια­πραγ­μά­τευ­ση άλ­λω­στε η δια­δι­κα­σία του Ο.ΜΕ.Δ έχει επί­ση­μα ξε­κι­νη­σει , ημί­χρο­νο από τα πολύ σο­βα­ρά θέ­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζου­με όλοι αυτό το διά­στη­μα για να απα­ντή­σου­με στους τι­μη­τές της συ­κο­φα­ντί­ας των για­λαν­τζι αγώ­νων και της πλά­στης κα­ταγ­γε­λιας.

Ήρθαν πάλι. Όπως πάντα, με το γνω­στό ύφος τι­μη­τή, με τα παλιά τους συν­θή­μα­τα ντυ­μέ­να και­νού­ρια ρούχα, να κα­ταγ­γεί­λουν όσους όντως πα­λεύ­ουν για τους ερ­γα­ζό­με­νους. Από τον βαθύ τους ύπνο – που μοιά­ζει πε­ρισ­σό­τε­ρο με πο­λι­τι­κό λή­θαρ­γο δε­κα­ε­τιών – ξύ­πνη­σαν για να δη­λώ­σουν πα­ρό­ντες. Όχι στον τόπο δου­λειάς. Εκεί σπα­νί­ζουν. Πα­ρό­ντες στον πό­λε­μο εντυ­πώ­σε­ων και κα­πη­λεί­ας.

Γιατί ας μη γε­λιό­μα­στε: αν κά­ποιος κα­τέ­χει πα­γκό­σμια πρω­τιά στην τέχνη του να εμ­φα­νί­ζε­ται τε­λευ­ταία στιγ­μή και να χώ­νε­ται στον αγώνα των άλλων, είναι το ΠΑΜΕ. Με χρο­νό­με­τρο ακρι­βεί­ας, κάθε φορά που υφί­στα­ται μια συλ­λο­γι­κή διεκ­δί­κη­ση , εμ­φα­νί­ζο­νται ως “οι μόνοι που αντι­στέ­κο­νται”, πα­ρι­στά­νο­ντας τους γεν­ναί­ους σε μια μάχη που δεν έδω­σαν ποτέ.

Τι κι αν κά­πο­τε απο­κα­λού­σαν «λαι­μη­τό­μο» μια Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση που στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν πλα­σά­ραν ως κα­τόρ­θω­μα τους; Τι κι αν έστη­σαν πανό για να «προ­στα­τέ­ψουν» ό,τι μέχρι χθες ξόρ­κι­ζαν; Το πο­λι­τι­κό τους θρά­σος δεν γνω­ρί­ζει μνήμη ούτε ντρο­πή. Κα­ταγ­γέλ­λουν «συ­ναι­νέ­σεις», την ώρα που συ­ναλ­λάσ­σο­νται δια­χρο­νι­κά με με­γα­λο­ξε­νο­δό­χους που οι ρίζες τους βρί­σκο­νται βαθιά μέσα στο ίδιο τους το κόμμα. Δεν είναι τυ­χαίο ότι οι σφο­δρό­τε­ρες επι­θέ­σεις στις πραγ­μα­τι­κές διεκ­δι­κή­σεις των ερ­γα­ζο­μέ­νων προ­έρ­χο­νται από οι­κο­γέ­νειες ξε­νο­δό­χων με κομ­μα­τι­κές ταυ­τό­τη­τες βαθιά ρι­ζω­μέ­νες στον Πε­ρισ­σό και στο’ τι­μη­μέ­νο’Κ.Κ.Ε. Πόσες φορές άραγε πρέ­πει να σιω­πή­σουν για να μη χα­λά­σουν τη «συ­ντρο­φι­κή ει­κό­να»;Κα­ταγ­γε­λουν γε­νι­κά αλλά όχι να χά­σουν και τα διά­φο­ρα οφέλη τους…

Ας μην κρυ­βό­μα­στε πίσω από το δά­χτυ­λό μας. Οι ερ­γα­ζό­με­νοι έχουν μάτια και βλέ­πουν. Βλέ­πουν ποιοι δί­νουν μάχες, ποιοι χτί­ζουν πραγ­μα­τι­κές γραμ­μές άμυ­νας στα ξε­νο­δο­χεία, και ποιοι κα­τα­σκευά­ζουν συ­νο­μω­σί­ες για να συ­ντη­ρή­σουν τον μι­κρό­κο­σμο της κομ­μα­τι­κής αυ­τα­ρέ­σκειας. Βλέ­πουν και κάτι άλλο: τους κα­θο­δη­γη­τές του ΠΑΜΕ που δου­λεύ­ουν 13ωρα όχι από ανά­γκη, αλλά για ψη­φα­λά­κια σε συν­δι­κά­τα και ερ­γα­τι­κά κέ­ντρα καθώς και το απα­ραί­τη­το «αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κό lifestyle». Γιατί τί­πο­τα δεν που­λά­ει πε­ρισ­σό­τε­ρο από έναν κου­ρα­σμέ­νο επα­να­στά­τη με ρο­ζια­σμέ­να χέρια, έστω και αν οι κάλοι είναι από το πλη­κτρο­λό­γιο.

Και όσο για την υπο­τι­θέ­με­νη απέ­χθεια τους προς τα «συ­στη­μι­κά ΜΜΕ»… Ένα ζά­πινγκ αρκεί για να τους δεις αυ­τούς τους κα­θο­δη­γη­τές στα στού­ντιο, με ύφος ανα­λυ­τή, άλ­λο­τε με στολή του ερ­γά­τη κι άλ­λο­τε με σα­κά­κι, να απο­λαμ­βά­νουν τον μικρό τη­λε­ο­πτι­κό τους θρόνο. Οι ίδιοι που δεν μπο­ρούν να αρ­θρώ­σουν απά­ντη­ση σε μια στοι­χειώ­δη ερώ­τη­ση, που μπερ­δεύ­ουν τον ερ­γα­τι­κό αγώνα με τον θε­α­τρι­κό μο­νό­λο­γο.

Οι ερ­γα­ζό­με­νοι όμως δεν έχουν ανά­γκη από θε­α­τρά­λε υπε­ρα­σπι­στές. Δεν χρειά­ζο­νται άλ­λους που θυ­μού­νται την τάξη μόνο όταν φανεί κά­με­ρα στον ορί­ζο­ντα ή όταν πλη­σιά­ζουν εκλο­γές ή δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Έχουν ανά­γκη από αλή­θεια, από ει­λι­κρί­νεια, από συ­νέ­πεια.

Και όταν έρθει η ώρα – γιατί θα έρθει – να κλεί­σει αυτή η σαι­ζόν με κα­τα­κτή­σεις, με αυ­ξή­σεις και με νέα Συλ­λο­γι­κή Σύμ­βα­ση, να είναι σί­γου­ροι όλοι: οι ερ­γα­ζό­με­νοι ξέ­ρουν ποιοι πά­λε­ψαν και ποιοι απλώς φώ­να­ζαν με ντου­ντού­κα από τον κα­να­πέ τους.