ΔΕΥΑΡ: Το φιάσκο ως δικαίωση

Το χρο­νι­κό μιας κα­τα­σκευα­σμέ­νης σύ­γκρου­σης και η αντι­στρο­φή της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας

Τη νίκη και τη δι­καί­ω­ση της, ένα­ντι της Πε­ρι­φέ­ρειας δια­λα­λεί από χθες η ΔΕΥΑΡ, που στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, απο­τε­λεί κα­τά­φο­ρη δια­στρέ­βλω­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας, μέσα από μια σκο­πί­μως αντε­στραμ­μέ­νη ει­κό­να των γε­γο­νό­των. Για να δούμε όμως, για ποια νίκη και ποια δι­καί­ω­ση ομι­λούν η ΔΕΥΑΡ και οι έχο­ντες υιο­θε­τή­σει το ηρω­ι­κό αφή­γη­μά της;

Διότι, όταν ξε­κι­νάς, αμ­φι­σβη­τώ­ντας το σύ­νο­λο της οφει­λής σου, δη­λα­δή των 6,38 εκ, ευρώ που οφεί­λεις στην Πε­ρι­φέ­ρεια (και αυτό το δια­τυ­μπα­νί­ζεις με στόμ­φο μέσα από ανα­κο­πές και εξώ­δι­κα) και κα­τα­λή­γεις να σου έχει κα­τα­σχε­θεί 1,5 εκ. ευρώ, να έχεις ανα­γκα­στεί να ανα­γνω­ρί­σεις και να ρυθ­μί­σεις την οφει­λή των 6,38 εκατ. ευρώ, να σου έχει ρίξει η ΑΑΔΕ άλλο ένα εκα­τομ­μύ­ριο – την προ­μή­θειά της, σύ­νο­λο 7,3 εκ. ευρώ-  να έχεις πλη­ρώ­σει την πρώτη δόση των 150.000,οο ευρώ, τότε αυτό, μόνο νίκη δεν το λες. Ούτε δι­καί­ω­ση. Φιά­σκο το λες. Φιά­σκο  οι­κο­νο­μι­κό, φιά­σκο πο­λι­τι­κό και, φυ­σι­κά, φιά­σκο επι­κοι­νω­νια­κό.

Η δη­μο­τι­κή αρχή και η ΔΕΥΑΡ δεν ητ­τή­θη­καν απλώς πο­λι­τι­κά ή οι­κο­νο­μι­κά. Ητ­τή­θη­καν στρα­τη­γι­κά, ηθικά και θε­σμι­κά.

Αυτό είναι το απο­τέ­λε­σμα των λε­ο­ντα­ρι­σμών τους: η επική οπι­σθο­χώ­ρη­ση αντί του σαλ­πί­σμα­τος της επα­νά­στα­σης και του μα­νι­φέ­στου «δεν πλη­ρώ­νω – δεν πλη­ρώ­νω»! Και το κυ­ριό­τε­ρο, αυτό που «καίει» πιο πολύ: η ήττα ήρθε στο γή­πε­δο της δη­μο­τι­κής αρχής, εκεί που επέ­λε­ξαν να παί­ξουν, στο δι­κα­στι­κό πεδίο!

Γιατί όλα αυτά;

Σή­με­ρα, δύο μήνες μετά από την ημέρα που ανα­γκά­στη­καν οι Οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας να βε­βαιώ­σουν την οφει­λή στην ΑΑΔΕ, οι χει­ρι­σμοί που ακο­λού­θη­σαν από τη ΔΕΥΑΡ, μέχρι να φτά­σει στο φιά­σκο, ευ­λό­γως εγεί­ρουν το ερώ­τη­μα, για ποιο λόγο έγι­ναν όλα αυτά; Γιατί η ΔΕΥΑΡ κα­τα­σκεύ­α­σε και συ­ντή­ρη­σε αυτή τη δια­μά­χη, αφού θα μπο­ρού­σε εξ αρχής και «αναί­μα­κτα»  να κάνει αυτό στο οποίο τε­λι­κά σύρ­θη­κε, ως απόρ­ροια των χει­ρι­σμών της;

Ερ­μη­νεί­ες και απα­ντή­σεις στο «γιατί»,  μπο­ρούν να δο­θούν πολ­λές. Είτε γιατί η δη­μο­τι­κή αρχή και η ΔΕΥΑΡ δεν θέ­λουν να πλη­ρώ­σουν την οφει­λή τους και ψά­χνουν τρό­πους να ξε­φύ­γουν από τις υπο­γρα­φές τους. Ο Αλέ­ξαν­δρος Κο­λιά­δης μά­λι­στα, έχει υπο­γρά­ψει εις τρι­πλούν!

Είτε γιατί θέ­λουν να πάρει η ΔΕΥΑΡ τη δια­χεί­ρι­ση του Φράγ­μα­τος, τους κά­θε­ται στο στο­μά­χι ότι το δια­χει­ρί­ζε­ται η Πε­ρι­φέ­ρεια, ασχέ­τως αν δεν είναι σε θέση να χλω­ριώ­σουν ούτε το νερό των γε­ω­τρή­σε­ων και το έχουν ανα­θέ­σει σε ιδιώ­τη.

Ότι και ισχύ­ει από τα πα­ρα­πά­νω, ένα είναι πλέον το αδιαμ­φι­σβή­τη­το. Η έντα­ση και η διέ­νε­ξη ήταν συ­νει­δη­τή πο­λι­τι­κή επι­λο­γή της δη­μο­τι­κής αρχής. Ένα σχέ­διο που κα­τα­στρώ­θη­κε πολύ νωρίς, από τον Οκτώ­βριο του 2024, όταν η ΔΕΥΑΡ στα­μά­τη­σε να εξυ­πη­ρε­τεί τις οφει­λές της προς την Πε­ρι­φέ­ρεια. Στα­μά­τη­σε εντε­λώς. Παύση πλη­ρω­μών!  Θα ήταν αφε­λές να πι­στεύ­ει κα­νείς ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν θα αντι­δρού­σε σε αυτήν τη στάση, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο όταν μέρα με τη μέρα φού­σκω­νε ο λο­γα­ρια­σμός προς τον ανά­δο­χο. Η Πε­ρι­φέ­ρεια αντέ­δρα­σε με κα­θυ­στέ­ρη­ση και αντέ­δρα­σε με τον πιο ήπιο τρόπο. Με βε­βαί­ω­ση των οφει­λών στην ΑΑΔΕ, για να δώσει στη ΔΕΥΑΡ τη δυ­να­τό­τη­τα της ρύθ­μι­σης.  Ήταν αρχές Μαΐου. Από εκεί και πέρα, με ευ­θύ­νη της ΔΕΥΑΡ, ξε­κί­νη­σαν οι ακρό­τη­τες.

Το χρο­νι­κό της σκη­νο­θε­τη­μέ­νης σύ­γκρου­σης

Ας δούμε τα κομ­βι­κά ση­μεία αυτής της τε­χνη­τής κρί­σης, τα χρο­νι­κά της ορό­ση­μα, από τα οποία είναι εύ­κο­λο να οδη­γη­θεί κα­νείς σε προ­φα­νή συ­μπε­ρά­σμα­τα για το ποιος και πως κλι­μά­κω­σε την “κρίση”:

Στις 8 Μαΐου βε­βαιώ­νουν οι Οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας την οφει­λή των 6,38 εκ. ευρώ στην ΑΑΔΕ.

Στις 17 Μαΐου συ­νε­δριά­ζει το ΔΣ της ΔΕΥΑΡ και αντί να δη­λώ­σει την πρό­θε­ση του να προ­χω­ρή­σει σε ρύθ­μι­ση του χρέ­ους δη­λώ­νει δη­μό­σια ότι θα προ­χω­ρή­σει σε δι­κα­στι­κή μάχη και απει­λεί με μη­νύ­σεις για την ανα­ζή­τη­ση ποι­νι­κών ευ­θυ­νών!  Αν δεν επε­δί­ω­κε την έντα­ση και τη σύ­γκρου­ση με την Πε­ρι­φέ­ρεια, θα προ­χω­ρού­σε σε ρύθ­μι­ση. (Τε­λι­κά σύρ­θη­κε σε ρύθ­μι­ση στις 20 Ιου­νί­ου).

Στις 13 Ιου­νί­ου η ΔΕΥΑΡ κα­τα­θέ­τει Αί­τη­ση Ανα­κο­πής στα δι­κα­στή­ρια την οποία κοι­νο­ποιεί και στις Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας όπως έχει υπο­χρέ­ω­ση. Μέσα σε αυτό το δι­κό­γρα­φο, η ΔΕΥΑΡ με­τα­ξύ άλλων δια­δί­δει το ψέμα ότι η Πε­ρι­φέ­ρεια δεν έχει πλη­ρώ­σει για την λει­τουρ­γία του Φράγ­μα­τος ούτε ένα ευρώ γιατί δήθεν χρη­μα­το­δο­τεί­ται για τον σκοπό αυτό από πό­ρους του Υπουρ­γεί­ου Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας & Οι­κο­νο­μι­κών. Στο ίδιο δι­κό­γρα­φο δη­λώ­νει ότι δεν ανα­γνω­ρί­ζει ούτε ένα  ευρώ από την οφει­λή της και κα­ταγ­γέλ­λει τις Οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας ότι δεν στρά­φη­καν κατά του Δήμου Ρόδου σαν εγ­γυ­η­τή του χρέ­ους!

Στις 16 Ιου­νί­ου η ανά­δο­χος εται­ρεία λει­τουρ­γί­ας του έργου στέλ­νει Όχλη­ση για απαί­τη­ση χρέ­ους προς αυτήν ύψους 4,9 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ.

Στις 18 Ιου­νί­ου οι Οι­κο­νο­μι­κές Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας μπρο­στά στην αδιαλ­λα­ξία προ­χω­ρούν ανα­γκα­στι­κά σε κα­τα­σχέ­σεις των τρα­πε­ζι­κών λο­γα­ρια­σμών της ΔΕΥΑΡ και του Δήμου, αφού μέχρι εκεί­νη την ημέρα βρί­σκο­νται κυ­ριο­λε­κτι­κά σε συ­μπλη­γά­δες. Από την μια έχουν άμεση απαί­τη­ση 4,9 εκ. ευρώ από την ανά­δο­χο εται­ρεία και από την άλλη, τη ΔΕΥΑΡ να απει­λεί και να μην ανα­γνω­ρί­ζει ούτε ένα ευρώ χρέ­ους.

Στις 20 Ιου­νί­ου η ΔΕΥΑΡ προ­χω­ρά σε ρύθ­μι­ση στην ΑΑΔΕ της οφει­λής των 6,38 εκ. ευρώ, ρυθ­μί­ζο­ντας 7,29 εκ. ευρώ μαζί με τις προ­σαυ­ξή­σεις της ΑΑΔΕ με τις οποί­ες φόρ­τω­σε τον ρο­δια­κό λαό λόγω της ασυ­νέ­πειάς της.  Αυτή τη ρύθ­μι­ση που θα μπο­ρού­σε να είχε κάνει από τις αρχές Μαΐου. και όλα τα πα­ρα­πά­νω να είχαν απο­φευ­χθεί. Υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι θα ήθελε να βρε­θεί λύση. Αυτή η διά­θε­ση είναι προ­φα­νές ότι δεν υπήρ­χε. Όπως είναι επί­σης προ­φα­νές ότι  αν δεν είχαν κα­τα­σχε­θεί οι λο­γα­ρια­σμοί της, δεν θα προ­χω­ρού­σε στη ρύθ­μι­ση.

Ψέ­μα­τα και γρα­φι­κό­τη­τες

Στο με­σο­διά­στη­μα, η φαρ­σο­κω­μω­δία διαν­θί­στη­κε από σκη­νές και δη­λώ­σεις απεί­ρου κάλ­λους, με πρω­το­φα­νείς γρα­φι­κό­τη­τες, ακόμη και μέσα στο δη­μο­τι­κό συμ­βού­λιο, με τον θεσμό να περνά σε νέες σφαί­ρες και μαζί η πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου, που πλέον από κά­ποιους υπη­ρε­τεί­ται με όρους tik – tok από πλευ­ράς αι­σθη­τι­κής και πε­ριε­χο­μέ­νου.

Κάπου εκεί και η προ­σχη­μα­τι­κή άρ­νη­ση του Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη να απο­δε­χτεί την πρό­σκλη­ση του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη για συ­νεν­νό­η­ση (είχε ρα­ντε­βού με την… Αθηνά, ίσως και με το υπό­λοι­πο δω­δε­κά­θεο εκεί­νη τη μέρα). Προ­σχη­μα­τι­κή η άρ­νη­ση, ακρι­βώς επει­δή την απά­ντη­ση στη πρό­σκλη­ση την έδωσε ο ίδιος μέσα από το Δη­μο­τι­κό Συμ­βού­λιο, επι­δι­δό­με­νος σε ένα πρω­το­φα­νές ρε­σι­τάλ θε­σμι­κής απρέ­πειας.

Σή­με­ρα, κα­τό­πιν όλων αυτών ανα­ρω­τιέ­ται κα­νείς τι κέρ­δι­σε η ΔΕΥΑΡ μέσα από  όλη αυτή την τρα­γι­κή πα­ρά­στα­ση.  Τι κέρ­δι­σε η Ρόδος, τι κέρ­δι­σαν οι πο­λί­τες. Τί­πο­τε απο­λύ­τως. Αντι­θέ­τως, η διοί­κη­ση με τους χει­ρι­σμούς της, έριξε άλλο ένα εκα­τομ­μύ­ριο ευρώ στις πλά­τες των δη­μο­τών, δεί­χνο­ντας στην πράξη πώς εν­νο­εί των προ­στα­σία του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος.

Μπο­ρεί ο πρό­ε­δρος της ΔΕΥΑΡ να νο­μί­ζει ότι βρί­σκε­ται επί σκη­νής του…  Dolby Theatre από όπου αι­σθά­νε­ται την ανά­γκη να ευ­χα­ρι­στή­σει τον σκη­νο­θέ­τη, τον πα­ρα­γω­γό,  τους συ­νερ­γά­τες, τους κο­μπάρ­σους και λοι­πούς συγ­γε­νείς για την πα­ρά­στα­ση που έδωσε. Ξεχνά όμως ότι τέ­τοια φτηνή πα­ρά­στα­ση, ούτε μπου­λού­κι πε­ριο­δεύ­ο­ντος θιά­σου δεν θα ανε­βα­ζε στις γει­το­νιές.

Ούτε… ξε­κούρ­δι­στο τσίρ­κο τέ­τοιο φιά­σκο!

ΥΓ Και μέσα σ΄ όλα να ‘σου κι ο λαγός να κάνει κή­ρυγ­μα περί ηθι­κής! Ο λαγός που θυ­μή­θη­κε το σωστό και ηθικό, επει­δή πήρε η Πε­ρι­φέ­ρεια  τα λεφτά από τους λο­γα­ρια­σμούς της ΔΕΥΑΡ και δεν πε­ρί­με­νε – λέει –  τη από­φα­ση του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κεί­ου!

Το νό­μι­μο και ηθικό στην πε­ρί­πτω­ση της ΔΕΥΑΡ που έχει να πλη­ρώ­σει από τον Οκτώ­βριο την Πε­ρι­φέ­ρεια και δια­δί­δει, γρα­πτώς, οτι δεν οφεί­λει ούτε ένα ευρώ, προ­φα­νώς ξε­φεύ­γει των ορίων της ηθι­κής του! Αυτό θε­ω­ρεί­ται… ενά­ρε­το management!

Κω­μι­κο­τρα­γι­κά πράγ­μα­τα. Αν δεν πλή­ρω­νε ο πο­λί­της το ει­σι­τή­ριο, για το… ξε­κούρ­δι­στο τσίρ­κο, θα γε­λού­σα­με πιο άνετα.