Πολιτικός γάμος: 15 ευρώ λέει ο νόμος, 70 ευρώ στη Ρόδο, έως 550 ευρώ στην Κρήτη!

Πόσο κοστί­ζει ένας πολι­τι­κός γάμος; Κανο­νικά θα έπρεπε να κοστί­ζει 15 ευρώ, όσο και το παρά­βολο που επι­βάλ­λει ο νόμος και το οποίο κατα­βάλ­λε­ται στην εφορία. Ωστόσο, παρα­τη­ρεί­ται πως κάθε δήμος έχει τις δικές του τιμές, χρε­ώ­νο­ντας επι­πλέον χρήματα για την τέλεση του πολι­τι­κού γάμου, αν και υπάρ­χουν και οι δήμοι που δεν χρε­ώ­νουν τίποτα.

Πρό­σφατο παρά­δειγμα επι­βο­λής «ειδικού τέλους» για την τέλεση πολι­τι­κού γάμου ο δήμος Στυ­λί­δας, που το όρισε στα 40 ευρώ. Ανάλογα η επι­πλέον χρέωση για τον πολι­τικό γάμο κυμαί­νε­ται από περιοχή σε περιοχή από 40 έως 150 ευρώ, αφού αυτό εξαρ­τά­ται από την εκά­στοτε απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου. Σημειώ­νε­ται πως στο επι­πλέον κόστος δεν περι­λαμ­βά­νε­ται στο­λι­σμός, ή κάποια παροχή, αλλά απλώς η τέλεση του γάμου στο δημαρ­χείο.

Ενδει­κτικά, λοιπόν, σημειώ­νε­ται ότι το κόστος του πολι­τι­κού γάμου στην Καλα­μάτα ανέρ­χε­ται στα 100 ευρώ, ενώ στη γει­το­νική Σπάρτη η τελετή είναι δωρεάν, στην Αθήνα 75 ευρώ για τους δημότες και 100 ευρώ για τους μη δημότες, στην Άρτα 60 ευρώ, στο Μεσο­λόγγι, την Καβάλα και την Κηφισιά 50 ευρώ. Ανάμεσα στους δήμους που τελούν τον πολι­τικό γάμο δωρεάν είναι η Θεσ­σα­λο­νίκη, το Μαρούσι, η Αγία Παρα­σκευή και η Νέα Φιλα­δέλ­φεια. Στην Κρήτη απα­ντώ­νται οι πιο ακριβές τιμές, στο Ηρά­κλειο 100 ευρώ για πρωί και 150 για το από­γευμα, στον Άγιο Νικόλαο 150 αν τελε­στεί στο δημαρ­χείο, ενώ προ­βλέ­πε­ται και η περί­πτωση του ξενο­δο­χείου. Τότε όμως το ειδικό τέλος ανε­βαί­νει στα 550 ευρώ.

Σε άλλους δημο­φι­λείς προ­ο­ρι­σμούς, όπως οι Σπέτσες και η Ύδρα, οι πολι­τι­κοί γάμοι γίνο­νται χωρίς επι­πλέον επι­βά­ρυνση, ενώ στη Ρόδο στοι­χί­ζουν 70 ευρώ.

Ο πολι­τι­κός γάμος καθιε­ρώ­θηκε με νόμο στην Ελλάδα το 1982 και δηλώνει ρητά πως «η αίτηση για τη χορή­γηση άδειας γάμου καθώς και η ίδια η άδεια δεν υπό­κει­ται σε δημο­τικά ή άλλα τέλη, εκτός από το νόμιμο τέλος χαρ­το­σή­μου» (Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα 391 (ΦΕΚ Α 73/18.06.1982). Ο νόμος προ­βλέ­πει ως μονα­δική υπο­χρέ­ωση την κατα­βολή παρά­βο­λου χαρ­το­σή­μου ή διπλό­τυ­που είσπρα­ξης των 15 ευρώ από εφορία. Σημειώ­νε­ται πως και στον θρη­σκευ­τικό γάμο, η μόνη οικο­νο­μική υπο­χρέ­ωση ενός ζευ­γα­ριού είναι η έκδοση των αντί­στοι­χων παρα­βό­λων για άδεια γάμου. Κάθε πρό­σθετη επι­βά­ρυνση από την εκκλη­σία και τον παπά είναι αυθαί­ρετη και παρά­νομη.

Η συρ­ρί­κνωση των πόρων οδηγεί τους δήμους να επι­βά­λουν αυτό το ειδικό τέλος, ανα­φέ­ρει ο δήμαρ­χος Αιγάλεω Δημή­τρης Μπίρ­μπας στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Κάποιοι το είχαν εισα­γά­γει στο παρελ­θόν για να απο­θαρ­ρύ­νουν τα ζευ­γά­ρια στο να προ­χω­ρή­σουν σε πολι­τικό γάμο, ενώ άλλοι μπορεί να εκμε­ταλ­λεύ­ο­νται τη δημο­φι­λία κάποιων προ­ο­ρι­σμών, προ­σθέ­τει. Προς το παρόν στον δήμο Αιγάλεω πλη­ρώ­νουν 50 ευρώ οι δημότες και 100 ευρώ οι μη δημότες. Ο συγκε­κρι­μέ­νος τιμο­κα­τά­λο­γος θα ισχύσει ως το τέλος του 2014, καθότι η απόφαση του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου είναι δεσμευ­τική ως τότε και μετά αν ένας από τους δυο μελ­λό­νυμ­φους είναι κάτοι­κος Αιγάλεω, το ζευγάρι δεν θα πλη­ρώ­νει τίποτα, αλλιώς για τους μη δημότες το «ειδικό τέλος» θα προ­σαρ­μο­στεί στα 50 ευρώ.

Πέρα του ότι ο νόμος προ­βλέ­πει τη δωρεάν τέλεση των γάμων από την τοπική αυτο­διοί­κηση, είναι και θέμα αρχής για εμάς, υπο­γραμ­μί­ζει ο κ. Μπίρ­μπας. «Όμως όταν το κράτος δεν απο­δί­δει τους συνταγ­μα­τικά κατο­χυ­ρω­μέ­νους πόρους προς την αυτο­διοί­κηση, ένας δήμος για να εξι­σορ­ρο­πή­σει τα έξοδα, επι­βάλ­λει τέλη, όπως για τον πολι­τικό γάμο, όπου τα έσοδα πηγαί­νουν σε κοι­νω­νι­κές δαπάνες και υπε­ρω­ρίες» λέει και προ­σθέ­τει πως οι δήμοι ανα­γκά­ζο­νται στην άμεση ή έμμεση φορο­λό­γηση των πολιτών, σύμφωνα με το γνωστό «πενία τέχνας κατερ­γά­ζε­ται».

Ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη το 2008 είχε εκδώσει πόρισμα σχετικά με παρό­μοια δημο­τικά τέλη για τα οποία στην πράξη η νομι­μό­τητά τους δεν αμφι­σβη­τεί­ται δικα­στι­κώς, διότι οι πολίτες το απο­φεύ­γουν λόγω του δυσα­νά­λογα μεγάλου κόστους της δικα­στι­κής δαπάνης σε σχέση με τα επι­βαλ­λό­μενα τέλη. Επίσης, ο τοπικός και ειδικός χαρα­κτή­ρας τους συχνά δεν ευνοεί την ανά­δειξη της ενδε­χό­με­νης παρα­νο­μίας και οι σχε­τι­κές πράξεις παρα­μέ­νουν ενεργές.

Ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη, στο πόρισμά του, «θεωρεί το ζήτημα της επι­βο­λής οικο­νο­μι­κών επι­βα­ρύν­σεων στους διοι­κού­με­νους με τον προ­α­να­φερ­θέ­ντα τρόπο, μεί­ζο­νος σημα­σίας, διότι το φαι­νό­μενο που κυρίως κατα­δει­κνύ­ε­ται στις εξε­τα­ζό­με­νες υπο­θέ­σεις είναι η ενσυ­νεί­δητη παρα­βί­αση της νομο­θε­σίας, των εγκυ­κλίων και των νομο­λο­για­κών αρχών». Επίσης προ­σθέ­τει πως τα ειδικά δημο­τικά τέλη «ελέγ­χο­νται ως προς τη νομι­μό­τητά τους από τα όργανα της οικείας Περι­φέ­ρειας, σύμφωνα με τη δια­δι­κα­σία που προ­βλέ­πει ο Κώδικας Δήμων και Κοι­νο­τή­των. Με βάση τα στοι­χεία που δια­θέ­τει η Αρχή, συνά­γε­ται ότι ο έλεγχος που ασκεί­ται είναι συχνά ελλιπής, με απο­τέ­λε­σμα να εκτε­λού­νται απο­φά­σεις αμφι­σβη­τού­με­νης νομι­μό­τη­τας».

Παρο­μοίως, το υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών είχε στείλει εγκύ­κλιο στους δήμους (ΥΠΕΣΔΔΑ 2/2077/14-1-2005) πως δεν είναι επι­τρε­πτή η επιβολή τελών προς τους πολίτες, για την παροχή των υπη­ρε­σιών που απο­τε­λούν υπο­χρέ­ωση των ΟΤΑ. Οι υπό­χρεοι σε κατα­βολή τελών πρέπει να είναι αυτοί ακριβώς που πρό­κει­ται να απο­λαμ­βά­νουν την ωφέλεια από την παρε­χό­μενη υπη­ρε­σία ή το εκτε­λε­σθέν έργο. Η επιβολή τελών σε συγκε­κρι­μένο κύκλο προ­σώ­πων, με ταυ­τό­χρονη διάχυση του οφέλους σε ένα αόριστο πλήθος ατόμων δεν είναι σύμφωνη με την αρχή της αντα­πο­δο­τι­κό­τη­τας.

΄Εθνος