Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων: Να γίνουν δεκτά τα αιτήματα μας για την τοπική σύμβαση εργασίας

Από το Σωμα­τείο Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων δόθηκε στη δημο­σιό­τητα η εξής ανα­κοί­νωση:

Εδώ και δυο μήνες , έχουμε υπο­βά­λει με κάθε επι­ση­μό­τητα, τεκ­μη­ρί­ωση και σοβα­ρό­τητα τα αιτή­ματά μας ενόψει της δια­πραγ­μά­τευ­σης για  νέα Τοπική Κλαδική Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας των Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων της Ρόδου.

Τα αιτή­ματα είναι σαφή, συγκε­κρι­μένα, απόλυτα ρεα­λι­στικά και απο­λύ­τως εναρ­μο­νι­σμένα με τις ανάγκες του κλάδου και των εργα­ζο­μέ­νων που, σε αντί­θεση με άλλους, δεν κάνουν δια­κο­πές όταν ο του­ρι­σμός “πάει καλά”, αλλά ματώ­νουν για να σταθεί όρθια η του­ρι­στική βιο­μη­χα­νία.

-αύξηση κατά έτος 7%-7%-5% ανά έτος στην τριετή σύμβαση

-αύξηση δια­κε­κομ­μέ­νου επι­δό­μα­τος εργα­σίας από 5% σε 20%

– πρό­σθετη αμοιβή 20%την έκτη μέρα εργα­σίας με αποδοχή αυτής

μέσω υπεύ­θυ­νης δήλωσης του εργα­ζο­μέ­νου.

-πρόσθετη αμοιβή 30%την έβδομη μέρα πέραν της

θεσμο­θε­τη­μέ­νης του 75% με αποδοχή αυτής μέσω υπεύ­θυ­νης

δήλωσης του εργα­ζο­μέ­νου παρε­χό­με­νών και αντα­πο­δο­τι­κών ημερών ανά­παυ­σης σε εύλογο χρονικό διά­στημα σύμφωνα με τις ευρω­παϊ­κές οδηγίες και συμ­βά­σεις εργα­σίας ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων σε άλλες χώρες της ευρω­παϊ­κής ένωσης όπου υπάρχει παρέκ­κλιση από τα θεσμο­θε­τη­μένα βάση συμ­βά­σεως  μέρες εργα­σίας αυτών.

 

-αύξηση χρο­νι­κού επι­δό­μα­τος προ­ϋ­πη­ρε­σίας σε 7ευρώ/έτος

 

-τελική ημε­ρο­μη­νία επα­να­πρό­σλη­ψης  στις 2 Μαΐου

 

-χρήση 6ης μέρας εφόσον έχει επα­να­προ­σλη­φθεί το σύνολο του

προ­σω­πι­κού και πάντα μόνο μέσω απο­δο­χής του εργα­ζο­μέ­νου

κατα­δει­κνυό­μενο με υπεύ­θυνη δήλωση μέσω gov

 

-ένταξη νέων ειδι­κο­τή­των στις κατη­γο­ρίες εργα­ζο­μέ­νων

 

-εργολαβικές εται­ρίες ή ΕΠΑ να υπό­κει­νται στους όρους αμοιβής της

παρού­σης ΤΚΣΣΕ

 

-δικαιώματα για εργα­ζο­μέ­νους με ανίατες ασθέ­νειες ,πρό­νοιες για οικο­γέ­νειες με παιδιά ΑΜΕΑ ,βασικές ρυθ­μί­σεις κοι­νω­νι­κής προ­στα­σίας

 

-επαναπροσδιορισμός της δια­δι­κα­σίας για τις συν­δι­κα­λι­στι­κές εισφο­ρές

εργα­ζο­μέ­νων

 

Και όμως, παρά τις συνε­χείς υπεν­θυ­μί­σεις, παρά την ανοιχτή μας διάθεση για διάλογο, το μόνο που έχουμε εισπρά­ξει από την πλευρά της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου είναι σιγή ασυρ­μά­του.

Όταν ρωτάμε, η απά­ντηση είναι πάντα η ίδια, μονό­τονη, προ­σβλη­τική και πλέον εξορ­γι­στική:

«Είναι νωρίς ακόμα…»

 

Όχι, δεν είναι νωρίς. Είναι πολύ αργά για να συνε­χί­ζετε να κρύ­βε­στε πίσω από προ­σχή­ματα.

Είναι πολύ αργά για να περι­μέ­νετε να “στρώσει η σεζόν” για να θυμη­θείτε ότι υπάρ­χουν και εργα­ζό­με­νοι.

Είναι πολύ αργά για να παίζετε καθυ­στε­ρή­σεις με ανθρώ­πους που έχουν πλάτες, και όχι πλάτες για φωτο­γρα­φή­σεις, αλλά πλάτες γεμάτες ιδρώτα, κάλους και χρόνια δου­λειάς.

 

Η ΕΞΡ,  πλέον έχει εγκα­τα­λεί­ψει κάθε πρό­σχημα και έχει ντυθεί επίσημα με τον μανδύα της ΠΟΞ, η κατά­σταση έχει ξεπε­ρά­σει τα όρια της γελοιό­τη­τας και έχει εισέλ­θει στον χώρο της ξεκά­θα­ρης υπο­τέ­λειας.

Η ΠΟΞ κυβερνά μέσω της ΕΞΡ. Και οι εργα­ζό­με­νοι; Οι λίγοι, οι καλοί, οι Έλληνες εργα­ζό­με­νοι στη Ρόδο; Υπο­τι­μη­μέ­νοι, προ­σβε­βλη­μέ­νοι, εξα­ντλη­μέ­νοι.

Θα Καταγ­γεί­λουμε και επι­σή­μως τη Συλ­λο­γική Σύμβαση Εργα­σίας. Όχι γιατί το θέλαμε. Αλλά γιατί δεν μας αφήνουν άλλη επιλογή. Μετά από αλλε­πάλ­λη­λες οχλή­σεις, δύο συνα­ντή­σεις και άπειρες υπο­σχέ­σεις, οι ξενο­δό­χοι της ΕΞΡ, αντί να σεβα­στούν τον θεσμικό τους ρόλο, το μόνο που έκαναν ήταν να κερ­δί­ζουν χρόνο. Δεν έστει­λαν ποτέ καμία πρόταση. Το σχέδιό τους ήταν απλό: να περάσει η χρονιά χωρίς σύμβαση και χωρίς αντι­δρά­σεις, αφού -όπως μας μετα­φέρ­θηκε από τα ίδια τους τα χείλη– έχουν «δια­βε­βαιώ­σεις από υπουρ­γούς» ότι φέτος δεν θα υπάρξει ούτε μία επι­βε­βαιω­μένη παρά­βαση, ούτε ένα πρό­στιμο. Η ΠΟΞ δίνει τις εντολές και η ΕΞΡ εκτελεί.

Καλά στημένη θεα­τρική παρά­σταση με μαριο­νέ­τες που δεν έχουν ούτε ντροπή, ούτε φιλό­τιμο.

Στη Ρόδο, το νησί που στήριξε τον του­ρι­σμό της χώρας, τολμούν να παίζουν με την αξιο­πρέ­πεια των Ελλήνων εργα­ζο­μέ­νων. Ανθρώ­πων που μένουν στα σπίτια τους με τις οικο­γέ­νειες τους, που δεν επι­βα­ρύ­νουν τη δια­λυ­μένη προ­σφορά κατοι­κίας, που δεν ζητούν τίποτα παρα­πάνω από αυτά που δικαιού­νται. Και παρ’ όλα αυτά, οι εργο­δό­τες της ΕΞΡ κατα­βάλ­λουν κάθε δυνατή προ­σπά­θεια για να τους υπο­τι­μή­σουν, να τους εξο­ντώ­σουν, να τους αντι­κα­τα­στή­σουν με φθηνούς και εξα­ντλη­μέ­νους τρίτους.

Ντροπή να οδη­γεί­ται πρώτη φορά στην ιστορία η Ρόδος σε πλήρη απα­ξί­ωση του θεσμού της ΣΣΕ. Η Ρόδος, που πάντα πρω­το­στα­τούσε στις επι­τυ­χη­μέ­νες συλ­λο­γι­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις.

Εάν «τα έχασαν», ας απο­χω­ρή­σουν αξιο­πρε­πώς. Αν δεν μπορούν να δια­πραγ­μα­τευ­τούν, να μη κατα­στρέ­ψουν τον τόπο τους.

Υπεν­θυ­μί­ζουμε σε κάθε «καλά πλη­ρο­φο­ρη­μένο» εργο­δότη και στους «έξυ­πνους» τεχνο­κρά­τες της ΠΟΞ, ότι βάσει ευρω­παϊ­κής νομο­θε­σίας, είναι υπο­χρε­ω­τική η 24ωρη εβδο­μα­διαία ανά­παυση και η 11ωρη ανά­παυση μεταξύ βαρδιών. Όταν αυτά παρα­βιά­ζο­νται, κατα­γρά­φο­νται αυτό­ματα στο σύστημα της Ψηφια­κής Κάρτας και συνι­στούν σοβαρές παρα­βά­σεις με κυρώ­σεις. Κανένα υπουρ­γείο, κανένας Χατζής και κανένα lobby δεν θα τα κου­κου­λώ­σει για πάντα.

 

Για άλλη μια φορά οι κου­το­πό­νη­ροι της ΕΞΡ, με τη σκαν­δα­λώδη παρέμ­βαση του προ­έ­δρου της ΠΟΞ Ιωάννη Χατζή, προ­σπα­θούν να υλο­ποι­ή­σουν το όνειρό τους: έναν στρατό φτηνών εργατών χωρίς φωνή, χωρίς δικαιώ­ματα, χωρίς ανθρώ­πινη υπό­σταση.

Θα καταγ­γεί­λουμε  επίσημα τη Σύμβαση.

Και τώρα, απευ­θυ­νό­μα­στε στους παλιούς, τους σοβα­ρούς, τους αληθινά Ροδίτες της Ένωσης:

 

Αν θέλουμε να σωθεί ο του­ρι­σμός του νησιού, αν θέλουμε να υπάρχει Σύμβαση, αν θέλουμε να μη μας κατα­πιεί το τέλμα της ΠΟΞ, ας βγουν μπροστά. Τώρα. Όχι αύριο.

Γιατί αλλιώς, θα είναι όλοι τους υπό­λο­γοι για την εργα­σιακή τρα­γω­δία που έρχεται. Μια τρα­γω­δία για τη Ρόδο, τους εργα­ζό­με­νους, αλλά και τους ίδιους τους ξενο­δό­χους που θα δουν το «εγχεί­ρημά» τους να γυρίζει μπού­με­ρανγκ.

 

Και για να τελειώ­νουμε:

 

Όλοι αυτοί οι χωρίς ούτε ένα ένσημο, οι δήθεν μορ­φω­μέ­νοι στα ιδιω­τικά κολ­λέ­για με τα λεφτά του μπαμπά, ούτε στα όνειρά τους δεν μπορούν να σταθούν δίπλα – πόσο μάλλον απέ­να­ντι – στους δύο τελευ­ταί­ους προ­έ­δρους της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου, τον Αντώνη Καμπου­ράκη και τον Μανώλη Μαρ­κό­πουλο.

 

Ο Αντώνης Καμπου­ρά­κης, με την εμπει­ρία του, το πολι­τικό του ανά­στημα και το κύρος του, υπη­ρέ­τησε την Ένωση με τόλμη, στα­θε­ρό­τητα και θεσμική σοβα­ρό­τητα, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας πάντα τον πυρήνα του του­ρι­στι­κού προ­ϊ­ό­ντος: τον άνθρωπο – τον εργα­ζό­μενο. Δεν φοβή­θηκε τις συγκρού­σεις, αλλά ποτέ δεν τσάκισε την αξιο­πρέ­πεια της άλλης πλευράς. Δεν υπο­τά­χθηκε σε κανέναν. Δια­πραγ­μα­τευό­ταν με σθένος, αλλά και με αίσθημα ιστο­ρι­κής ευθύνης.

 

Ο Μανώλης Μαρ­κό­που­λος, με συνέ­πεια, τεχνο­κρα­τική ικα­νό­τητα και ψυχραι­μία, κράτησε ψηλά τη σημαία της Ρόδου ακόμη και στα πιο δύσκολα χρόνια. Με αυτόν στο τιμόνι, η Τοπική Κλαδική Σύμβαση Εργα­σίας υπε­γράφη με σοβα­ρό­τητα, δια­φά­νεια και σεβασμό – απέ­να­ντι και στους εργο­δό­τες και στους εργα­ζο­μέ­νους. Δια­φω­νή­σαμε, συγκρου­στή­καμε, αλλά ποτέ δεν αισθαν­θή­καμε ότι απέ­να­ντί μας υπήρχε κάποιος που περι­φρο­νεί τον κόπο και τη ζωή μας.

 

Αυτοί οι δύο άνθρω­ποι, με όλα τους τα ελατ­τώ­ματα και τα προ­τε­ρή­ματα, τίμησαν τη θέση που κατεί­χαν. Κανείς δεν τόλμησε να τους απο­κα­λέ­σει «υπο­χεί­ρια» κανενός. Η σημε­ρινή ηγεσία της ΕΞΡ όμως, ούτε στα μισά τους δεν φτάνει.

Αντί για πολι­τική πυγμή, επι­δει­κνύει γρα­βα­τω­μένο χαρ­το­για­κά­δικο ξεπεσμό. Αντί για σεβασμό στο διάλογο, δείχνει εχθρό­τητα και ταξικό ρεβαν­σι­σμό. Αντί για υπε­ρά­σπιση του του­ρι­σμού της Ρόδου, λει­τουρ­γεί σαν πρα­κτο­ρείο απορ­ρύθ­μι­σης και αποι­κιο­κρα­τι­κής νοο­τρο­πίας.

Είναι η μέρα με τη νύχτα. Και η σύγκριση είναι οδυνηρή – αλλά απο­λύ­τως απα­ραί­τητη.

Αυτή είναι η ΕΞΡ του σήμερα. Η Ένωση που πρώτη φορά στην ιστορία της αρνεί­ται να υπο­γρά­ψει σύμβαση. Ενώ πάντοτε η Ρόδος ήταν η πρω­το­πό­ρος. Ήταν η τοπική κοι­νω­νία που έδινε το στίγμα των επι­τυ­χη­μέ­νων δια­πραγ­μα­τεύ­σεων

Οι ίδιοι οι ξενο­δό­χοι της Ένωσης Ξενο­δό­χων Ρόδου, σε μια περίοδο όπου η Ρόδος στε­νά­ζει από έλλειψη προ­σω­πι­κού, κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να υπο­τι­μή­σουν, να προ­σβάλ­λουν και να εκμε­ταλ­λευ­τούν τους ελά­χι­στους ενα­πο­μεί­να­ντες εργα­ζο­μέ­νους.

“Arbeit macht frei” έγραφε η επι­γραφή στο Άου­σβιτς. Η Εργασία απε­λευ­θε­ρώ­νει. Αυτή φαί­νε­ται να είναι η μόνη “σύμβαση” που τους εκφρά­ζει.

Θέλουν φθηνό εργα­τικό δυνα­μικό. Εξα­ντλη­μένο. Ανα­λώ­σιμο. Σιωπηλό.

Θέλουν μια αγορά εργα­σίας χωρίς ενο­χλη­τικά δικαιώ­ματα και χωρίς Έλληνες.

Ανα­μέ­νουμε –για τελευ­ταία φορά– επίσημη απά­ντηση εντός των ημερών. Όχι προ­σχη­μα­τική. Όχι “είναι νωρίς”.

Απά­ντηση συγκε­κρι­μένη, με προ­τά­σεις, με χρο­νο­διά­γραμμα, με υπο­γραφή.

Αλλιώς, θα μας βρείτε μπροστά σας – και αυτή τη φορά, χωρίς καμία διάθεση για υπο­χω­ρή­σεις.

Ενη­με­ρω­τικά μετά από καταγ­γε­λία σύμ­βα­σης και μέχρις ότου  να συνα­φθεί (εάν συνα­φθεί) νέα τοπική συλ­λο­γική σύμβαση εργα­σίας ισχύουν οι όροι μετε­νέρ­γειας αυτής λόγω καταγ­γε­λίας η λήξης για τρεις μήνες.