Η μάχη για την κληρονομιά Ψιμόριφου: Απορρίφθηκε η αίτηση ανάκλησης του κληρονομητηρίου!

Μια πο­λυ­σύν­θε­τη νο­μι­κή υπό­θε­ση που τα­λα­νί­ζει εδώ και χρό­νια τη Ρόδο έλαβε κα­θο­ρι­στι­κή τροπή με την από­φα­ση 257/2025 του Μο­νο­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου. Η προ­σπά­θεια του Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­του να ανα­κλη­θεί το υπ’ αριθμ. 91/1995 κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο του Ευάγ­γε­λου Ψι­μό­ρι­φου, απορ­ρί­φθη­κε, όπως και όλες οι πα­ρεμ­βά­σεις που επι­χει­ρή­θη­καν στην υπό­θε­ση.

Η καρ­διά της υπό­θε­σης: Το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο  του 1995

Ο κ. Ζη­σι­μά­τος, επι­κα­λού­με­νος με­τα­γε­νέ­στε­ρη δια­θή­κη του Ψι­μό­ρι­φου (25.12.1993), ζη­τού­σε την ανά­κλη­ση του αρ­χι­κού κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου που είχε εκ­δο­θεί με βάση πα­λαιό­τε­ρη δια­θή­κη του 1988. Εκεί­νη η δια­θή­κη εγκα­θι­στού­σε ως μο­να­δι­κή κλη­ρο­νό­μο τη σύ­ζυ­γό του, Ούτε-Βε­α­τρί­κη Ψι­μό­ρι­φου, υπό την επι­βά­ρυν­ση δω­ρε­ών και κα­τα­πι­στευ­μά­των σε κοι­νω­φε­λείς σκο­πούς.

Κε­ντρι­κό ση­μείο της αντι­πα­ρά­θε­σης ήταν ένα οι­κό­πε­δο 19.130 τ.μ. στην Ιξιά Ρόδου – ακί­νη­το ιδιαί­τε­ρης αξίας, που είχε κλη­ρο­δο­τη­θεί στο Ψι­μο­ρί­φειο Δη­μο­τι­κό Ίδρυ­μα Ρόδου, σκο­πός του οποί­ου, ωστό­σο, δεν υλο­ποι­ή­θη­κε ποτέ.

Το ιστο­ρι­κό της δια­μά­χης

Ο Μι­χα­ήλ Ζη­σι­μά­τος, γιος της Ζερ­μαίν-Σου­ζά­νας Μας και μο­να­δι­κός της κλη­ρο­νό­μος, κα­τέ­θε­σε την αί­τη­ση το 2017. Υπο­στή­ρι­ξε ότι η με­τα­γε­νέ­στε­ρη δια­θή­κη του Ψι­μό­ρι­φου κα­ταρ­γεί ρητά όλες τις προη­γού­με­νες, επο­μέ­νως το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο είναι ανα­κρι­βές και πρέ­πει να ανα­κλη­θεί.

Ωστό­σο, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε έν­νο­μο συμ­φέ­ρον του αι­τού­ντος. Ούτε αυτός ούτε η μη­τέ­ρα του ανα­φέ­ρο­νται ως κλη­ρο­νό­μοι στην νέα δια­θή­κη – το μόνο έν­νο­μο συμ­φέ­ρον που προ­έ­βα­λε ήταν πα­λαιό­τε­ρη, τε­λε­σί­δι­κα απορ­ρι­φθεί­σα, αγωγή χρη­σι­κτη­σί­ας.

Η «κύρια» πα­ρέμ­βα­ση του Δη­μο­σί­ου  και του Δήμου

Ση­μα­ντι­κό νο­μι­κό ση­μείο απο­τέ­λε­σε και η νο­μι­κή απο­τυ­χία του Δη­μο­σί­ου, της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης και του Δήμου Ρόδου να πα­ρέμ­βουν με το σωστό δι­κο­νο­μι­κό τρόπο. Οι πα­ρεμ­βά­σεις τους, οι οποί­ες ζη­τού­σαν την απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης, χα­ρα­κτη­ρί­στη­καν από το δι­κα­στή­ριο ως κύ­ριες και όχι πρό­σθε­τες, και απορ­ρί­φθη­καν επει­δή δεν κα­τα­τέ­θη­καν ως αυ­το­τε­λή δι­κό­γρα­φα, όπως απαι­τεί ο Κώ­δι­κας Πο­λι­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας.

Αντί να υπο­βλη­θούν εγκαί­ρως και νό­μι­μα, έγι­ναν προ­φο­ρι­κά κατά τη συ­ζή­τη­ση. Το δι­κα­στή­ριο θε­ώ­ρη­σε τη δια­δι­κα­σία αυτή ανε­παρ­κή.

Η «γρα­φο­λο­γι­κή» αντι­πα­ρά­θε­ση

Κρί­σι­μο στοι­χείο ήταν η αυ­θε­ντι­κό­τη­τα της με­τα­γε­νέ­στε­ρης δια­θή­κης του 1993. Ο Δήμος Ρόδου χα­ρα­κτή­ρι­σε το έγ­γρα­φο πλα­στό, χωρίς όμως να πα­ρου­σιά­σει επι­στη­μο­νι­κή γνω­μο­δό­τη­ση. Αντί­θε­τα, η πλευ­ρά Ζη­σι­μά­του προ­σκό­μι­σε δύο γρα­φο­λο­γι­κές πραγ­μα­το­γνω­μο­σύ­νες – μία από δι­δά­κτο­ρα του Δη­μο­κρι­τεί­ου Πα­νε­πι­στη­μί­ου Θρά­κης και μία εντός ποι­νι­κής δι­κο­γρα­φί­ας – που βε­βαί­ω­ναν τη γνη­σιό­τη­τά της.

Αλλά ακόμη κι αν ήταν αυ­θε­ντι­κή, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε πως ο αιτών δεν ήταν κλη­ρο­νό­μος βάσει αυτής της δια­θή­κης. Άρα, δεν είχε το απα­ραί­τη­το έν­νο­μο συμ­φέ­ρον να ζη­τή­σει την ανά­κλη­ση του κλη­ρο­νο­μη­τη­ρί­ου.

Η από­φα­ση: Καμία βάση για ανά­κλη­ση

Το δι­κα­στή­ριο, εξε­τά­ζο­ντας όλες τις πα­ρα­μέ­τρους, απο­φά­σι­σε:

• Απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης του Ζη­σι­μά­του ως απα­ρά­δε­κτης.

• Απόρ­ρι­ψη της πα­ρέμ­βα­σης υπέρ του από Ανα­στα­σία και Ερ­ρί­κο Μας, λόγω πα­ρα­κο­λου­θη­μα­τι­κού χα­ρα­κτή­ρα.

• Απόρ­ρι­ψη των κύ­ριων πα­ρεμ­βά­σε­ων του Δη­μο­σί­ου, του Δήμου και της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης λόγω έλ­λει­ψης τή­ρη­σης της προ­δι­κα­σί­ας.

Όλα τα δι­κα­στι­κά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν, λόγω της πο­λυ­πλο­κό­τη­τας του νο­μι­κού πλαι­σί­ου και της δυ­σχέ­ρειας στην εφαρ­μο­γή των σχε­τι­κών δια­τά­ξε­ων.

Η υπό­θε­ση έχει ευ­ρύ­τε­ρο αντί­κτυ­πο, καθώς αφορά ένα προ­νο­μια­κό οι­κό­πε­δο στην πα­ρα­λια­κή ζώνη της Ιξιάς, το οποίο πα­ρα­μέ­νει στο επί­κε­ντρο νο­μι­κών διεκ­δι­κή­σε­ων και κοι­νω­νι­κών συ­ζη­τή­σε­ων.

Η δη­μιουρ­γία του Ψι­μο­ρί­φειου Ιδρύ­μα­τος ναυά­γη­σε λόγω έλ­λει­ψης πόρων, και σή­με­ρα, το Δη­μό­σιο και ο Δήμος Ρόδου ανα­ζη­τούν τρό­πους αξιο­ποί­η­σης του ακι­νή­του.

Η από­φα­ση αυτή δεν κλεί­νει ορι­στι­κά το θέμα της ιδιο­κτη­σί­ας, αλλά οριο­θε­τεί νο­μι­κά ποιος μπο­ρεί να το διεκ­δι­κή­σει και με ποια επι­χει­ρή­μα­τα. Και αυτό είναι ίσως το πιο ση­μα­ντι­κό.