Ανθεστήρια 2025: Η γιορτή των λουλουδιών αναβιώνει ξανά στη Ρόδο!

• Η άνοιξη ξανα­γεν­νιέ­ται στη Ρόδο και η Ρόδος ξανα­γεν­νιέ­ται την άνοιξη! • Παρέ­λαση με πεζο­πόρα τμήματα, δια­κο­σμη­μένα άρματα με λου­λού­δια και δια­γω­νι­σμοί για τις πιο όμορφες αυλές

Με μεγάλο ενθου­σια­σμό περι­μέ­νουν οι Ροδίτες την ανα­βί­ωση των Ανθε­στη­ρίων την Κυριακή 1η Ιουνίου 2025.

Πρό­κει­ται για μία από τις πιο όμορφες παρα­δό­σεις στη Ρόδο με μία φαντα­σμα­γο­ρική παρέ­λαση πεζο­πό­ρων τμη­μά­των και εντυ­πω­σιακά δια­κο­σμη­μέ­νων αρμάτων με φρέσκα, πολύ­χρωμα λου­λού­δια.

Θα υπάρ­χουν βραβεία για τις πιο εντυ­πω­σια­κές συμ­με­το­χές, ενώ θα γίνει δια­γω­νι­σμός για τις πιο όμορφες αυλές στην πόλη της Ρόδου και στις Δημο­τι­κές Ενό­τη­τες του νησιού. Οι νικητές θα λάβουν ξεχω­ρι­στές δια­κρί­σεις.

Επίσης θα γίνει έκθεση φυτω­ρίων και ανθο­πω­λείων. Μια μονα­δική ευκαι­ρία για τους επι­σκέ­πτες να γνω­ρί­σουν και να ζήσουν από κοντά αυτή τη γιορτή της φύσης.

Το σλόγκαν για τα φετινά Ανθε­στή­ρια είναι:

«Γιατί η άνοιξη δεν είναι απλώς μία εποχή – είναι συναί­σθημα! Είναι γιορτή! Η άνοιξη ξανα­γεν­νιέ­ται στη Ρόδο και η Ρόδος ξανα­γεν­νιέ­ται την άνοιξη!».

ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ 2025 – Δήλωση συμ­με­το­χής

Ο Δήμος Ρόδου σας προ­σκα­λεί να συμ­με­τά­σχετε στα ΑΝΘΕΣΤΗΡΙΑ 2025, στη μεγάλη γιορτή της Άνοιξης με λου­λού­δια, χρώματα κι αρώματα!

Μπο­ρείτε να δημιουρ­γή­σετε τη δική σας ομάδα με άρμα ή πεζο­πόρο τμήμα με φυσικά λου­λού­δια ή ανα­κυ­κλώ­σιμα υλικά.

Ημε­ρο­μη­νία διε­ξα­γω­γής: Κυριακή 1η Ιουνίου 2025 και ώρα 18.00 στο Μαντράκι!

Πλη­ρο­φο­ρίες για τη συμ­με­τοχή

Ελά­χι­στος αριθμός συμ­με­τε­χό­ντων ανά δήλωση συμ­με­το­χής: 10 άτομα.

Πώς δηλώ­νετε συμ­με­τοχή:

Συμπλη­ρώ­στε τη δήλωση συμ­με­το­χής απο­στεί­λετέ την ηλε­κτρο­νικά στη διεύ­θυνση: [email protected]

Τα Ανθε­στή­ρια στην αρχαιό­τητα

Τα Ανθε­στή­ρια ήταν μεγάλη αρχαία ελλη­νική ετήσια εορτή προς τιμήν του θεού Διο­νύ­σου, η οποία τελού­νταν στη Μεσό­γειο και σε πολλές ελλη­νι­κές πόλεις. Τα Ανθε­στή­ρια φέρο­νται επίσης με τη γενι­κό­τερη ονο­μα­σία «Διο­νύ­σια».

Οι αρχαίοι Έλληνες την αφιέ­ρω­ναν στον Διόνυσο και γινόταν τον μήνα Ανθε­στη­ριώνα. Η γιορτή διαρ­κούσε τρεις ημέρες και συμ­βό­λιζε την ανα­γέν­νηση της φύσης και το ξύπνημα των νεκρών. Ήταν ένα μεγάλο συμπό­σιο στο οποίο τηρού­νταν παλιά παρα­δο­σιακά έθιμα, επι­κρα­τούσε εύθυμη ατμό­σφαιρα, ενώ στο γλέντι συμ­με­τεί­χαν και παιδιά.

Όπως και στο Πάσχα των ορθό­δο­ξων χρι­στια­νών, τα Ανθε­στή­ρια κινού­νταν ανάμεσα σε δύο άκρα: την άκρατη χαρά για τη ζωή και τη βαθιά θλίψη για τον θάνατο. Ήταν μια γιορτή αφιε­ρω­μένη στη φύση, στα λου­λού­δια και στο κρασί, μια ευκαι­ρία για γλέντι και για να πάρουν δώρα τα μικρά παιδιά. Συγ­χρό­νως, οι αρχαίοι Αθη­ναίοι πίστευαν ότι τις πρώτες μέρες των Ανθε­στη­ρίων τα πνεύ­ματα των νεκρών επέ­στρε­φαν και κυκλο­φο­ρού­σαν μέσα στην πόλη και με το τέλος των εορ­τα­σμών έπρεπε να τα απω­θή­σουν πάλι στον Κάτω Κόσμο.

Η πρώτη μέρα της γιορτής ονο­μα­ζό­ταν Πιθοί­για, γιατί τότε άνοιγαν τους πίθους με το και­νούρ­γιο κρασί. Πρό­σφε­ραν από αυτό πρώτα στον θεό Διόνυσο, στο εν Λίμναις ιερό του στην Αθήνα, που βρι­σκό­ταν κάπου νοτίως της Ακρό­πο­λης, ίσως κοντά στον Ιλισό. Το ιερό λει­τουρ­γούσε μόνον αυτήν τη μέρα του χρόνου και καμία άλλη. Η συγκε­κρι­μένη, όπως και η επόμενη, ήταν απόλυτη αργία για όλους τους Αθη­ναί­ους, ακόμη και για τους δούλους, και σε κάθε αθη­ναϊκό σπίτι οργα­νω­νό­ταν από ένα μεγάλο συμπό­σιο.

Η δεύτερη ήταν η κύρια μέρα της γιορτής και ονο­μα­ζό­ταν Χοές. Αυτήν τη μέρα οι Αθη­ναίοι χρη­σι­μο­ποιού­σαν στο εορ­τα­στικό οικο­γε­νειακό συμπό­σιο ένα πολύ χαρα­κτη­ρι­στικό μικρό αγγείο, μία μικρή οινοχόη, που έφερε την ονο­μα­σία «χους». Καθένας είχε τον δικό του χουν και ήταν ίδιος σε μέγεθος για όλους. Επάνω στα αγγεία αυτά σώζο­νται παρα­στά­σεις που προ­σφέ­ρουν πολυ­τι­μό­τα­τες πλη­ρο­φο­ρίες τόσο για τον εορ­τα­σμό των Ανθε­στη­ρίων όσο και, κυρίως, για τη ζωή των παιδιών. Κι αυτό γιατί τη δεύτερη μέρα των Ανθε­στη­ρίων, κατά το έθιμο, στο οικο­γε­νειακό συμπό­σιο ελάμ­βα­ναν μέρος για πρώτη φορά τα νέα μέλη κάθε οικο­γέ­νειας, τα τρί­χρονα παιδιά, στα οποία οι μεγάλοι χάριζαν το δικό τους κανα­τάκι. Έτσι, συχνό­τατα αυτά τα κανα­τά­κια δια­κο­σμού­νταν με παρα­στά­σεις που εικο­νί­ζουν παιδιά σε διά­φο­ρες δρα­στη­ριό­τη­τες. Είναι χαρα­κτη­ρι­στικό, και συγκι­νη­τικό, ότι όταν ένα παιδάκι πέθαινε πριν γιορ­τά­σει τα πρώτα του επίσημα Ανθε­στή­ρια, οι δικοί του έβαζαν συνήθως μαζί του στον τάφο τον χουν που δεν πρόλαβε να χρη­σι­μο­ποι­ή­σει.

Το συμπό­σιο της δεύ­τε­ρης μέρας των Ανθε­στη­ρίων γινόταν σε κλίμα περί­σκε­ψης. Υπήρχαν, βέβαια, στε­φά­νια με άνθη και κρασί, ενώ διορ­γα­νω­νό­ταν πλούσιο γεύμα, ακόμη και δια­γω­νι­σμοί οινο­πο­σίας, χωρίς όμως μουσική και χορό – το δείπνο γινόταν σιωπηλά. Το βράδυ της δεύ­τε­ρης μέρας, μετά το τέλος του συμπο­σίου, όλοι οι Αθη­ναίοι κατευ­θύ­νο­νταν εν πομπή υπό το φως των δαυλών στο ιερό του Διο­νύ­σου εν Λίμναις για να του αφιε­ρώ­σουν τα άνθινα στε­φά­νια και τις χοές τους – αυτό θα ήταν ένα πραγ­μα­τικά αξιο­θαύ­μα­στο θέαμα. Οι χοές και τα στε­φά­νια των λου­λου­διών παρα­δί­δο­νταν στην ιέρεια του Διο­νύ­σου, που ήταν η σύζυγος του Άρχοντα Βασιλέα της πόλης, η Βασί­λισσα ή Βασι­λίννα, και μαζί με δεκα­τέσ­σε­ρις σεβά­σμιες Αθη­ναίες λει­τουρ­γού­σαν για την ημέρα εκείνη το ιερό. Η τρίτη μέρα των Ανθε­στη­ρίων ονο­μα­ζό­ταν Χύτροι. Η ονο­μα­σία οφεί­λε­ται στις πήλινες χύτρες μέσα στις οποίες μαγεί­ρευαν διάφορα δημη­τριακά και όσπρια, τα κόλλυβα για τις ψυχές των νεκρών, που αφιέ­ρω­ναν στον χθόνιο Ερμή την ημέρα αυτή.

Με την εορτή των Ανθε­στη­ρίων σχε­τί­ζε­ται μία ενδια­φέ­ρουσα παροι­μιώ­δης φράση: «Θύραζε Κάρες, ουκ έτ’ Ανθε­στή­ρια», δηλαδή «έξω από εδώ Κάρες, δεν είναι ακόμα Ανθε­στή­ρια». Δεν είναι σαφές πώς ακριβώς προ­έ­κυψε η φράση, αν για παρά­δειγμα με τη λέξη Κάρες εννο­ού­νταν οι Κάρες μέτοι­κοι ή οι ψυχές (κήρες) των νεκρών που έπρεπε να επι­στρέ­ψουν στον Κάτω Κόσμο με το τέλος της γιορτής. Πάντως, κατέ­ληξε να χρη­σι­μο­ποιεί­ται σαν το νεο­ελ­λη­νικό «δεν είναι κάθε μέρα τ’ Αϊ-Γιαννιού».