Στέφανος Πορτσέλλη: Να εφαρμοστούν τα Σχέδια Βιώσιμης Αστικής Κινητικότητας (ΣΒΤΑ) στη Ρόδο

• Κάθε αρχή της του­ρι­στι­κής περιό­δου τα τροχαία συμ­βά­ντα είναι σε έξαρση • Δεν έχει…. σωτηρία το κυκλο­φο­ριακό χάος στην Ρόδο • Η πολι­τεία πρέπει να ανα­λά­βει μία σειρά από στο­χευ­μέ­νες ενέρ­γειες και να σχε­διά­ζει για κάθε χρόνο • Καλώς έγιναν οι κυκλι­κοί κόμβοι, αλλά δεν επαρ­κούν

Δεν έχει…. σωτηρία το κυκλο­φο­ριακό χάος στην Ρόδο. Κάθε χρόνο με την έναρξη της εκά­στοτε του­ρι­στι­κής περιό­δου, οι οδηγοί όλων των οχη­μά­των “δει­νο­πα­θούν” για να κυκλο­φο­ρή­σουν στο κέντρο της πόλης αλλά και στις πολύ επι­βα­ρυ­μέ­νες περιο­χές όπως από το κέντρο προς το αερο­δρό­μιο και τού­μπα­λιν ή προς το Φαλη­ράκι κ.λπ., ενώ οι χώροι στάθ­μευ­σης είναι πλέον είδος προς εξα­φά­νιση.

Σε αυτή την κατά­σταση συν­δρά­μει η κατα­κό­ρυφη αύξηση των οχη­μά­των όπως τα δίκυκλα, τετρά­κυ­κλα, ταξί και ενοι­κια­ζό­μενα αυτο­κί­νητα, τα μεγάλα οχήματα όπως τα του­ρι­στικά λεω­φο­ρεία και η αύξηση των δρο­μο­λο­γίων στα λεω­φο­ρεία της γραμμής αλλά και ο πολ­λα­πλα­σια­σμός του πλη­θυ­σμού, λόγω της του­ρι­στι­κής κίνησης. Φέτος έχουμε ακόμη ένα φαι­νό­μενο στους δρόμους, τα δίκυκλα ηλε­κτρο­κί­νητα που εγκυ­μο­νούν κιν­δύ­νους για τους χρήστες και δεν είναι ευδιά­κριτα στους δρόμους.

Σε δηλώ­σεις που έκανε προς τη “δ” ο πρό­ε­δρος Συλ­λό­γου Εκπαι­δευ­τών Οδηγών Δωδε­κά­νη­σου, κ. Στέ­φα­νος Πορ­τσέλλη επι­σή­μανε ότι κάθε αρχή της του­ρι­στι­κής περιό­δου τα τροχαία συμ­βά­ντα είναι σε έξαρση, υπο­γραμ­μί­ζο­ντας πως είναι ανα­γκαίο να σχε­δια­στούν άμεσα (με ορί­ζο­ντα εφαρ­μο­γής τα επόμενα χρόνια) τα λεγό­μενα Σχέδια Βιώ­σι­μης Αστικής Κινη­τι­κό­τη­τας (ΣΒΤΑ) στη Ρόδο ως εναλ­λα­κτι­κές μορφές μετα­κί­νη­σης:

«Αυτή η κατά­σταση είναι μόνιμη. Κάθε αρχή της του­ρι­στι­κής περιό­δου τα τροχαία συμ­βά­ντα είναι σε έξαρση και κάθε καλο­καίρι λέμε τα ίδια ενώ προ­σπα­θούμε να βρούμε λύσεις με ημί­με­τρα. Απαι­τεί­ται ένα μόνιμο, δια­χρο­νικό σχέδιο προ­κει­μέ­νου να μπο­ρέ­σουν να υλο­ποι­η­θούν τα Σχέδια Βιώ­σι­μης Αστικής Κινη­τι­κό­τη­τας (ΣΒΤΑ) στη Ρόδο τα οποία συν­δυά­ζουν όλες τις εναλ­λα­κτι­κές μορφές μετα­κί­νη­σης –όπως τα ποδή­λατα, τα πατίνια, τα αυτο­κί­νητα, την ορθή χρήση μετα­φο­ράς των επι­βα­τών κ.ο.κ. Η μελέτη πρέπει να ξεκι­νή­σει άμεσα με ορί­ζο­ντα τα επόμενα χρόνια. Κάθε αρχή της σεζόν μιλάμε για το κυκλο­φο­ριακό και από το Νοέμ­βριο κι έπειτα, να στα­μα­τάμε και να το θυμό­μα­στε τον Μάιο. Οι δρόμοι δεν μπορούν να αυξη­θούν. Η κίνηση αυξά­νε­ται λόγω του του­ρι­σμού, τα οχήματα αυξά­νο­νται, τα δρο­μο­λό­για των λεω­φο­ρείων αυξά­νο­νται, τα δίκυκλα κ.λπ. αυξά­νο­νται. Είναι ξεκά­θαρο ότι δεν μπο­ρούμε να συνυ­πάρ­ξουμε όλοι μαζί με ασφά­λεια. Οι παρεμ­βά­σεις πρέπει να γίνουν και χωρίς να σκέ­φτο­νται το πολι­τικό κόστος. Είναι ανα­γκαίο να γίνει ένας μόνιμος σχε­δια­σμός με ορί­ζο­ντα τα επόμενα έτη και τις επό­με­νες δημο­τι­κές αρχές (όποιες κι αν είναι) ώστε να γνω­ρί­ζουμε πώς θα χρη­σι­μο­ποιούμε τους δρόμους. Οι κυκλι­κοί κόμβοι είναι ένα θετικό βήμα αλλά δεν επαρκεί από μόνο του, σαν μέτρο. Κι από την άλλη, δεν μπορεί το κέντρο της πόλης να είναι ένα ατε­λεί­ωτο πάρ­κινγκ. Υπάρ­χουν μελέτες και δεν έχουν εφαρ­μο­στεί ποτέ. Πρέπει να απο­φα­σί­σουν οι τοπικές αρχές για μία ορι­στική λύση τόσο για το κυκλο­φο­ριακό όσο και για το πάρ­κινγκ. Είναι ξεκά­θαρο ότι δεν πάει άλλο…».

Όπως ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων, ο κ. Πορ­τσέλλη:

«Η πολι­τεία μπορεί να ανα­λά­βει μια σειρά από στο­χευ­μέ­νες ενέρ­γειες για τη μείωση των τρο­χαίων ατυ­χη­μά­των, οι οποίες περι­λαμ­βά­νουν:

– Βελ­τί­ωση των υπο­δο­μών:

• Συντή­ρηση και ανα­βάθ­μιση του οδικού δικτύου.

• Κατα­σκευή κυκλι­κών κόμβων και βελ­τί­ωση σημα­το­δό­τη­σης.

• Καθαρή και επαρκή σήμανση, φωτισμό και δια­γραμ­μί­σεις.

– Αυστη­ρό­τε­ρους ελέγ­χους και επιβολή του ΚΟΚ:

• Χρήση καμερών και ραντάρ για έλεγχο ταχύ­τη­τας και παρα­βιά­σεων.

• Τακτι­κούς ελέγ­χους για οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ή ουσιών.

• Αυστη­ρές ποινές για παρα­βά­σεις όπως η χρήση κινητού κατά την οδήγηση.

-Εκπαίδευση και ενη­μέ­ρωση:

• Προ­γράμ­ματα κυκλο­φο­ρια­κής αγωγής σε σχολεία από την τροχαία και πιστο­ποι­η­με­νους εκπαι­δευ­τές οδή­γη­σης και -κυκλοφοριακής Αγωγής

• Καμπά­νιες ευαι­σθη­το­ποί­η­σης για ζώνες ασφα­λείας, κράνη, ταχύ­τητα κ.ά.

• Επα­να­κα­τάρ­τιση οδηγών με συχνές παρα­βά­σεις.

• Προ­ώ­θηση νέων τεχνο­λο­γιών:

• Υπο­στή­ριξη για χρήση οχη­μά­των με συστή­ματα υπο­βο­ή­θη­σης οδή­γη­σης (π.χ. αυτό­ματο φρε­νά­ρι­σμα).

• Ανά­πτυξη “έξυπνων δρόμων” με αισθη­τή­ρες και ψηφιακή σήμανση.

Σε κάθε οργα­νω­μένη κοι­νω­νία, ο σεβα­σμός στους νόμους απο­τε­λεί βασική προ­ϋ­πό­θεση για την εύρυθμη λει­τουρ­γία του κράτους και τη συνύ­παρξη των πολιτών. Ωστόσο, παρα­τη­ρεί­ται το παρά­δοξο φαι­νό­μενο, πολίτες που δηλώ­νουν νομο­τα­γείς και ευσυ­νεί­δη­τοι να παρα­βιά­ζουν καθη­με­ρινά τον Κώδικα Οδικής Κυκλο­φο­ρίας (ΚΟΚ). Αυτή η αντί­φαση φανε­ρώ­νει βαθύ­τερα κοι­νω­νικά και θεσμικά προ­βλή­ματα.

Η συμπε­ρι­φορά αυτή πηγάζει συχνά από την αποδοχή της παρα­βα­τι­κό­τη­τας ως “κανο­νι­κό­τη­τας”. Όταν οι περισ­σό­τε­ροι παρα­βιά­ζουν τον ΚΟΚ χωρίς συνέ­πειες, η παρα­νο­μία παύει να θεω­ρεί­ται μεμπτή. Επι­πλέον, ο ατο­μι­κι­σμός και η απουσία κοι­νω­νι­κής ευθύνης οδηγούν πολλούς στο να προ­τάσ­σουν την προ­σω­πική τους άνεση έναντι του συλ­λο­γι­κού καλού.

Η ατι­μω­ρη­σία και η ανα­πο­τε­λε­σμα­τική εφαρ­μογή του νόμου ενι­σχύ­ουν την πεποί­θηση ότι η τήρηση του ΚΟΚ είναι προ­αι­ρε­τική. Όταν ο πολίτης βλέπει παρα­βά­τες να μένουν ατι­μώ­ρη­τοι ή ισχυ­ρούς να εξαι­ρού­νται από τις κυρώ­σεις, χάνει την εμπι­στο­σύνη του στο κράτος δικαίου.

Τέλος, η πίεση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, η απουσία κοι­νω­νι­κής παι­δείας και η υπο­τί­μηση των κιν­δύ­νων συντε­λούν στην παρα­βί­αση του ΚΟΚ.

Η τήρηση των νόμων δεν είναι απλώς ζήτημα προ­σω­πι­κής δήλωσης, αλλά κοι­νω­νι­κής υπευ­θυ­νό­τη­τας και εμπι­στο­σύ­νης στους θεσμούς. Η καλ­λιέρ­γεια κυκλο­φο­ρια­κής συνεί­δη­σης, η συνέ­πεια στην εφαρ­μογή του νόμου και η ενί­σχυση της κοι­νω­νι­κής παι­δείας είναι απα­ραί­τητα βήματα προς έναν πιο υπεύ­θυνο πολίτη και μια πιο ασφαλή κοι­νω­νία.

Η οδική παιδεία δεν περιο­ρί­ζε­ται μόνο στη γνώση του Κώδικα Οδικής Κυκλο­φο­ρίας, αλλά αντα­να­κλά τον βαθμό σεβα­σμού προς τη ζωή, τους άλλους και τους κανόνες κοι­νω­νι­κής συνύ­παρ­ξης. Γι’ αυτό, η οδική συμπε­ρι­φορά είναι άρρηκτα συν­δε­δε­μένη με τη γενι­κό­τερη παιδεία του ατόμου.

Στον δρόμο λοιπόν, δεί­χνουμε την πραγ­μα­τική παιδεία που έχουμε σαν άνθρω­ποι – πολίτες», υπο­γράμ­μισε μεταξύ άλλων.