Η Ρόδος πρωτοπορεί και στην πρόωρη προεκλογική παράνοια

Πριν καλά καλά ζε­στα­θεί η κα­ρέ­κλα του Αλέ­ξαν­δρου Κο­λιά­δη • Μόλις 17 μήνες θη­τεί­ας για τον δή­μαρ­χο Ρόδου και η πο­λι­τι­κή πιά­τσα έχει ήδη γε­μί­σει με “εν δυ­νά­μει”, “θα δεί­ξει”, “θα ανα­κοι­νώ­σω όταν έρθει η ώρα” υπο­ψη­φιό­τη­τες • Οι φι­λο­δο­ξί­ες ξε­χει­λί­ζουν, τα μα­χαί­ρια ακο­νί­ζο­νται κι οι δη­λώ­σεις υπο­ψη­φιο­τή­των πέ­φτουν σαν το χα­λά­ζι. Αν μη τι άλλο, πρω­τό­τυ­πο

Η Ρόδος ξα­να­γρά­φει την πο­λι­τι­κή επι­στή­μη. Ή τη σα­τι­ρί­ζει. Ή, πιο σωστά, τη με­τα­τρέ­πει σε reality. Γιατί, τι άλλο θα μπο­ρού­σε να πει κα­νείς όταν –ούτε δύο χρό­νια από την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας του Δήμου Ρόδου από τον Αλέ­ξαν­δρο Κο­λιά­δη– έχου­με μπει και με τα δύο πόδια σε κα­νο­νι­κή, γνή­σια, ατό­φια προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δο;

Όχι, δεν πρό­κει­ται για πρω­τα­πρι­λιά­τι­κο αστείο ούτε για τρο­λιά στα social. Είναι η νέα πραγ­μα­τι­κό­τη­τα του τόπου.

Κι όλα αυτά, μόλις 17 μήνες από την ημέρα που ο κ. Κο­λιά­δης –μετά από μία νίκη που κρί­θη­κε και στο Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας λόγω προ­σφυ­γής του κ. Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη– ανέ­λα­βε τα κα­θή­κο­ντά του.

Το πιο ει­ρω­νι­κό; Αυτή η εκλο­γο­λο­γία δεν ξε­κί­νη­σε από πο­λι­τι­κή μα­ταιο­δο­ξία. Ξε­κί­νη­σε επει­δή υπάρ­χει η αί­σθη­ση πως υφί­στα­ται κενό εξου­σί­ας. Ο κ. Κο­λιά­δης και η δη­μο­τι­κή του αρχή μοιά­ζουν πε­ρισ­σό­τε­ρο με δια­χει­ρι­στές κα­τά­στα­σης παρά με ηγε­τι­κή ομάδα.

Η αρχή έγινε με τον Κώστα Χρυ­σο­χο­ΐ­δη. Ο πρώην πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ και πρώην σύμ­βου­λος της Πε­ρι­φέ­ρειας ανα­κοί­νω­σε ότι έχει έτοι­μη ομάδα. Η δή­λω­σή του την 7η Μαΐου έδωσε το σύν­θη­μα. Η ανα­κοί­νω­σή του –αν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ανα­κοί­νω­ση – λει­τούρ­γη­σε ως το από­λυ­το κου­δού­νι και άνοι­ξε ο ασκός του Αιό­λου, και κάθε πο­λι­τι­κός φίλος, γνω­στός ή απλώς φι­λό­δο­ξος ξε­κί­νη­σε τα γνω­στά: “κάτι ακού­γε­ται”, “το σκέ­φτε­ται”, “κλεί­νει σπί­τια”, “ορ­γα­νώ­νε­ται”, “πε­ρι­μέ­νει να ωρι­μά­σουν οι συν­θή­κες”, “δεν έχει απο­φα­σί­σει ακόμα αλλά…”.

Και όσο πε­ρισ­σό­τε­ρο φου­σκώ­νει το αφή­γη­μα της απο­τυ­χη­μέ­νης διοί­κη­σης Κο­λιά­δη, τόσο πε­ρισ­σό­τε­ροι το σκέ­φτο­νται. Ή πα­ρι­στά­νουν πως το σκέ­φτο­νται, ώστε να μπουν στο κάδρο.

Ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης, φρέ­σκος ακόμη από την ήττα, πα­λεύ­ει με την ει­κό­να του και αδυ­να­τεί να ανα­δεί­ξει τόσο το έργο που πα­ρή­χθη, αυτό που συ­νε­χί­ζει αλλά και τις δια­φο­ρές της διοί­κη­σής του από αυτή του Κο­λιά­δη, του πρώην στε­λέ­χους της πα­ρά­τα­ξής του. Ο Αντώ­νης Κα­μπου­ρά­κης δεν απο­σύ­ρε­ται από την κούρ­σα πα­ρό­τι επι­διώ­κε­ται σε πη­γα­δά­κια να απο­δυ­να­μω­θεί πε­ραι­τέ­ρω η δυ­να­μι­κή του.

Φήμες υφί­στα­νται και για τον Στρά­το Κα­ρί­κη, ο οποί­ος όμως επι­λέ­γει τη στρα­τη­γι­κή της ησυ­χί­ας – η απου­σία από τον δη­μό­σιο διά­λο­γο δεν ση­μαί­νει απου­σία από τις προ­θέ­σεις. Όσοι γνω­ρί­ζουν λένε ότι η σιωπή του είναι στρα­τη­γι­κή. Γιατί όσο άλλοι εκτί­θε­νται, εκεί­νος «ψή­νε­ται» χωρίς να καεί. Εάν απο­φα­σί­σει να μπει στο παι­χνί­δι, θα το κάνει ξαφ­νι­κά.

Αλλες φήμες θέ­λουν υπο­ψή­φιο τον Από­στο­λο Ασπρά­κη, ανα­πλη­ρω­τή του πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Νο­τί­ου Αι­γαί­ου. Ο ανα­πλη­ρω­τής πε­ρι­φε­ρειάρ­χης είναι η φήμη που επι­μέ­νει. Ούτε δια­ψεύ­δει, ούτε επι­βε­βαιώ­νει. Κρα­τά­ει το όνομά του σε κυ­κλο­φο­ρία για να μην ξε­χα­στεί. Κλα­σι­κή τα­κτι­κή «μισό-υπο­ψη­φί­ου» που με­τρά­ει αντι­δρά­σεις και πε­ρι­μέ­νει να του έρθει στρω­μέ­νο. Πο­λι­τι­κή σιωπή με ολί­γον από marketing.

Και βέ­βαια, υπάρ­χει και ο πρό­ε­δρος του ΕΒΕΔ, ο Γιάν­νης Πάπ­που που τον θέ­λουν όλοι να προ­ε­τοι­μά­ζε­ται ενώ κα­νείς δεν έχει λάβει οια­δή­πο­τε δή­λω­ση, επι­βε­βαί­ω­ση ή έστω κα­φε­νεια­κού τύπου κου­βέ­ντα από τον ίδιο για τις προ­θέ­σεις του. Δεν υπάρ­χει τί­πο­τα επί­ση­μο, τί­πο­τα σο­βα­ρό, τί­πο­τα χει­ρο­πια­στό. Αλλά όσο λέ­γε­ται, υπάρ­χει. Και όσο υπάρ­χει, κά­ποιοι θα τον υπο­λο­γί­ζουν. Για την ακρί­βεια, κα­νείς δεν ξέρει, άρα είναι υπο­ψή­φιος. Πώς αλ­λιώς θα δια­τη­ρη­θεί η ισορ­ρο­πία στο μω­σαϊ­κό των πι­θα­νο­λο­γού­με­νων;

Ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία ο πρώην αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών και Τε­χνι­κών Έργων, ο δι­κη­γό­ρος Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης, πρώ­τος σε αριθ­μό ψήφων στην Ρόδο. Αν υπήρ­χε βρα­βείο για τον πο­λι­τι­κό με τις πε­ρισ­σό­τε­ρες ανα­φο­ρές χωρίς να έχει πει τί­πο­τα, το παίρ­νει με κλει­στά μάτια. Νέος αλλά φαί­νε­ται πε­ρισ­σό­τε­ρο «παλιά κα­ρα­βά­να». Ώρι­μος, σο­βα­ρός, οξυ­δερ­κής.

Και στό­χος, όπως φαί­νε­ται, της ίδιας της πα­ρά­τα­ξης Κο­λιά­δη, η οποία συ­ντη­ρεί τη φη­μο­λο­γία περί δικής του υπο­ψη­φιό­τη­τας για να τον απο­συ­ντο­νί­σει από την ομάδα Κα­μπου­ρά­κη. Πο­νη­ρό το σχέ­διο. Μόνο που ο Κα­μπού­ρης – και ο Κα­μπου­ρά­κης- δεν «τσι­μπά­νε» – ή μάλ­λον όχι όσο θα ήθε­λαν. Ο Τη­λέ­μα­χος Κα­μπού­ρης έχει δη­λώ­σει ξε­κά­θα­ρα ότι αν ήθελε να φύγει, θα το είχε κάνει. Μέχρι τότε, όμως, μένει δίπλα στον Κα­μπου­ρά­κη, άσχε­τα αν γκρι­νιά­ζει.

Το νησί… στα πρό­θυ­ρα κα­τάρ­ρευ­σης και οι πο­λι­τι­κοί “στα πρό­θυ­ρα” υπο­ψη­φιό­τη­τας

Ενώ λοι­πόν το πο­λι­τι­κό προ­σω­πι­κό του νη­σιού παί­ζει «μου­σι­κές κα­ρέ­κλες», η Ρόδος πνί­γε­ται σε προ­βλή­μα­τα. Από το κυ­κλο­φο­ρια­κό που θυ­μί­ζει Κάιρο, μέχρι τις υπο­δο­μές που φω­νά­ζουν για ανα­βάθ­μι­ση, και τη δια­χεί­ρι­ση του του­ρι­στι­κού κύ­μα­τος που πα­ρα­μέ­νει στο επί­πε­δο «βλέ­πο­ντας και κά­νο­ντας».

Στο δη­μαρ­χείο, την κα­τά­στα­ση δεν θα την έλε­γες και ονει­ρι­κή. Η διοί­κη­ση Κο­λιά­δη κα­τα­γρά­φει ήττες αφού δίνει την αί­σθη­ση ότι δια­χει­ρί­ζε­ται τις κρί­σεις, τα μικρά και τα με­γά­λα προ­βλή­μα­τα και την κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα με επι­κοι­νω­νία και όχι ουσία. Οι δη­μό­τες πια δεν ρω­τά­νε «τι θα κά­νουν», αλλά «πότε θα τε­λειώ­σει».

Η πα­γε­ρή σχέση του με τον πε­ρι­φε­ρειάρ­χη κ. Γιώρ­γο Χα­τζη­μάρ­κο, και οι συ­νε­χείς αστο­χί­ες ή/και ασά­φειες της δη­μο­τι­κής αρχής δη­μιουρ­γούν το ιδα­νι­κό πε­ρι­βάλ­λον για πρό­ω­ρη διά­λυ­ση των πά­ντων. Όταν δεν υπάρ­χει κα­τεύ­θυν­ση, εμ­φα­νί­ζο­νται πα­ντού… κα­πε­τά­νιοι. Με δικές τους βάρ­κες. Με δικά τους κου­πιά. Και προς… όποια κα­τεύ­θυν­ση πιά­σει ο άνε­μος.

Το πρό­βλη­μα, φυ­σι­κά, είναι πως όσο διαρ­κεί αυτό το σου­ρε­α­λι­στι­κό πο­λι­τι­κό πα­ρα­μύ­θι, τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα του νη­σιού –του­ρι­σμός, υπο­δο­μές, κα­θα­ριό­τη­τα, κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή– πε­τιού­νται στο πε­ρι­θώ­ριο. Ποιος να ασχο­λη­θεί με αυτά όταν υπάρ­χουν τόσο εν­δια­φέ­ρου­σες ίντρι­γκες για να ξε­δια­λύ­νου­με;

Σε έναν Δήμο που η προ­ε­κλο­γι­κή πε­ρί­ο­δος πλέον κρατά τέσ­σε­ρα χρό­νια, η διοί­κη­ση δεν έχει χρόνο για δια­κυ­βέρ­νη­ση. Και ο δη­μό­της δεν έχει χρόνο για ελ­πί­δα. Μόνο για ατά­κες κα­φε­νεί­ου, μι­σό­λο­γα και φήμες που γί­νο­νται «ρε­πορ­τάζ».

Αν η Ρόδος θέλει να έχει ελ­πί­δα, πρέ­πει κά­ποιος να στα­μα­τή­σει αυτό το πα­ρά­λο­γο πα­νη­γύ­ρι. Όχι άλλες ανού­σιες δη­λώ­σεις. Όχι άλλες μισές υπο­ψη­φιό­τη­τες. Όχι άλλη πο­λι­τι­κή μυ­θο­πλα­σία. Ο κό­σμος χρειά­ζε­ται λύ­σεις. Διοί­κη­ση. Απο­φά­σεις.

Αλ­λιώς, η πο­λι­τι­κή σκηνή του νη­σιού θα συ­νε­χί­σει να μοιά­ζει με κα­λο­και­ρι­νό φε­στι­βάλ – πολλά ονό­μα­τα, πολλή φα­σα­ρία, και στο τέλος… όλοι κου­ρα­σμέ­νοι.

Αν κά­ποιος ήθελε να κάνει μία σο­βα­ρή εκ­κί­νη­ση για τις επό­με­νες εκλο­γές, θα ξε­κι­νού­σε κάπως αλ­λιώς. Με έργο. Με προ­τά­σεις. Με λύ­σεις. Όχι με group therapy φη­μο­λο­γού­με­νων υπο­ψη­φί­ων. Αλλά αυτό θα ήταν βα­ρε­τό. Δεν θα είχε ίντρι­γκα. Δεν θα είχε γεύση. Και στη Ρόδο, όπως φαί­νε­ται, προ­τι­μούν το πο­λι­τι­κό κου­τσο­μπο­λιό από τη διοί­κη­ση.

Άλ­λω­στε, γιατί να πε­ρι­μέ­νει κα­νείς τέσ­σε­ρα χρό­νια για να ζη­τή­σει ξανά ψήφο; Μπο­ρεί να το κάνει σε δε­κα­ε­πτά μήνες. Ή σε δέκα. Ή σε τρεις. Ή, γιατί όχι, απευ­θεί­ας από την ορ­κω­μο­σία.

Μήπως να πε­ρά­σου­με κα­τευ­θεί­αν στις επό­με­νες εκλο­γές;