Νίκος Μουτσάκης: «Οι αξίες της Σοσιαλδημοκρατίας δεν ανήκουν ούτε στον Ανδρουλάκη, ούτε στην ηγετική του ομάδα»

Κύριε Μου­τσάκη, θα ήθελα να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από την αιχμηρή επι­στολή παραί­τη­σης που δώσατε στη δημο­σιό­τητα. Υποθέτω πως ήταν μία απόφαση που ωρίμαζε, για εβδο­μά­δες ή και για μήνες…

Μήνες θα έλεγα. Προ­φα­νώς η απόφαση αυτή απο­τέ­λεσε προϊόν μακράς σκέψης και στάθ­μι­σης των προ­ϋ­πο­θέ­σεων που συν­θέ­τουν σήμερα τη λει­τουρ­γία του ΠΑΣΟΚ. Είναι πάντως κοινό μυστικό εδώ και καιρό, και ίσως και κοινή παραί­νεση, μεταξύ των στε­λε­χών ότι η απόφασή μου ήταν θέμα χρόνου να ληφθεί.

Τι ήταν, λοιπόν, αυτό που σας ώθησε να υπο­βά­λετε την παραί­τησή σας από τη θέση του γραμ­μα­τέα αλλά και από μέλος της Ν.Ε.;

Βρί­σκο­μαι στο ΠΑΣΟΚ από την ενη­λι­κί­ωσή μου, τα τελευ­ταία σχεδόν 10 χρόνια. Έχω δια­τε­λέ­σει σε διά­φο­ρες θέσεις φτά­νο­ντας βήμα – βήμα στη θέση του γραμ­μα­τέα της Νομαρ­χια­κής Επι­τρο­πής. Προ­φα­νώς και για να επιλέξω να απο­χω­ρήσω από στέ­λε­χος ενός κόμ­μα­τος με το οποίο είμαι τόσο δεμένος χρειά­στηκε να περά­σουν πολλοί μήνες σκέψης αλλά και να ανα­λυ­θούν πολλοί παρά­γο­ντες. Βλέπω συνεχώς τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη, τον πρόεδρο και την ηγετική ομάδα να προ­βαί­νουν σε μία συστη­μα­τική υπο­βάθ­μιση των εκλεγ­μέ­νων οργάνων του ΠΑΣΟΚ τοπικά, για να εξυ­πη­ρε­τή­σουν συγκε­κρι­μένα άτομα. Άτομα που περι­στρέ­φο­νται γύρω από την εξουσία και λει­τουρ­γούν μόνο ως χει­ρο­κρο­τη­τές. Μετά τις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές, αυτό που φάνηκε καθαρά ήταν ένας ρεβαν­σι­σμός. Έκοψαν στελέχη αξιό­λογα από θέσεις, τις οποίες μέχρι πρό­τι­νος κατεί­χαν, είτε σε γραμ­μα­τείες είτε σε όργανα του ΠΑΣΟΚ. Στελέχη που είχαν να προ­σφέ­ρουν πάρα πολλά απο­κλεί­στη­καν απλώς επειδή στή­ρι­ξαν κάποιον άλλον και όχι τον πρόεδρο.

Υπήρξαν παρεμ­βά­σεις, δηλαδή, και στη λει­τουρ­γία του τοπικού οργάνου;

Πάρα πολλές φορές κυρία Φώτη, είδαμε παρεμ­βά­σεις από τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη με στόχο να μη γίνουν εκδη­λώ­σεις που πρό­τεινα είτε εγώ είτε άλλα στελέχη ή και παρεμ­βά­σεις για να μη συμ­με­τέ­χουν συγκε­κρι­μέ­νοι ομι­λη­τές σε αυτές. Και μετά να βγαί­νουν παρα­πο­λι­τικά δημο­σιεύ­ματα για τις απου­σίες ομι­λη­τών ή για την αδρά­νεια της Νομαρ­χια­κής. Και με λύπη παρα­τηρώ πως το πρό­βλημα δεν είναι μόνο τοπικό. Φαί­νε­ται πως πανελ­λα­δικά διάφορα στελέχη είχαμε και εξα­κο­λου­θούμε να έχουμε μία -όχι φιλική – αντι­με­τώ­πιση. Το «πλοίο μπάζει» από παντού.

Το εκφρά­σατε αυτό συλ­λο­γικά ως όργανο; Γιατί πολλές φορές ακού­στηκε ότι δεν λει­τουρ­γούσε η Ν.Ε.

Και ατομικά κατά περί­πτωση και συλ­λο­γικά. Επι­θυ­μώ­ντας τη θεσμική λει­τουρ­γία του οργάνου πολλές φορές απευ­θυν­θή­καμε προς τα κεντρικά του κόμ­μα­τος ζητώ­ντας τον χώρο που μας ανα­λο­γεί ως εκλεγ­μένο όργανο για να μπο­ρέ­σουμε να προ­χω­ρή­σουμε σε δράσεις. Και απέ­να­ντι σε αυτές τις κακε­ντρέ­χειες απαντώ ξεκά­θαρα: Το όργανο υπήρχε. Η Νομαρ­χιακή υπήρχε και λει­τουρ­γούσε, αλλά υπήρχαν συνε­χείς προ­σπά­θειες απα­ξί­ω­σής της. Πριν ακόμα από τις εσω­κομ­μα­τι­κές, το αφήγημα που χρη­σι­μο­ποιού­σαν τοπικά ήταν ότι δεν υπήρχε νομι­μο­ποί­ηση του οργάνου, και συγκε­κρι­μένα δική μου ως γραμ­μα­τέα. Αυτό εκπο­ρευό­ταν από τοπι­κούς δήθεν «μεγα­λο­πα­ρά­γο­ντες» του ΠΑΣΟΚ, άτομα που καπη­λεύ­ο­νται το όνομα της δημο­κρα­τι­κής παρά­τα­ξης και εξα­κο­λου­θούν να παρει­σφρέ­ουν στα πράγ­ματα, που σε συνερ­γα­σία με τα κεντρικά δημιουρ­γού­σαν κλίμα δυσα­ρέ­σκειας προς τη Νομαρ­χιακή Επι­τροπή.

Με ποιο επι­χεί­ρημα;

Ότι υπήρχαν ανα­τα­ρα­χές… ή καλύ­τερα, δια­φω­νίες μέσα στο όργανο. Και αυτό το αξιο­ποιού­σαν για να μας καταρ­γή­σουν «σκιωδώς». Όταν όμως δια­πι­στώ­θηκε ότι υπάρχει νομι­μο­ποί­ηση και το όργανο λει­τουρ­γεί, τότε προ­χώ­ρη­σαν σε διο­ρι­σμό νέου οργάνου για να «καπε­λώ­σουν» τη Νομαρ­χιακή και είτε να τρέξει τις εκλογές ανά­δει­ξης προ­έ­δρου είτε τη διορ­γά­νωση του πρό­σφα­του Περι­φε­ρεια­κού Συνε­δρίου στη Ρόδο. Η επίσημη αιτιο­λο­γία ήταν ότι η Νομαρ­χιακή δεν λει­τουρ­γούσε. Και πράγ­ματι, δεν λει­τουρ­γούσε όπως θα έπρεπε. Όμως αυτό δεν οφει­λό­ταν σε εμάς. Υπήρχαν εσω­τε­ρι­κές παρεμ­βά­σεις ώστε να μην λει­τουρ­γεί. Μέλη της Νομαρ­χια­κής δεν έρχο­νταν ποτέ στις συνε­δριά­σεις. Εγώ ζήτησα επα­νει­λημ­μένα τη δια­γραφή και αντι­κα­τά­στασή τους από ανα­πλη­ρω­μα­τικά μέλη, αλλά δεν έγινε ποτέ δεκτό. Τα αιτή­ματά μου δεν εξε­τά­στη­καν ούτε από το Οργα­νω­τικό του ΠΑΣΟΚ ούτε από την ΕΔΕΚΑΠ.

Και πόσα άτομα συμ­με­τεί­χαν τελικά;

Κάναμε συνε­δριά­σεις με πέντε-έξι άτομα. Παίρ­ναμε απο­φά­σεις, αλλά αυτές δεν μπο­ρού­σαν να υλο­ποι­η­θούν. Όποτε τις στέλ­ναμε στα κεντρικά, η απά­ντηση ήταν ότι δεν υπάρχει απαρτία, άρα δεν μπο­ρείτε να απο­φα­σί­σετε. Και εδώ είναι το παρά­λογο: τα εκλεγ­μένα μέλη της Νομαρ­χια­κής δεν αντι­κα­θί­στα­νται, δεν συμ­με­τέ­χουν, και το κόμμα αντί να πάρει πρω­το­βου­λίες για την επίλυση των προ­βλη­μά­των επι­λέ­γει να παρα­μεί­νει ανε­νεργό στον νομό. Και απο­δέ­κτης της ολι­γω­ρίας του κόμ­μα­τος όλο αυτό το διά­στημα ήμουν προ­σω­πικά εγώ, δεχό­με­νος συνεχώς έναν «πόλεμο» ο οποίος ούτε δίκαιος ήταν, ούτε τον άξιζα.

Μα αυτό δεν συμ­φέ­ρει το ΠΑΣΟΚ. Γιατί να συμβεί κάτι τέτοιο;

Γιατί, κυρία Φώτη, πρό­κει­ται για μικρο­πο­λι­τι­κές και μικρο­τα­κτι­κι­σμούς και για μια ηγετική ομάδα που επι­διώ­κει να επι­βιώ­σει απο­κλεί­ο­ντας τους υπό­λοι­πους. Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Προ­κει­μέ­νου οι μόνοι που θα μπορούν να επι­βιώ­σουν και να παρα­μεί­νουν στο ΠΑΣΟΚ να είναι αυτοί. Αν δούμε την ιστορία κάθε πρό­ε­δρος είχε δια­φο­ρε­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά. Όμως μέχρι και την εκλογή Ανδρου­λάκη, αυτό που βλέπαμε στους περισ­σό­τε­ρους ήταν πως προ­σπα­θού­σαν να συν­θέ­τουν δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις. Κανείς τους δεν ήθελε ή δεν επε­δί­ωξε ένα μικρό, κλειστό κόμμα. Μπορεί ο καθένας με τον δικό του τρόπο να οδη­γούσε το κόμμα εκεί που ήθελε, αλλά ποτέ δεν είδαμε να έχουμε ένα μικρό, κυκλικό, απο­στει­ρω­μένο κόμμα και συμπε­ρι­φο­ρές που δεν αρμό­ζουν στην ιστο­ρική δημο­κρα­τική παρά­ταξη.

Αντί­θετα, ακόμη και στα χαμη­λό­τερα ποσοστά του ΠΑΣΟΚ – όταν το παρέ­λαβε η αεί­μνη­στη Φώφη Γεν­νη­ματά – είδαμε μία πρόεδρο που λοι­δο­ρή­θηκε, κατη­γο­ρή­θηκε, πέρασε πάρα πολλά, και παρ’ όλα αυτά, άνοιξε το κόμμα. Έδινε χώρο σε αυτούς που της ασκού­σαν κριτική, τους έδινε ρόλο, βήμα, ευκαι­ρία. Γιατί μέσα από τις δια­φο­ρε­τι­κές θέσεις, παρά­γο­νται αντι­θέ­σεις, αλλά χρέος ενός ηγέτη είναι να κατα­λή­γει στη σύνθεση.

Ενώ τώρα;

Ο Ανδρου­λά­κης και η ηγετική του ομάδα συνε­χί­ζουν να λει­τουρ­γούν όπως διοι­κού­σαν μία ΠΑΣΠ. Έτσι διοι­κούν και το ΠΑΣΟΚ. Από τις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές είδαμε ότι για να επι­βιώ­νει αυτή η ομάδα, χρειά­ζε­ται να δημιουρ­γεί εσω­κομ­μα­τι­κούς αντι­πά­λους. Έτσι δικαιο­λο­γεί­ται και αυτή η περιρ­ρέ­ουσα τοξι­κό­τητα που είδαμε να καλ­λιερ­γεί­ται κατά υπο­ψή­φιων προ­έ­δρων αλλά και μετέ­πειτα.

Αυτές είναι βαριές κου­βέ­ντες. Ιδίως για κάποιον που παρα­μέ­νει στο ΠΑΣΟΚ.

Το κατα­λα­βαίνω. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς, στην επι­στολή παραί­τη­σής μου έγραψα ότι φεύγω από τη θέση του γραμ­μα­τέα της Νομαρ­χια­κής – όχι από το ΠΑΣΟΚ. Παρα­μένω ενεργό μέλος. Η πορεία μου στο ΠΑΣΟΚ ξεκινά από όταν ήμουν φοι­τη­τής, το 2015 σε μία περίοδο που δεν υπήρχε ΠΑΣΠ. Φτιά­ξαμε εμείς μία παρά­ταξη στη Νομική του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου στη Θεσ­σα­λο­νίκη, την ανα­πτύ­ξαμε μέσα από έντονη δράση. Θυμάμαι τον τότε γραμ­μα­τέα του κόμ­μα­τος, τον Μανώλη Χρι­στο­δου­λάκη, να έρχεται και να αγκα­λιά­ζει την προ­σπά­θεια. Όχι μόνο τη δική μας, αλλά και άλλες παρα­τά­ξεις φοι­τη­τών σε όλη την Ελλάδα. Δεν τους ενδιέ­φερε αν είσαι «δικός τους». Ενδια­φέ­ρο­νταν για τη συμ­με­τοχή και τη δράση στο ΠΑΣΟΚ.

Είχατε προ­σπα­θή­σει, πριν φτάσετε στο σημείο της παραί­τη­σης, να επι­κοι­νω­νή­σετε, να εξο­μα­λύ­νετε την κατά­σταση;

Σαφώς. Κάθε προ­σπά­θεια που έκανα για τον νομό, την επι­κοι­νω­νούσα με την Αθήνα. Και εγγρά­φως – έχω στείλει δεκάδες επι­στο­λές – αλλά και τηλε­φω­νικά, με διάφορα στελέχη. Προ­σπα­θούσα να δείχνω και να ανα­δει­κνύω το θετικό πρόσημο που έχει το κόμμα στον νομό.

Αλλά όταν μία δράση είχε θετικό πρόσημο για το κόμμα, τα φώτα έπεφταν και πάνω σε εμάς, στα πέντε-έξι μέλη της Νομαρ­χια­κής που συνε­χί­ζαμε να ασχο­λού­μα­στε, και πάνω στους πέντε-έξι συντρό­φους που μπορεί να ήταν εκτός Νομαρ­χια­κής – είτε μέλη της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής, είτε πρώην στελέχη, είτε και νέα πρόσωπα που θέλουν να δρα­στη­ριο­ποι­η­θούν για το κόμμα, κι αυτό δεν άρεσε κεντρικά. Αυτό ήταν κάτι που, όπως φαί­νε­ται, δεν μπο­ρούσε να το δεχτεί η Χαρι­λάου Τρι­κούπη.

Γιατί όμως;

Η εξήγηση που δίνω εγώ είναι απλή: η μη στήριξή μας στον Νίκο Ανδρου­λάκη για τη θέση του προ­έ­δρου δημιούρ­γησε κακό κλίμα απέ­να­ντί μας. Και θέλω να διευ­κρι­νίσω πως η μη στήριξή του δεν συνε­πά­γε­ται και μη στήριξη ή έλλειψη σεβα­σμού στον θεσμό του προ­έ­δρου και των οργάνων τα οποία σεβα­στή­καμε με κάθε δυνατό τρόπο. Αντι­θέ­τως, πρι­μο­δο­τή­θη­καν άλλα πρόσωπα που ήταν κοντά στον πρόεδρο παρότι, στα δύσκολα, δεν ήταν στο ΠΑΣΟΚ. Πρόσωπα που είτε είχαν επι­λέ­ξει να το εγκα­τα­λεί­ψουν ή ήταν αδρανή είτε δεν ήταν ποτέ στον χώρο μας. Και βρέ­θη­καν να υπη­ρε­τούν ή να διεκ­δι­κούν αξιώ­ματα. Ενώ όλοι εμείς που μείναμε στο ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα χρόνια, αντι­με­τω­πί­σαμε κλει­στές πόρτες. Αυτό για μένα είναι εκτός του αξιακού μου κώδικα.

Το θεω­ρείτε πολι­τική επιλογή ή λάθος στρα­τη­γική;

Θεωρώ ότι αυτή τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ διοι­κεί­ται με λάθος πολι­τι­κές. Πολι­τι­κές που σε μεγάλο βαθμό δίνουν ερεί­σματα στη Νέα Δημο­κρα­τία – ή του­λά­χι­στον αφήνουν περι­θώ­ριο για τέτοια ανά­γνωση. Αλλά, το λέω ξανά: οι αξίες της Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας – η κοι­νω­νική δικαιο­σύνη, το κράτος δικαίου, η αλλη­λεγ­γύη, η ισότητα, η δημόσια υγεία – δεν ανήκουν ούτε στον Ανδρου­λάκη, ούτε στην ηγετική του ομάδα, ούτε σε κανέναν που βρί­σκε­ται τυχαία σε θέση εξου­σίας. Είναι πολύ μεγα­λύ­τε­ρες από όλους μας.

Γι’ αυτό είπατε ότι και παρα­μέ­νετε στο ΠΑΣΟΚ…

Ακριβώς. Δεν εγκα­τα­λείπω το ΠΑΣΟΚ κυρία Φώτη. Γιατί για μένα είναι κάτι πολύ περισ­σό­τερο από ένα πρόσωπο ή μια συγκυ­ρία. Δεν τους χαρίζω ούτε την πορεία μου, ούτε την προ­σπά­θειά μου, ούτε τον χρόνο μου.

Τι θεω­ρείτε κύριε Μου­τσάκη ότι πρέπει να γίνει από εδώ και πέρα;

Είναι μία πολύ καλή ερώτηση που όμως χρήζει μεγάλης ανά­λυ­σης. Αρχικά, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ανα­προ­σαρ­μό­σει την πορεία του – να απο­φα­σί­σει πού θέλει να φτάσει. Τόσα χρόνια μιλού­σαμε για τον «τρίτο πόλο». Πώς μπορεί αυτός να υπάρξει σήμερα στη χώρα; Τη στιγμή αυτή υπάρχει μόνο ένας πόλος. Το ΠΑΣΟΚ, αντί να αξιο­ποι­ή­σει τη συγκυ­ρία για να απο­τε­λέ­σει εναλ­λα­κτική κυβερ­νη­τική πρόταση, παρα­μέ­νει καθη­λω­μένο σε ποσοστά 10-11%. Γιατί; Γιατί δεν έχει πολι­τι­κές. Έχει μπει σε λάθος πορεία και σε λάθος αντί­ληψη: έναν πλειο­δο­τικό δια­γω­νι­σμό υπο­σχέ­σεων.

Δηλαδή;

Πόσα δίνει ο Μητσο­τά­κης; Τόσα. Ε, εμείς να δώσουμε «συν ένα», κάτι παρα­πάνω. Δεν είναι έτσι η πολι­τική. Γιατί δεν υπάρ­χουν δομη­μέ­νες πολι­τι­κές, δεν υπάρ­χουν όργανα να τις συζη­τή­σουν, να τις χτίσουν.

Στο περι­φε­ρειακό συνέ­δριο στη Ρόδο όμως κατα­τέ­θη­καν προ­τά­σεις και ανα­δεί­χθη­καν πολι­τι­κές.

Ναι, έγιναν και συν­δια­σκέ­ψεις σε άλλες περιο­χές. Όμως εκείνο της Ρόδου είχε πλήθος ομι­λη­τών από την Αθήνα. Είχε και τοπι­κούς ομι­λη­τές αλλά ουσια­στικά, αυτό που εισπρά­ξαμε είναι ότι η Αθήνα ήρθε να μας κάνει «ειση­γή­σεις». Θεωρώ ότι αυτός ο τρόπος είναι λάθος.

Θα έπρεπε να λει­τουρ­γή­σει μέσα από ομάδες εργα­σίας, ανάλογα με την ειδι­κό­τητα ή την περιοχή. Οι ανάγκες της Σύμης δεν είναι ίδιες με της Κάσου ή της Καρ­πά­θου ή της Τήλου. Αυτές οι ανάγκες πρέπει να συγκε­ντρω­θούν και να μετα­τρα­πούν σε προ­τά­σεις. Μέσα από δια­βού­λευση. Και αυτές να παρου­σια­στούν σε ένα περι­φε­ρειακό συνέ­δριο. Όχι να μας επι­βάλ­λο­νται από πάνω.

Το είχατε προ­τεί­νει αυτό;

Δεν είχαμε καν περι­θώ­ριο να το προ­τεί­νουμε. Από την αρχή απο­φα­σί­στηκε ότι τρία-τέσσερα συγκε­κρι­μένα στελέχη θα διορ­γά­νω­ναν τη δια­δι­κα­σία. Εγώ, ως εκλεγ­μέ­νος γραμ­μα­τέας, δεν προ­σκλή­θηκα καν να κάνω εισή­γηση. Με κάλεσαν σε μία τηλε­διά­σκεψη για να συζη­τή­σουμε το επι­κοι­νω­νιακό σκέλος – στην οποίο δεν μπο­ρούσα να παρευ­ρεθώ λόγω επαγ­γελ­μα­τι­κών υπο­χρε­ώ­σεων. Και να σκε­φτείτε, έγιναν πολλές τηλε­δια­σκέ­ψεις για να φτά­σουμε στην τελική συν­διά­σκεψη. Προ­φα­νώς δεν με κάλεσαν να συμ­με­τέχω σε καμία.

Αυτή η δυσα­ρέ­σκεια που εκφρά­ζετε – ειδικά σε σχέση με το περι­φε­ρειακό συνέ­δριο– είναι άποψη κι άλλων στε­λε­χών;

Προ­φα­νώς και δεν είναι μόνο δική μου. Να σας φέρω ως παρά­δειγμα την απουσία ιστο­ρι­κών στε­λε­χών από την ομιλία του προ­έ­δρου στο συνέ­δριο. Επίσης δεν παρα­βρέ­θη­καν παρα­δο­σια­κοί ψηφο­φό­ροι. Η απουσία τους από τις ομιλίες και τις δια­δι­κα­σίες σημα­το­δο­τεί κάτι. Δεν νομίζω ότι μπο­ρούμε να είμαστε ευχα­ρι­στη­μέ­νοι από την προ­σέ­λευση ή από τα απο­τε­λέ­σματα των δια­δι­κα­σιών αυτών. Μιλώ­ντας με φίλους και μέλη του ΠΑΣΟΚ, οι περισ­σό­τε­ροι εκφρά­ζουν δυσα­ρέ­σκεια. Για τον τρόπο δια­χεί­ρι­σης κρίσεων, για τον χει­ρι­σμό ζητη­μά­των, για την επι­κοι­νω­νία του κόμ­μα­τος. Τα τοπικά στελέχη, στην πλειο­ψη­φία τους, είναι απο­γοη­τευ­μένα. Περι­μέ­νουν να δουν μία δια­φο­ρε­τική πολι­τική. Και υπάρχει περι­θώ­ριο για κάτι δια­φο­ρε­τικό, για μία πολι­τική που θα συν­θέ­τει απόψεις. Που θα δίνει λόγο και χώρο στα μέλη να εκφρα­στούν. Θα έπρεπε να δίνεται η δυνα­τό­τητα στα εκλεγ­μένα όργανα να λει­τουρ­γούν. Έχουμε πάρα πολλά αιτή­ματα για συγκρό­τηση τοπικών οργα­νώ­σεων. Για να γίνουν ολο­μέ­λειες, να συγκε­ντρω­θούν τα μέλη στα χωριά της Ρόδου, στα νησιά. Κι όμως, οι απο­φά­σεις της Χαρι­λάου Τρι­κούπη δεί­χνουν ξεκά­θαρα ότι δεν ενδια­φέ­ρο­νται για αυτό. Σε ένα κόμμα είναι αυτο­νό­ητο ότι θα υπάρ­χουν πολλές δια­φο­ρε­τι­κές απόψεις. Ο πλου­ρα­λι­σμός πρέπει να είναι δεδο­μέ­νος. Αυτό που δεν μπορεί να είναι δεδο­μένο, είναι η φίμωση.

Ποια είναι η επόμενη ημέρα της παραί­τη­σης; Προ­σω­πικά αλλά και πολι­τικά.

Κοι­τάξτε, δεν με εξέ­θρεψε το ΠΑΣΟΚ για να φοβάμαι τι θα συμβεί αν βρεθώ εκτός του οργάνου. Η πολι­τική μου ζωή είναι συνυ­φα­σμένη με το ΠΑΣΟΚ και θα παρα­μείνω πλέον ως απλό μέλος και ψηφο­φό­ρος. Και να το γράψετε αυτό, γιατί το εννοώ: δεν πρό­κει­ται να με φιμώ­σουν. Το έγραψα και στην επι­στολή μου. Η κριτική μου θα υπάρχει και θα εκφρά­ζε­ται με κάθε δυνατό τρόπο. Δεν είναι προ­σω­πική. Είναι κριτική για τη βελ­τί­ωση του ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ, όπως λέτε, έχει απο­φα­σί­σει να πορευ­τεί με διο­ρι­σμένα όργανα. Πώς βλέπετε αυτό το σχήμα;

Ναι, δήθεν για να οδη­γή­σει το κόμμα σε Συνέ­δριο – που δεν ξέρουμε καν πότε ή αν θα γίνει. Όμως ουδέν μονι­μό­τερο του προ­σω­ρι­νού. Εκτιμώ ότι αυτά τα διο­ρι­σμένα, αντι­θε­σμικά όργανα – σε από­κλιση από τις κατα­στα­τι­κές αρχές – ήρθαν για να μείνουν. Εύχομαι να λει­τουρ­γή­σουν. Εύχομαι να αλλάξει ρότα το ΠΑΣΟΚ. Γιατί πρέπει να υπάρξει ένας σοβαρός, αξιό­πι­στος πόλος αντι­πο­λί­τευ­σης. Που θα ανα­πτύσ­σει και θα παράγει πολι­τική. Εύχομαι τα μέλη αυτά να καθο­ρί­σουν μία καλύ­τερη πορεία. Εγώ δεν θα σταθώ εμπόδιο στην προ­σπά­θειά τους, όπως στά­θη­καν αυτοί εμπόδιο σε εμένα. Η πολι­τική δεν μπορεί να ανα­λώ­νε­ται σε προ­σω­πι­κές διχό­νοιες. Θα είμαι εδώ, θα παρεμ­βαίνω, θα συν­δράμω όπου χρεια­στεί. Ξέρω ότι η πράξη παραί­τη­σής μου θα δεχτεί έντονη κριτική. Όπως εγώ ασκώ κριτική, έτσι και την απο­δέ­χο­μαι. Έχω δεχτεί σκληρή κριτική από μέλη του ΠΑΣΟΚ, και την απο­δέ­χτηκα. Προ­φα­νώς έχω κάνει λάθη ως γραμ­μα­τέας, εκπρο­σω­πώ­ντας το κόμμα. Ωστόσο ένα από τα λάθη μου είναι ότι εμπι­στεύ­τηκα λόγια στε­λε­χών της Χαρι­λάου Τρι­κούπη που δεν απο­τυ­πώ­θη­καν ποτέ γραπτώς – και τελικά, μας «κρέ­μα­σαν». Εκανα όμως και πολλά σωστά. Τα πολλά σωστά ίσως δεν απο­τυ­πώ­θη­καν διότι έβρισκα τοίχο.

Ακούστε, δεν θέλω το κακό του ΠΑΣΟΚ. Θέλω το καλό του. Ελπίζω η δική μου αντί­δραση – όπως και άλλες, γιατί οι παραι­τή­σεις το τελευ­ταίο διά­στημα είναι συχνές – να λει­τουρ­γή­σει ως αφύ­πνιση για την ηγεσία. Να κατα­λά­βουν ότι ακόμα και όσοι δια­φω­νούν, το κάνουν από αγάπη. Όχι από κακία. Και ως προς τον πρόεδρο: δείχνω σεβασμό και πίστη στον θεσμό. Το ξαναλέω – δεν είναι θέμα προ­σώ­που. Όποιος κι αν ήταν, το ίδιο θα έκανα. Η κριτική μου δεν είναι προ­σω­πική. Είναι καθαρά πολι­τική.