Απίστευτο κι όμως ελληνικό: Ο Γιάννης Μητσού ενήγαγε για δεύτερη φορά τη ΔΕΥΑ Ρόδου… της οποίας είναι αντιπρόεδρος!

• Ο εντε­ταλ­μέ­νος Πρα­σί­νου του Δήμου Ρόδου εργά­ζε­ται πλήρως από τον Ιανουά­ριο 2024 αλλά πλη­ρώ­νε­ται από τον Μάρτιο 2025 • Εξέδωσε και δεύτερη διαταγή πλη­ρω­μής για δεδου­λευ­μένα

Σε μία υπόθεση που ξεπερνά κάθε έννοια γρα­φειο­κρα­τι­κής λογικής, ο εντε­ταλ­μέ­νος Πρα­σί­νου, Περι­βάλ­λο­ντος και Αστικής Ανά­πτυ­ξης του Δήμου Ρόδου, αλλά και αντι­πρό­ε­δρος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ κ. Γιάννης Μητσού, ανα­γκά­στηκε να κατα­θέ­σει εκ νέου προ­σφυγή στο Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου για να διεκ­δι­κή­σει μισθούς που του οφείλει… ο φορέας του οποίου είναι ηγετικό στέ­λε­χος.

Πρό­κει­ται για τη δεύτερη φορά που ο κ. Μητσού στρέ­φε­ται νομικά κατά της ίδιας της ΔΕΥΑΡ, καθώς και στο παρελ­θόν είχε εκδώσει διαταγή πλη­ρω­μής για προη­γού­μενη περίοδο απλή­ρω­της εργα­σίας.

Αυτή τη φορά, η υπ’ αριθμ. 100/2025 διαταγή πλη­ρω­μής του Πρω­το­δι­κείου Ρόδου τον δικαιώ­νει για μισθούς που αφορούν στο διά­στημα από 1η Νοεμ­βρίου 2024 έως 28 Φεβρουα­ρίου 2025. Το συνο­λικό ποσό που υπο­χρε­ού­ται να κατα­βά­λει η ΔΕΥΑΡ ανέρ­χε­ται στα 7.695 ευρώ, συν 344,95 ευρώ για δικα­στική δαπάνη.

Το εντυ­πω­σιακό είναι ότι ο κ. Μητσού απα­σχο­λεί­ται πλήρως στην επι­χεί­ρηση ήδη από τον Ιανουά­ριο του 2024, αλλά ο διο­ρι­σμός του καθυ­στέ­ρησε πάνω από έναν χρόνο, με απο­τέ­λε­σμα να μη λαμ­βά­νει μισθό όλο αυτό το διά­στημα. Ο επί­ση­μος ορισμός του σε θέση πλήρους απα­σχό­λη­σης επι­κυ­ρώ­θηκε μόλις τον Μάρτιο του 2025, με μικτές μηνιαίες απο­δο­χές 1.923,75 ευρώ.

Στην τακτική συνε­δρί­αση του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου της ΔΕΥΑΡ στις 4 Απρι­λίου 2025, το σώμα ενέ­κρινε ομόφωνα τη συμ­βι­βα­στική επίλυση της δια­φο­ράς. Ο κ. Μητσού συναί­νεσε να λάβει μόνο το κεφά­λαιο και τη δικα­στική δαπάνη, παραι­τού­με­νος από τους τόκους και τα λοιπά έξοδα, προ­κει­μέ­νου να απο­φευ­χθεί περαι­τέρω δικα­στική ταλαι­πω­ρία.

Η υπόθεση ανα­δει­κνύει σοβαρές δυσλει­τουρ­γίες στη διοί­κηση της επι­χεί­ρη­σης και δημιουρ­γεί εύλογα ερω­τή­ματα για την εσω­τε­ρική δια­χεί­ριση των εργα­σια­κών θεμάτων. Πώς είναι δυνατόν να εργά­ζε­ται επί 14 μήνες χωρίς αμοιβή ένα μέλος του Διοι­κη­τι­κού Συμ­βου­λίου; Γιατί χρειά­στηκε δεύτερη δικα­στική διαταγή πλη­ρω­μής για να ανα­γνω­ρι­στεί το αυτο­νό­ητο; Και ποιος τελικά ελέγχει τη συνέ­πεια μίας δημο­τι­κής επι­χεί­ρη­σης απέ­να­ντι στους ίδιους της τους ανθρώ­πους;

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ο κ. Μητσού έχει ανα­λά­βει κρί­σι­μες αρμο­διό­τη­τες στη ΔΕΥΑΡ, μεταξύ των οποίων η περι­βαλ­λο­ντική παρα­κο­λού­θηση, ο έλεγχος υδρο­κλο­πών και η δια­χεί­ριση αρδευ­τι­κών συν­δέ­σεων, αρμο­διό­τη­τες που απαι­τούν καθη­με­ρινή παρου­σία και ενεργή συμ­με­τοχή.

Όμως, παρά τη σαφή αναφορά στην απόφαση του ΔΣ για πλήρη απα­σχό­ληση, η οικο­νο­μική υπη­ρε­σία της ΔΕΥΑΡ καθυ­στέ­ρησε δρα­μα­τικά στην υλο­ποί­ηση της σχε­τι­κής μισθο­δο­σίας.

Η περί­πτωση αυτή απο­τε­λεί, αν μη τι άλλο, ένα χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα του πώς η διοι­κη­τική αδρά­νεια και οι καθυ­στε­ρή­σεις μπορούν να φέρουν στα όριά τους ακόμα και ανθρώ­πους που βρί­σκο­νται εντός του συστή­μα­τος – και μάλιστα σε θέσεις ευθύνης.