Δίδυμα παιδιά θύματα εκφοβισμού και συγκάλυψης σε δημοτικό σχολείο

• «Το Σχο­λείο της Σιω­πής»: Όταν οι κραυ­γές των παι­διών για βο­ή­θεια θά­βο­νται για να μη χα­λά­σει η «ει­κό­να» • Συ­γκλο­νι­στι­κή ανα­φο­ρά μη­τέ­ρας απο­κα­λύ­πτει έναν χρόνο ακραί­ου bullying, ψυ­χο­λο­γι­κής κα­τάρ­ρευ­σης και σο­βα­ρής αδια­φο­ρί­ας από εκ­παι­δευ­τι­κούς • Διοί­κη­ση που καλεί σε «εκ­δρο­μές στη θά­λασ­σα» αντί να ανα­λά­βει ευ­θύ­νες. Μία οι­κο­γέ­νεια στον γολ­γο­θά της παι­δι­κής βίας

Το σχο­λι­κό έτος 2023-2024 ξε­κί­νη­σε με ελ­πί­δα για μία οι­κο­γέ­νεια με τρία παι­διά στην Ια­λυ­σό της Ρόδου. Τα δί­δυ­μα αγό­ρια τους, επτά ετών τότε, μπή­καν στην Α’ Δη­μο­τι­κού. Ανυ­πο­μο­νού­σαν. Σύ­ντο­μα, όμως, η οι­κο­γε­νεια­κή κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα με­τα­τρά­πη­κε σε κό­λα­ση.

Ήδη από τον Οκτώ­βριο, η μη­τέ­ρα δε­χό­ταν τη­λε­φω­νή­μα­τα από τη δα­σκά­λα των παι­διών. Τη δια­βε­βαί­ω­νε ότι τα παι­διά της υφί­στα­νται προ­σβλη­τι­κή και επι­θε­τι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά από συ­γκε­κρι­μέ­νο μα­θη­τή. Αλλά, όπως της έλεγε, «το έχει υπό έλεγ­χο». Ο διευ­θυ­ντής, κατά τα λε­γό­με­να της δα­σκά­λας, ήταν ενή­με­ρος. Τα παι­διά συ­νέ­χι­σαν να επι­στρέ­φουν στο σπίτι τρο­μαγ­μέ­να, στε­νο­χω­ρη­μέ­να, σιω­πη­λά.

Λόγια που δεν χω­ρά­ει ο νους

Οι φρά­σεις που άκου­γαν τα παι­διά από τον συμ­μα­θη­τή τους ήταν απε­ρί­γρα­πτες:

«Ακόμα να πε­θά­νεις;»,

«Δεν αντέ­χω να σε βλέπω»,

«Θέ­λεις να σε δείρω;»,

«Καλά να πά­θεις».

Ένα από τα δί­δυ­μα, σε μία στιγ­μή που θα έπρε­πε να παί­ζει με πλα­στε­λί­νες, γύ­ρι­σε σπίτι και ρώ­τη­σε τη μη­τέ­ρα του:

«Μαμά, γιατί να πε­θά­νω;»

Είχαν πρό­σφα­τα χάσει τον παπ­πού τους και ήξε­ραν καλά τι ση­μαί­νει «θά­να­τος». Το οι­κο­γε­νεια­κό πέν­θος με­τα­τρά­πη­κε σε νέο τραύ­μα.

Από τη σιωπή στο σπά­σι­μο των οστών

Η βία δεν ήταν μόνο λε­κτι­κή. Λίγο πριν το Πάσχα του 2024, κατά τη διάρ­κεια του μα­θή­μα­τος γυ­μνα­στι­κής, ένα από τα παι­διά δέ­χθη­κε σπρώ­ξι­μο και έπεσε κάτω. Πο­νού­σε στο χέρι, όμως το σχο­λείο δεν ενη­μέ­ρω­σε κα­νέ­ναν. Όταν η μη­τέ­ρα πήγε να τα πα­ρα­λά­βει, είδε το παιδί με σκυμ­μέ­νο βλέμ­μα, να κρα­τά­ει το χέρι του.

Οι ακτι­νο­γρα­φί­ες απο­κά­λυ­ψαν ρά­γι­σμα. Ορ­θο­πε­δι­κός συ­νέ­στη­σε νάρ­θη­κα για εί­κο­σι ημέ­ρες.

«Ήταν δη­λα­δή το παιδί μου τόσες ώρες με ρα­γι­σμέ­νο χέρι και κα­νείς δεν με ενη­μέ­ρω­σε;», ανα­ρω­τιέ­ται η μη­τέ­ρα στην ανα­φο­ρά της. Η απά­ντη­ση της δα­σκά­λας: «Τε­λι­κά ήταν ρα­γι­σμέ­νο;».

Το σχο­λείο γνώ­ρι­ζε – αλλά έκανε  τα στρα­βά μάτια

Η δα­σκά­λα της τάξης φέ­ρε­ται να είχε κα­τα­γρά­ψει 25 πε­ρι­στα­τι­κά σε «βι­βλίο σχο­λι­κής ζωής». Παρά τις δια­βε­βαιώ­σεις για ενη­μέ­ρω­ση των γο­νιών του παι­διού-θύτη, η κα­τά­στα­ση όχι μόνο δεν βελ­τιώ­θη­κε, αλλά, σύμ­φω­να με τους γο­νείς, επι­δει­νώ­θη­κε.

Στις 11 Ιου­νί­ου του 2024, πραγ­μα­το­ποιεί­ται συ­νά­ντη­ση-ελ­πί­δα. Διευ­θυ­ντής, δα­σκά­λα, σχο­λι­κός σύμ­βου­λος, γο­νείς των θυ­μά­των και του θύτη.

Τι συ­ζη­τή­θη­κε; Καμία ανα­φο­ρά στα γε­γο­νό­τα. Κα­νέ­να πε­ρι­στα­τι­κό δεν πε­ρι­γρά­φε­ται. Καμία ευ­θύ­νη δεν ανα­λαμ­βά­νε­ται.

Ο διευ­θυ­ντής πρό­τει­νε… να πάνε όλοι μαζί για μπά­νιο.

Νέα χρο­νιά, νέα δα­σκά­λα – Ίδιος εφιάλ­της

Τον Σε­πτέμ­βριο του 2024, τα παι­διά περ­νούν στη Β’ Δη­μο­τι­κού. Η δα­σκά­λα αλ­λά­ζει, όμως το πρό­βλη­μα πα­ρα­μέ­νει.

Τα πε­ρι­στα­τι­κά συ­νε­χί­ζο­νται: σπρω­ξί­μα­τα, χλευα­σμός, ψυ­χο­λο­γι­κή απο­δό­μη­ση. Κο­ρυ­φώ­νο­νται με την κα­τη­γο­ρία για χυ­δαίο ση­μεί­ω­μα, που βρέ­θη­κε στην τσά­ντα συμ­μα­θή­τριας. Έφερε το όνομα του ενός αγο­ριού, αν και εκεί­νος ορ­κι­ζό­ταν ότι δεν ήταν δικό του. Τα παι­διά κλή­θη­καν να γρά­ψουν λέ­ξεις για να συ­γκρι­θεί ο γρα­φι­κός χα­ρα­κτή­ρας.

Καμία απο­λο­γία. Καμία δή­λω­ση αθω­ό­τη­τας δη­μό­σια. Η δα­σκά­λα, στο τέλος, πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι πι­στεύ­ει πως ο μα­θη­τής δεν το έγρα­ψε. Αλλά δεν το είπε ποτέ στην τάξη. Δεν απο­κα­τα­στά­θη­κε το όνομά του.

Ψυ­χο­λο­γι­κές και σω­μα­τι­κές κα­ταρ­ρεύ­σεις

Ένα από τα παι­διά άρ­χι­σε να έχει πόνο στα πόδια. Νυ­χτε­ρι­νούς σπα­σμούς. Έντο­νο άγχος. Τε­λι­κά οδη­γή­θη­κε στο Παί­δων και κα­τέ­λη­ξε στην ει­σα­γω­γή. Παρά τις δε­κά­δες εξε­τά­σεις, δεν εντο­πί­στη­κε ορ­γα­νι­κό πρό­βλη­μα.

Η διά­γνω­ση: ψυ­χο­σω­μα­τι­κό. Το παιδί είχε «κλει­δώ­σει» σω­μα­τι­κά από το στρες.

Το άλλο παιδί εμ­φά­νι­σε έντο­νη από­συρ­ση, φόβο για το σχο­λείο, αδυ­να­μία συ­γκέ­ντρω­σης, ψευ­δι­σμό. Αρ­χι­κά νό­μι­ζαν ότι έχει μα­θη­σια­κά ζη­τή­μα­τα. Τε­λι­κά, ήταν η ψυ­χι­κή κό­πω­ση από έναν χρόνο απόρ­ρι­ψης και εξευ­τε­λι­σμού.

Κα­τα­στρο­φή στοι­χεί­ων – Η στα­γό­να που ξε­χεί­λι­σε

Όταν η μη­τέ­ρα απαί­τη­σε να δει τα χαρ­τά­κια που ενο­χο­ποιού­σαν άδικα το παιδί της, η απά­ντη­ση ήταν απο­καρ­διω­τι­κή:

«Τα κα­τέ­στρε­ψα. Ήταν αντι­παι­δα­γω­γι­κό να τα κρα­τάω», φέ­ρε­ται να είπε ο διευ­θυ­ντής, σύμ­φω­να με την ανα­φο­ρά.

Τα χαρ­τιά, που θα μπο­ρού­σαν να απο­δεί­ξουν την αθω­ό­τη­τα του παι­διού, εξα­φα­νί­στη­καν. Μαζί τους και κάθε ίχνος ευ­θύ­νης.

Με­τα­γρα­φή, νέα αρχή – Αλλά ο πόνος δεν ξε­χνιέ­ται

Τον Δε­κέμ­βριο του 2024, τα παι­διά αλ­λά­ζουν σχο­λείο. Ξε­κι­νά­νε από την αρχή. Η με­τά­βα­ση ήταν δύ­σκο­λη, οι ακα­δη­μαϊ­κές απαι­τή­σεις με­γα­λύ­τε­ρες, η ψυ­χο­λο­γία εύ­θραυ­στη. Όμως η οι­κο­γέ­νεια το πά­λε­ψε. Η ησυ­χία και η ασφά­λεια που ένιω­σαν ήταν αρ­κε­τές για να αρ­χί­σουν να ανα­σαί­νουν.

Ένα σύ­στη­μα που προ­στα­τεύ­ει τον εαυτό του – Όχι τα παι­διά

Στο σύ­νο­λο της ανα­φο­ράς, γί­νε­ται ξε­κά­θα­ρο ένα μο­τί­βο: απο­σιώ­πη­ση, ανα­βλη­τι­κό­τη­τα, προ­τρο­πές να «λυθεί το θέμα ιδιω­τι­κά», και τε­λι­κά μία ευ­θεία πρό­τα­ση: Να αλ­λά­ξουν τα παι­διά σχο­λείο, για να ησυ­χά­σει το σχο­λείο.

Όταν οι γο­νείς ζή­τη­σαν λο­γο­δο­σία, δέ­χθη­καν ει­ρω­νεία. Όταν ζή­τη­σαν δια­φά­νεια, πήραν συ­γκα­λύ­ψεις. Όταν μί­λη­σαν για ευ­θύ­νες, τους χα­ρα­κτή­ρι­σαν «επι­θε­τι­κούς».

Ο επί­λο­γος – που δεν πρέ­πει να είναι το τέλος

Η οι­κο­γέ­νεια δεν κάνει μή­νυ­ση. Δεν εκ­βιά­ζει. Δεν στο­χο­ποιεί. Πε­ρι­γρά­φει. Με ακρί­βεια, με τεκ­μή­ρια, με πόνο.

Δεν ζητά εκ­δί­κη­ση. Ζητά να μη συμ­βεί αυτό σε άλλο παιδί. Να μη βρε­θεί ξανά παιδί να λέει: «Μαμά, γιατί να πε­θά­νω;»

Αν δεν αλ­λά­ξου­με τη νο­ο­τρο­πία που νο­μι­μο­ποιεί τον σχο­λι­κό εκ­φο­βι­σμό πίσω από χα­μό­γε­λα, πρω­τό­κολ­λα και «γραμ­μές σχο­λεί­ου», η επό­με­νη ανα­φο­ρά ίσως να μη μεί­νει μόνο στο χαρτί.