Αθώος κρίθηκε κατηγορούμενος σε υπόθεση τροχαίου με τραυματισμό ανήλικης

• Το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου απάλ­λα­ξε από κάθε ποι­νι­κή ευ­θύ­νη οδηγό του­ρι­στι­κού λε­ω­φο­ρεί­ου, επι­κα­λού­με­νο ελα­φρό­τη­τα της κά­κω­σης και πα­ρα­γρα­φή της πρά­ξης

Μετά από επτά χρό­νια και μία δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή με έντο­νο συ­ναι­σθη­μα­τι­κό και νο­μι­κό φορ­τίο, το Μο­νο­με­λές Πλημ­με­λειο­δι­κείο Ρόδου έκρι­νε αθώο τον οδηγό του­ρι­στι­κού λε­ω­φο­ρεί­ου, που κα­τη­γο­ρή­θη­κε για πρό­κλη­ση σω­μα­τι­κής βλά­βης από αμέ­λεια και εγκα­τά­λει­ψη θύ­μα­τος σε τρο­χαίο ατύ­χη­μα με ανή­λι­κη πεζή.

Το πε­ρι­στα­τι­κό είχε ση­μειω­θεί στις 16 Αυ­γού­στου 2018, σε πο­λυ­σύ­χνα­στο κόμβο της πόλης της Ρόδου.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, ο οδη­γός, κι­νού­με­νος με το όχημά του στη λε­ω­φό­ρο Ηρα­κλει­δών, φέ­ρε­ται να πα­ρα­βί­α­σε ερυ­θρό ση­μα­το­δό­τη στη συμ­βο­λή με την οδό Ιλιά­δος, προ­σκρού­ο­ντας σε ανή­λι­κη πεζή που διέ­σχι­ζε τον δρόμο μαζί με τον πα­τέ­ρα της από διά­βα­ση πεζών.

Η ανή­λι­κη υπέ­στη κά­κω­ση στο χέρι και με­τα­φέρ­θη­κε στο νο­σο­κο­μείο για προ­λη­πτι­κό έλεγ­χο. Οι αρχές τον κα­τη­γό­ρη­σαν επι­πλέ­ον για εγκα­τά­λει­ψη του θύ­μα­τος, καθώς, σύμ­φω­να με την κα­τά­θε­ση του πα­τέ­ρα, απο­χώ­ρη­σε από τον τόπο του ατυ­χή­μα­τος χωρίς να πα­ρα­μεί­νει ή να ενη­με­ρώ­σει τις αρχές.

Η υπό­θε­ση ωστό­σο εξε­λί­χθη­κε δια­φο­ρε­τι­κά στο ακρο­α­τή­ριο.

Ο κα­τη­γο­ρού­με­νος, μέσω της συ­νη­γό­ρου του κ. Μα­ρί­ας Μά­τσου, αρ­νή­θη­κε τις κα­τη­γο­ρί­ες εξαρ­χής, προ­βάλ­λο­ντας σειρά τεκ­μη­ριω­μέ­νων ισχυ­ρι­σμών.

Πρω­τί­στως, τό­νι­σε ότι το πε­ρι­στα­τι­κό δεν συ­νι­στά εγκα­τά­λει­ψη, καθώς στα­μά­τη­σε αμέ­σως, κα­τέ­βη­κε από το όχημα, ρώ­τη­σε τους εμπλε­κό­με­νους εάν είχαν τραυ­μα­τι­στεί και ανα­χώ­ρη­σε μόνο όταν έλαβε κα­θη­συ­χα­στι­κές απα­ντή­σεις. Ο ίδιος ισχυ­ρί­στη­κε ότι η αντί­λη­ψή του για το συμ­βάν δεν πα­ρέ­πε­μπε σε σο­βα­ρό τραυ­μα­τι­σμό, ενώ υπήρ­ξε σύγ­χυ­ση σχε­τι­κά με το ποιο φα­νά­ρι ήταν πρά­σι­νο εκεί­νη τη στιγ­μή, αφή­νο­ντας ανοι­χτό το εν­δε­χό­με­νο ο ίδιος να είχε προ­τε­ραιό­τη­τα.

Κα­τα­λυ­τι­κή ση­μα­σία στην από­φα­ση του δι­κα­στη­ρί­ου είχε η ια­τρι­κή βε­βαί­ω­ση που πε­ρι­λαμ­βα­νό­ταν στη δι­κο­γρα­φία. Σύμ­φω­να με αυτήν, η τραυ­μα­τί­ας είχε υπο­στεί ήπιο πόνο στην πη­χε­ο­καρ­πι­κή άρ­θρω­ση του αρι­στε­ρού χε­ριού, χωρίς να απαι­τη­θεί φαρ­μα­κευ­τι­κή αγωγή, νο­ση­λεία ή πε­ραι­τέ­ρω ια­τρι­κή πα­ρα­κο­λού­θη­ση.

Η βλάβη αξιο­λο­γή­θη­κε ως «όλως ελα­φρά», δη­λα­δή χωρίς καμία ου­σια­στι­κή δυ­σλει­τουρ­γία του ορ­γα­νι­σμού. Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε πως, με βάση τη νο­μο­λο­γία, τέ­τοιου εί­δους τραυ­μα­τι­σμοί δεν μπο­ρούν να στη­ρί­ξουν κα­τη­γο­ρία για σω­μα­τι­κή βλάβη από αμέ­λεια, και σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, ακόμη κι αν στοι­χειο­θε­τεί­το τέ­τοιο αδί­κη­μα, αυτό είχε ήδη πα­ρα­γρα­φεί.

Το Δι­κα­στή­ριο δέ­χθη­κε τον ισχυ­ρι­σμό αυτό, κά­νο­ντας λόγο για επι­τρε­πτή με­τα­βο­λή του νο­μι­κού χα­ρα­κτη­ρι­σμού από σω­μα­τι­κή βλάβη σε «όλως ελα­φρά σω­μα­τι­κή βλάβη». Το συ­γκε­κρι­μέ­νο αδί­κη­μα, όπως προ­βλε­πό­ταν από την προϊ­σχύ­σα­σα διά­τα­ξη του άρ­θρου 308 του Ποι­νι­κού Κώ­δι­κα και την παρ. 1β, τι­μω­ρεί­ται με ποινή κρά­τη­σης ή πρό­στι­μο και υπό­κει­ται σε σύ­ντο­μη πε­ντα­ε­τή πα­ρα­γρα­φή. Δε­δο­μέ­νου ότι από το 2018 έως και το 2025 είχε πα­ρέλ­θει το χρο­νι­κό όριο, το δι­κα­στή­ριο προ­χώ­ρη­σε σε απαλ­λα­γή του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου.

Όσον αφορά στη δεύ­τε­ρη κα­τη­γο­ρία, αυτή της εγκα­τά­λει­ψης, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι δεν απο­δεί­χθη­κε πλή­ρως η υπαί­τια συ­μπε­ρι­φο­ρά του κα­τη­γο­ρου­μέ­νου. Έγινε δεκτό ότι πα­ρέ­μει­νε για κά­ποιο διά­στη­μα στον τόπο του ατυ­χή­μα­τος, υπήρ­ξε άμεση επι­κοι­νω­νία με τους πα­θό­ντες και δεν υπήρ­χε από­δει­ξη ότι απέ­φυ­γε σκό­πι­μα να πα­ρά­σχει βο­ή­θεια ή να ενη­με­ρώ­σει τις αρχές.

Αν και η υπό­θε­ση πε­ριε­λάμ­βα­νε εμπλε­κό­με­νο παιδί, γε­γο­νός που προ­κα­λεί πάντα κοι­νω­νι­κή ευαι­σθη­σία, το Δι­κα­στή­ριο επέ­λε­ξε να στη­ρι­χθεί απο­κλει­στι­κά στα αντι­κει­με­νι­κά στοι­χεία και στη νο­μι­κή τεκ­μη­ρί­ω­ση, το­νί­ζο­ντας την ανά­γκη δια­χω­ρι­σμού της συ­ναι­σθη­μα­τι­κής φόρ­τι­σης από τη νο­μι­κή ευ­θύ­νη.