ΑΘΛΗΤΙΚΑ

Η οικογενειακή υπόθεση των… Κούρων!

Μάκης Δούβαλης 2 λεπτά ανάγνωση
ΑΔΕΡΦΙΑ ΚΟΥΡΟΥ

Αφιέ­ρωμα στην… μπα­σκε­τική οικο­γέ­νεια Κούρου και την παρου­σία όλης της… φαμί­λιας στο Ροδίων Άθλησις, ετοί­μασε το e-magazine της Ε.Ο.Κ. Ανα­λυ­τικά: “Είναι από τις εικόνες που μπορεί κανείς να συνα­ντή­σει σπάνια, αλλά γεμί­ζουν με όμορφα συναι­σθή­ματα, για τη μαγεία που κρύβει ο αθλη­τι­σμός. Πολλές φορές λένε ότι «το ρόδι πέφτει κάτω από τη μηλιά» ή ότι κάποιες ομάδες είναι… οικο­γέ­νειες. Αυτό που συνέβη φέτος με το Ροδίων Άθλησις όμως, δεν έχει πιθα­νό­τατα προη­γού­μενο σε πανελ­λή­νιο επίπεδο.

Κι αυτό γιατί έπαιξαν στο ίδιο παι­χνίδι ως συμπαί­κτες τρία αδέρφια και ο γιός του μεγα­λύ­τε­ρου… αδερφού σε μία σπάνια αλλά μονα­δική και ανα­τρι­χια­στική στιγμή. Στην ανα­μέ­τρηση του ανδρι­κού πρω­τα­θλή­μα­τος της Τ.Ε. Ε.Ο.Κ. Δωδε­κα­νή­σου ανάμεσα στο Ροδίων Άθλησις και την Κάρ­πα­θος Basketball στην έδρα του πρώτου, κατα­γρά­φηκε μία απίθανη στιγμή. Κι αυτό γιατί έπαιξαν με τη φανέλα του Ροδίων Άθλησις ο 41χρονος Γιάννης Κούρος, τα αδέρφια του Πανα­γιώ­της (36 ετών) και Τσα­μπί­κος (17 ετών) με… guest star τον 10χρονο γιο του πρώτου, Γιώργου! Ουσια­στικά δηλαδή ο μικρός Γιώργος είχε συμπαί­κτες τον πατέρα του και τους δύο θείους του, στην ίδια ομάδα. Όσο απί­στευτο κι αν ακού­γε­ται ο μεγάλος αδερφός Γιάννης με τον μικρό­τερο Τσα­μπίκο έχουν 24 χρόνια διαφορά, ενώ ο μικρό­τε­ρος αδερφός Τσα­μπί­κος έγινε… θείος στα 7 του χρόνια και είχε συμπαί­κτη τον ανιψιό του. Φοβερά πράγ­ματα…

Ο μεγα­λύ­τε­ρος αδερφός και έμπει­ρος αθλητής Γιάννης Κούρος, που έχει παίξει αρκετά χρόνια και στη Γ’ Εθνική μίλησε για τη μονα­δική και ιστο­ρική στιγμή. ”Το συναί­σθημα είναι υπέροχο, μαγικό και τώρα που το σκέ­φτο­μαι, πάλι ανα­τρι­χιάζω. Να παίζεις στην ίδια ομάδα με τα αδέρφια σου, αλλά και τον γιό σου. Είδα τον γιο μου να δακρύ­ζει από χαρά, αλλά και την πίεση που μας είχε δίπλα του. Ένιωσα πολύ περί­εργα, ιδιαί­τερα αλλά παράλ­ληλα και όμορφα. Η αλήθεια είναι ότι ήθελα να με προ­λά­βει ο γιός μου και να με βλέπει να παίζω, πόσο μάλλον όταν βρε­θή­καμε και συμπαί­κτες. Είναι μία στιγμή που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, φαντά­ζο­μαι το ίδιο και τα αδέρφια μου, αλλά και ο μικρός”.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.