Ρένα Παυλάκη: Το θολό μήνυμα της διεκδίκησης και η επινόηση φανταστικών εχθρών

Για πολλά χρόνια στο παρελ­θόν ο τόπος αυτός πορεύ­τηκε με τους ταγούς του να επι­νο­ούν εχθρούς, να κυνη­γούν φαντά­σματα. Πάντα υπήρχε κάποιος εχθρός κρυμ­μέ­νος που μας ζήλευε, δεν ήθελε την πρόοδό μας, μας αγνο­ούσε, μας «άρμεγε», έκλεινε τα αυτιά στα – πάντα δίκαια – αιτή­ματά μας.

Ήταν τα χρόνια του πολι­τι­κού ακτι­βι­σμού, της επα­να­στα­τι­κής γυμνα­στι­κής για το θεα­θή­ναι και μόνο, αφού το “κακό αθη­νο­κε­ντρικό κράτος” απο­τε­λούσε μια πρώτης τάξεως δικαιο­λο­γία και άλλοθι, που πίσω του έκρυβαν την ανι­κα­νό­τητα παρα­γω­γής έργου και επί­λυ­σης των προ­βλη­μά­των που χρό­νι­ζαν.

Ήταν τα χρόνια που στή­νο­νταν φαιδρές, κακό­γου­στες παρα­στά­σεις με γένια αξύ­ρι­στα, με γραφεία που μετα­φέ­ρο­νταν στην ύπαιθρο, τάχα για δια­μαρ­τυ­ρία, με μαύρες σημαίες στα λιμάνια και άλλες τέτοιες γρα­φι­κό­τη­τες. Κρίμα που δεν υπήρχαν τα social media. Σίγουρα θα είχαν γίνει viral. Περί αυτο­κρι­τι­κής δε, ούτε λόγος.

Τα τελευ­ταία χρόνια αυτή η πολι­τική σχολή έμοιαζε να έχει ξεπε­ρα­στεί και τα πράγ­ματα να παίρ­νουν τον δρόμο τους, από ανθρώ­πους που δεν χρειά­στη­καν να κρυ­φτούν από τις ευθύνες τους. Το αντί­θετο.

Έπαιρ­ναν και παίρ­νουν πάνω τους και ευθύνες που δεν τους ανα­λο­γούν, προ­κει­μέ­νου να προ­χω­ρή­σει ο τόπος μπροστά.

Κάποιοι άλλοι όμως, φαί­νε­ται πως ζήλεψαν τη «δόξα» των πολι­τι­κών προ­γό­νων τους. Μόνο που αυτή τη φορά, η κατά­σταση έχει εκτρο­χια­στεί και εκτρα­χυν­θεί επι­κίν­δυνα.

Θυμάμαι πολλούς να ρίχνουν το ανάθεμα στο αθη­νο­κε­ντρικό κράτος, στη μια ή την άλλη κυβέρ­νηση.

Δεν θυμάμαι όμως κανέναν να εκτο­ξεύει κατη­γο­ρίες κατά «τοπικού ή τοπικών παρα­γό­ντων» ότι υπο­νο­μεύ­ουν τον τόπο και στερούν χρη­μα­το­δο­τή­σεις από τη Ρόδο, παρεμ­βαί­νο­ντας στην κυβέρ­νηση, για να πλήξουν υπο­τί­θε­ται τη δημο­τική αρχή!

Ανή­κου­στο και πρω­τά­κου­στο!!! Σε πόσο απελ­πι­στική κατά­σταση μπορεί να βρί­σκε­ται ένας δήμαρ­χος και η δημο­τική αρχή του για να μετέρ­χε­ται τέτοιων μεθόδων και δικαιο­λο­γιών;

Ποιος αισθά­νε­ται την ανάγκη να εκστο­μί­σει τέτοιες ακρό­τη­τες, τέτοιες συκο­φα­ντίες μέσα στο δημο­τικό συμ­βού­λιο; Ποιον ή ποιους εννο­είτε κύριε δήμαρχε; Γιατί δεν τον ή τους απο­κα­λύ­πτετε; Πείτε τα πράγ­ματα με το όνομά τους και μετά απο­δείξτε και τους ισχυ­ρι­σμούς σας. Αν μπο­ρείτε φυσικά.

Αν έχετε στοι­χεία. Αν δεν είναι ένα επι­κοι­νω­νιακό πυρο­τέ­χνημα όλο αυτό, αν δεν είναι μια απέλ­πιδα προ­σπά­θεια διά­σω­σης από το βάρος της ευθύνης που έχετε εκ της θέσεώς σας να δια­χει­ρι­στείτε, αν δεν είναι μια σανίδα σωτη­ρίας στην οποία φρο­ντί­σατε να δώσετε και μια χροιά ηρω­ι­σμού, για να είναι και «πια­σά­ρικη» επι­κοι­νω­νιακά.

Αν δεν το κάνετε, τότε θα έχετε δια­πρά­ξει πολι­τική συκο­φα­ντία, επεν­δύ­ο­ντας και επι­διώ­κο­ντας τον διχασμό και την πόλωση της τοπικής κοι­νω­νίας. Και να σκεφτεί κανείς ότι βρι­σκό­μα­στε μόλις στην αρχή του δεύ­τε­ρου χρόνου μιας πεντα­ε­τούς θητείας. Φαντα­στείτε τι έχουμε να δούμε στο μέλλον!

Είναι αλήθεια ότι όλο αυτό το διά­στημα παρα­κο­λου­θούμε ένα επι­κοι­νω­νιακό κρε­σέ­ντο από μέρους της δημο­τι­κής αρχής και της ΔΕΥΑΡ, όσον αφορά στη διεκ­δί­κηση πόρων από την κυβέρ­νηση, με ένταση που καθη­με­ρινά κλι­μα­κώ­νε­ται. Τώρα όμως το τερ­μά­τι­σαν!

Τώρα ήρθε η πέραν πάσης αμφι­βο­λίας επι­βε­βαί­ωση, ότι όλο αυτό το διά­στημα η Ρόδος, οι κάτοι­κοι και οι φορείς της, είναι μέρος ενός επι­κοι­νω­νια­κού παι­χνι­διού, που μάλλον δεν εξε­λίσ­σε­ται κατά το ανα­με­νό­μενο, δεν έχει την ανα­με­νό­μενη αντα­πό­κριση.

Η κατα­σκευή εχθρών είναι η μεγα­λύ­τερη επι­βε­βαί­ωση της επι­κοι­νω­νια­κής δια­χεί­ρι­σης της απο­κα­τά­στα­σης του νησιού από την Bora, για να καλυ­φθεί η απουσία – ως τώρα – πρα­κτι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος στο πεδίο.

Εχθρός/οί λοιπόν δεν είναι μόνο εκείνοι που κατά τους ισχυ­ρι­σμούς του δημάρ­χου μπλο­κά­ρουν τις χρη­μα­το­δο­τή­σεις, αλλά και όσοι τολμούν να κάνουν κάποιες επι­πλέον ερω­τή­σεις για το τι και πώς το διεκ­δι­κεί η δημο­τική αρχή, ώστε φορείς και πολίτες που καλού­νται σε «μέτωπο», να ξέρουν σε τι ακριβώς ενώνουν τη φωνή τους.

Η δημο­σιο­γρα­φική έρευνα ενοχλεί και κάθε ερώτηση θεω­ρεί­ται και αυτή «κατευ­θυ­νό­μενη». Λες και όλοι σε αυτόν τον τόπο έχουν στα­μα­τή­σει να δια­βά­ζουν, να παρα­τη­ρούν, να σκέ­φτο­νται, να ψάχνουν, να ερευ­νούν. Λες και όλοι είναι της σχολής «ελά­βο­μεν και δημο­σιεύ­ο­μεν».

Εννο­εί­ται ότι οι χρη­μα­το­δο­τή­σεις είναι καλο­δε­χού­με­νες.

Όσα περισ­σό­τερα χρήματα στον τόπο, τόσο το καλύ­τερο. Ωστόσο, με όσα έχουν δει το φως τις δημο­σιό­τη­τας όλο αυτό το διά­στημα, δηλώ­σεις, επι­στο­λές, λίστες έργων, προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς εκα­τομ­μυ­ρίων που πέφτουν λες και είναι …στρα­γά­λια, το μήνυμα που φεύγει προς την κοι­νω­νία είναι συγκε­χυ­μένο. Άλλο πράγμα ο ρεα­λι­σμός και άλλο ο μαξι­μα­λι­σμός. Στα προ­α­παι­τού­μενα μιας επι­τυ­χη­μέ­νης διεκ­δί­κη­σης είναι ο ρεα­λι­σμός. Κι εδώ δεν φαί­νε­ται να υπάρχει.

Οι Ροδίτες λοιπόν πρέπει να ξέρουν όλη την αλήθεια. Θέλουν να συστρα­τευ­θούν στο κοινό μέτωπο, αλλά το θολό μήνυμα τους απο­τρέ­πει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που φοβού­νται μήπως εκτε­θούν, μετέ­χο­ντας όχι σε ένα κοινό μέτωπο διεκ­δί­κη­σης, αλλά σε ένα επι­κοι­νω­νιακό παίγνιο.

Φοβάμαι ότι η αναφορά του δημάρ­χου στο δημο­τικό συμ­βού­λιο περί υπο­νο­μευ­τών της Ρόδου εκ των έσω, επι­βε­βαιώ­νει στο ακέραιο τους προ­βλη­μα­τι­σμούς και την καχυ­πο­ψία, ότι εδώ, κάτι δεν πάει καλά. Και όχι μόνο στις λίστες και στους προ­ϋ­πο­λο­γι­σμούς των έργων.