Βασίλης Α. Υψηλάντης : Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί να ξαναμπεί σε ταλαιπωρία και πειραματισμούς

Με από­δο­ση τιμής στη μνήμη των θυ­μά­των του σι­δη­ρο­δρο­μι­κού δυ­στυ­χή­μα­τος στα Τέμπη ξε­κί­νη­σε την ομι­λία του στην Ολο­μέ­λεια της Βου­λής, κατά τη συ­ζή­τη­ση της πρό­τα­σης δυ­σπι­στί­ας που κα­τέ­θε­σε το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, η Νέα Αρι­στε­ρά, η Πλεύ­ση Ελευ­θε­ρί­ας και

ορι­σμέ­νοι ανε­ξάρ­τη­τοι βου­λευ­τές, ο Κο­σμή­το­ρας της Βου­λής και Βου­λευ­τής Δω­δε­κα­νή­σου Βα­σί­λης Α. Υψη­λά­ντης.

Τό­νι­σε για την ανά­γκη απο­κα­τά­στα­σης του αι­σθή­μα­τος δι­καιο­σύ­νης και από­δο­σης δι­καιο­σύ­νης. Ου­δείς δε τρί­τος άλλος και με κα­νέ­να τρόπο δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει. Από τη στιγ­μή, που στα­μα­τούν όλα αυτά και ξε­κι­νά μια το­ξι­κή και κυ­νι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση των γε­γο­νό­των αυτών απο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα, από την ώρα που στην αγνή δια­δή­λω­ση της απαί­τη­σης αυτής από το λαό μας, με σε­βα­σμό στη μνήμη των αδι­κο­χα­μέ­νων, μπαί­νει η πο­λι­τι­κή το­ξι­κό­τη­τα, ο μι­κρο­κομ­μα­τι­σμός και η επι­δί­ω­ξη ποι­νι­κο­ποί­η­σης της πο­λι­τι­κής ζωής του τόπου ή της δι­κο­νο­μι­κο­ποί­η­σης της πο­λι­τι­κής, τότε την υπο­χρέ­ω­ση απο­τρο­πής τους και κάθε από­πει­ρας απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης, ανα­λαμ­βά­νουν οι υγιείς πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που λει­τουρ­γούν με συ­νέ­πεια βάσει των δη­μο­κρα­τι­κών αρχών και της δε­δη­λω­μέ­νης και το ση­μα­ντι­κό εκεί­νο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας που επι­θυ­μεί , το δρόμο της ου­σια­στι­κής διόρ­θω­σης των προ­βλη­μά­των και της συ­νε­πούς και με πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα πο­ρεία του τόπου, ει­δι­κά στους δύ­σκο­λους αυ­τούς και­ρούς που η υφή­λιος βιώ­νει.

Η πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας είπε ότι είναι αβά­σι­μη με ανα­φο­ρές σε γε­γο­νό­τα που είτε έχουν απα­ντη­θεί, είτε έχουν πάρει το δρόμο της δι­καιο­σύ­νης, με αντι­φα­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς που αναι­ρούν στην ουσία τα επι­χει­ρή­μα­τα τους.

‘Τα βα­σι­κά ση­μεία της ομι­λί­ας του Βα­σί­λη Α. Υψη­λά­ντη είναι τα ακό­λου­θα :

Ευ­χα­ρι­στώ κ. Πρό­ε­δρε,

Κύ­ριοι Υπουρ­γοί,

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι Βου­λευ­τές,

Σε κάθε ανα­φο­ρά σε τρα­γι­κά συμ­βά­ντα ή δυ­στυ­χή­μα­τα, που βίωσε η χώρα (ανα­φέ­ρο­μαι εν­δει­κτι­κά στο Εξ­πρές Σά­μι­να , Μαρ­φίν, Μάτι και Τέμπη), οφεί­λου­με να το­πο­θε­τού­μα­στε με σε­βα­σμό στη μνήμη των θυ­μά­των αλλά συ­νά­μα να ευ­χό­μα­στε, οι συγ­γε­νείς και φίλοι, να έχουν κου­ρά­γιο και ου­σια­στι­κή υπο­στη­ρι­κτι­κή αρωγή από την πο­λι­τεία και την κοι­νω­νία.

Αυτό πράτ­τω και εγώ σή­με­ρα! Το δη­μό­σιο πέν­θος άλ­λω­στε, μετά από μια τρα­γω­δία, είναι μια συλ­λο­γι­κή αντί­δρα­ση, που εκ­φρά­ζει τη θλίψη, την αλ­λη­λεγ­γύη και την ανά­γκη για απο­κα­τά­στα­ση του αι­σθή­μα­τος

δι­καιο­σύ­νης.

Της δι­καιο­σύ­νης, που σε κάθε δη­μο­κρα­τι­κή πο­λι­τεία, σε­βό­με­νοι οι πο­λί­τες της, λει­τουρ­γεί και απο­φα­σί­ζει βάσει των προ­βλε­πο­μέ­νων από το Σύ­νταγ­μα και τους νό­μους. Και ου­δείς τρί­τος και με κα­νέ­να τρόπο δεν μπο­ρεί να υπο­κα­τα­στή­σει. Από τη στιγ­μή, που στα­μα­τούν όλα αυτά και ξε­κι­νά μια το­ξι­κή και κυ­νι­κή εκ­με­τάλ­λευ­ση των γε­γο­νό­των αυτών, από πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα, από την ώρα που στην αγνή δια­δή­λω­ση της απαί­τη­σης αυτής από το λαό μας, με

σε­βα­σμό στη μνήμη των αδι­κο­χα­μέ­νων, μπαί­νει η πο­λι­τι­κή το­ξι­κό­τη­τα, ο μι­κρο­κομ­μα­τι­σμός και η επι­δί­ω­ξη ποι­νι­κο­ποί­η­σης της πο­λι­τι­κής ζωής του τόπου ή της δι­κο­νο­μι­κο­ποί­η­σης της πο­λι­τι­κής, τότε την υπο­χρέ­ω­ση απο­τρο­πής τους και κάθε από­πει­ρας απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης, ανα­λαμ­βά­νουν οι υγιείς πο­λι­τι­κές δυ­νά­μεις που λει­τουρ­γούν με συ­νέ­πεια βάσει των δη­μο­κρα­τι­κών αρχών και της δε­δη­λω­μέ­νης και το ση­μα­ντι­κό εκεί­νο κομ­μά­τι της κοι­νω­νί­ας που επι­θυ­μεί , το δρόμο της ου­σια­στι­κής διόρ­θω­σης των προ­βλη­μά­των και της συ­νε­πούς και με πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα πο­ρεία του τόπου, ει­δι­κά στους δύ­σκο­λους αυ­τούς και­ρούς που η υφή­λιος βιώ­νει.

Δεν υπάρ­χει καμία πλέον αμ­φι­βο­λία ότι το τρα­γι­κό δυ­στύ­χη­μα των Τε­μπών, γί­νε­ται αντι­κεί­με­νο στυ­γνής πο­λι­τι­κής εκ­με­τάλ­λευ­σης, με τις προ­ε­κτά­σεις που προ­α­νέ­φε­ρα, από την κ. Κων­στα­ντο­πού­λου και την ολι­γο­με­λή κοι­νο­βου­λευ­τι­κής της ομάδα, τον πάλαι ποτέ κρα­ταιό ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, τη Νέα Αρι­στε­ρά και ορι­σμέ­νους ανε­ξάρ­τη­τους κυ­ρί­ως από τους χώ­ρους αυ­τούς.

Είναι εκεί­νοι που πα­ρο­τρύ­νουν και απο­δί­δουν απα­ρά­δε­κτους χα­ρα­κτη­ρι­σμούς, σε κα­θέ­να από εμάς, που στη­ρί­ζου­με με ευ­θύ­νη την πα­τρί­δα, και οποί­οι είτε στη ση­με­ρι­νή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα είτε δη­μο­σκο­πι­κά συ­νεν­νο­ού­με­νοι δεν μπο­ρούν να δη­μιουρ­γή­σουν κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία άρα και να κυ­βερ­νή­σουν αυτόν τον τόπο, πολύ δε πε­ρισ­σό­τε­ρο να τον κυ­βερ­νή­σουν υπεύ­θυ­να. Είναι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από αυ­τούς που επέ­δει­ξαν, στο πρό­σφα­το πα­ρελ­θόν εγκλη­μα­τι­κή ανι­κα­νό­τη­τα στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας αλλά και τρα­γι­κή δια­χεί­ρι­ση άλλων δρα­μα­τι­κών

για τη χώρα συμ­βά­ντων με απώ­λειες αν­θρώ­πι­νων ζωών και οι οποί­οι παρ’όλα αυτά, ως ει­σαγ­γε­λείς λαϊ­κών δι­κα­στη­ρί­ων, κου­νούν σή­με­ρα το δά­κτυ­λο.

Είναι αυτοί που έχουν στις τά­ξεις τους κα­τα­δι­κα­σμέ­νους για αδι­κή­μα­τα συ­νυ­φα­σμέ­να με τη δια­σφά­λι­ση δη­μο­κρα­τι­κών και πο­λι­τι­κών δι­καιω­μά­των.

Και είναι εκεί­νοι που με πο­λι­τι­κά τε­χνά­σμα­τα επι­διώ­κουν να οδη­γή­σουν τη χώρα σε πο­λι­τι­κή κρίση και αβά­σι­μα να ενο­χο­ποι­ή­σουν πο­λι­τι­κούς τους αντι­πά­λους. Δίχως έτσι να πε­ρι­μέ­νουν την ολο­κλή­ρω­ση της δη­μο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας ελέγ­χου της Κυ­βέρ­νη­σης για το σι­δη­ρο­δρο­μι­κό δυ­στύ­χη­μα των Τε­μπών, άρον-άρον κα­τα­θέ­τουν πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας κατά της κυ­βέρ­νη­σης της Νέας Δη­μο­κρα­τί­ας απλά και μόνο για τη δη­μιουρ­γία εντυ­πώ­σε­ων. Πρό­κει­ται για μια κί­νη­ση χωρίς ου­σια­στι­κό αντί­κρι­σμα, που δεν στη­ρί­ζε­ται σε πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να, αλλά σε έναν άκρα­το λαϊ­κι­σμό και την τε­χνη­τή συ­ντή­ρη­ση της αντι­πο­λι­τευ­τι­κής τους επι­βί­ω­σης και ατζέ­ντας.

Με ανα­φο­ρές σε γε­γο­νό­τα που είτε έχουν απα­ντη­θεί, είτε έχουν πάρει το δρόμο της δι­καιο­σύ­νης, με αντι­φα­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς που αναι­ρούν στην ουσία τα επι­χει­ρή­μα­τα τους. Και που σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν μπο­ρούν να στη­ρί­ξουν τη­σο­βα­ρό­τε­ρη αντι­πο­λι­τευ­τι­κή πράξη, που είναι η πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας. Αδύ­να­μοι να αμαυ­ρώ­σουν πο­λι­τι­κά τις προ­σπά­θειες και το συ­νο­λι­κό έργο της Κυ­βέρ­νη­σης του Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη που οδή­γη­σαν τη χώρα σε κα­τα­κτή­σεις που δεν έχει, ποτέ άλ­λο­τε στα με­τα­πο­λι­τευ­τι­κά χρό­νια, γνω­ρί­σει η πα­τρί­δας μας.

Σε μια στιγ­μή που η Ελ­λά­δα συ­νε­χί­ζει την ανο­δι­κή της πο­ρεία σε όλους τους βα­σι­κούς το­μείς: την οι­κο­νο­μία, την ανά­πτυ­ξη, την ασφά­λεια, την κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή και τη διε­θνή της θέση. Μια αντι­πο­λί­τευ­ση συ­νι­στω­σών που έναν κοινό πα­ρο­νο­μα­στή έχει να κλο­νί­σει και να ανα­τρέ­ψει τον Μη­τσο­τά­κη και τη Νέα Δη­μο­κρα­τία. Μια αντι­πο­λί­τευ­ση που επι­στρέ­φει στην αρι­στε­ρή της κα­νο­νι­κό­τη­τα. Στο πε­ζο­δρό­μιο όπου

δεν ασκεί πο­λι­τι­κή αλλά αρ­νη­τι­σμό και κα­τα­στρο­φο­λο­γία.

Ο ελ­λη­νι­κός λαός γνω­ρί­ζει και αι­σθά­νε­ται ότι, παρά τα προ­βλή­μα­τα και τις ανα­γκαί­ες τα­χύ­τη­τες που πρέ­πει πε­ραι­τέ­ρω να ανα­πτύ­ξει, η κυ­βέρ­νη­ση έχει ανα­λά­βει ση­μα­ντι­κές πρω­το­βου­λί­ες για την πρό­ο­δο της χώρας. Η εμπι­στο­σύ­νη αυτή είναι αδιαμ­φι­σβή­τη­τη. Παρά τις κρί­σεις, τις γε­ω­πο­λι­τι­κές ανα­τα­ρά­ξεις και τις προ­κλή­σεις που προ­έ­κυ­ψαν από την παν­δη­μία και τον πό­λε­μο στην Ου­κρα­νία, η κυ­βέρ­νη­ση και ο ίδιος ο Πρω­θυ­πουρ­γός έχουν

κα­τα­φέ­ρει να κρα­τή­σουν την Ελ­λά­δα όρθια και πε­ρή­φα­νη , να δια­τη­ρή­σει ισχυ­ρούς ρυθ­μούς ανά­πτυ­ξης, να μειώ­σει την ανερ­γία και να ενι­σχύ­σει το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, την εκ­παί­δευ­ση, τις δομές υγεί­ας .

Η πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νη να απο­τύ­χει, όχι μόνο γιατί η κυ­βέρ­νη­ση δια­θέ­τει κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία, αλλά γιατί η πλειο­ψη­φία του ελ­λη­νι­κού λαού δεν μπο­ρεί να ξα­να­μπεί σε τα­λαι­πω­ρία και πει­ρα­μα­τι­σμούς, ει­δι­κά όταν έχει να κάνει με μια νο­ση­ρή, κα­τα­κερ­μα­τι­σμέ­νη και αδύ­να­μη αντι­πο­λί­τευ­ση, που σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν μπο­ρεί να απο­τε­λέ­σει σο­βα­ρή εναλ­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση. Μια αντι­πο­λί­τευ­ση της στεί­ρας

συν­θη­μα­το­λο­γί­ας (συ­γκά­λυ­ψη και τα πα­ρό­μοια).

Η κυ­βέρ­νη­ση Μη­τσο­τά­κη συ­νε­χί­ζει να ερ­γά­ζε­ται με υπευ­θυ­νό­τη­τα, δια­ψεύ­δο­ντας όσους επεν­δύ­ουν στην απο­τυ­χία της χώρας.

Η απόρ­ρι­ψη της πρό­τα­σης δυ­σπι­στί­ας ση­μαί­νει για τη χώρα πο­λι­τι­κή στα­θε­ρό­τη­τα, εμπό­διο σε πα­ρα­λη­ρη­μα­τι­κούς ισχυ­ρι­σμούς μιας νο­ση­ρής αντι­πο­λί­τευ­σης και συ­νέ­χεια ενός συ­νε­πούς έργου για μια ισχυ­ρή Ελ­λά­δα.

Kατα­ψη­φί­ζω την πρό­τα­ση δυ­σπι­στί­ας για να μπο­ρέ­σει η πα­τρί­δα μας με αι­σιο­δο­ξία, πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά και δι­καιο­σύ­νη να πάει ψη­λό­τε­ρα, με τη Νέα Δη­μο­κρα­τία υπεύ­θυ­να στο τι­μό­νι της χώρας.»

Πηγή: kostv.gr